Nāgeśa-jyotirliṅga-prādurbhāvaḥ — The Manifestation of the Nāgeśa Jyotirliṅga

Verse 1

सूत उवाच । अथातः संप्रवक्ष्यामि नागेशाख्यं परात्मनः । ज्योतीरूपं यथा जातं परमं लिंगमुत्तमम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າຢ່າງຊັດເຈນເຖິງການປະກົດຂອງພຣະອົງສູງສຸດ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ນາເກສະ”; ວ່າລິງຄະອັນສູງສຸດ ແລະປະເສີດນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນເປັນຮູບແຫ່ງແສງ (ຈະໂຍຕິ) ແນວໃດ.

Verse 2

दारुका राक्षसी काचित्पार्वती वरदर्पिता । दारुकश्च पतिस्तस्या बभूव बलवत्तरः

ມີນາງຣາກຊະສີຜູ້ໜຶ່ງ ຊື່ ດາຣຸກາ ເພາະໄດ້ຮັບພອນຈາກ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ຈຶ່ງເກີດຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສ. ຜົວຂອງນາງ ດາຣຸກາ ກໍເປັນຜູ້ມີພະລັງອັນແຮງກ້າຍິ່ງ.

Verse 3

बहुभी राक्षसैस्तत्र चकार कदनं सताम् । यज्ञध्वंसं च लोकानां धर्मध्वंसं तदाकरोत्

ທີ່ນັ້ນ ພ້ອມກັບຣາກສະສະຫຼາຍຕົວ ລາວໄດ້ກໍ່ການຂ້າຟັນຕໍ່ຜູ້ດີ; ລາວທຳລາຍພິທີຍັດຍະຂອງຊາວໂລກ ແລະໃນເວລານັ້ນ ກໍ່ໃຫ້ທຳມະເສື່ອມສູນ.

Verse 4

पश्चिमे सागरे तस्य वनं सर्वसमृद्धिमत् । योजनानां षोडशभिर्विस्तृतं सर्वतो दिशम्

ໃນທະເລດ້ານຕາເວັນຕົກ ມີປ່າໜຶ່ງຂອງດິນແດນອັນສັກສິດນັ້ນ ອຸດົມດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ; ມັນແຜ່ກວ້າງໄປທຸກທິດ ຈົນເຖິງສິບຫົກໂຍຊະນະ.

Verse 5

दारुका स्वविलासार्थं यत्र गच्छति तद्वनम् । भूम्या च तरुभिस्तत्र सर्वोपकरणैर्युतम्

ປ່ານັ້ນທີ່ ດາຣຸກາ ໄປເພື່ອຄວາມສຳລານຂອງນາງ ໄດ້ຖືກຈັດພ້ອມທຸກຢ່າງ—ມີດິນດີ ມີຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍ ແລະມີເຄື່ອງໃຊ້ຈຳເປັນຄົບຖ້ວນ.

Verse 6

दारुकायै ददौ देवी तद्वनस्यावलोकनम् । प्रयाति तद्वनं सा हि पत्या सह यदृच्छया

ເທວີໄດ້ປະທານໃຫ້ ດາຣຸກາ ໄດ້ເຫັນແລະຮູ້ຈັກປ່າອັນສັກສິດນັ້ນ. ຕໍ່ມາ ໂດຍວາລະແຫ່ງເທວະດາ ນາງໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາປ່ານັ້ນ ພ້ອມກັບສາມີຂອງນາງ.

Verse 7

तत्र स्थित्वा तदा सोपि सर्वेषां च भयं ददौ । दारुको राक्षसः पत्न्या तया दारुकया सह

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ສ້າງຄວາມຢ້ານກົວໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນ—ດາຣຸກາ ຣັກຊາສະ—ພ້ອມກັບພັນລະຍາຂອງລາວ, ດາຣຸກາ ນັ້ນ.

Verse 8

ते सर्वे पीडिता लोका और्वस्य शरणं ययुः । नत्वा प्रीत्या विशेषेण तमूचुर्नतमस्तकाः

ສັດທັງຫມົດນັ້ນ ຖືກທຸກທໍລະມານແລະຖືກບີບຄັ້ນ ຈຶ່ງໄປຫາອໍຣະວະ (Aurva) ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ. ພວກເຂົາກໍກົ້ມກາບດ້ວຍພັກຕິແລະຄວາມຮັກຢ່າງພິເສດ ແລ້ວກ່າວກັບທ່ານດ້ວຍສີສະກົ້ມຕ່ຳຢ່າງນອບນ້ອມ।

Verse 9

लोका ऊचुः । महर्षे शरणं देहि नो चेद्दुष्टैश्च मारिताः । सर्वं कर्तुं समर्थोसि तेजसा दीप्तिमानसि

ປະຊາຊົນກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາລິສີ, ຂໍທ່ານປະທານທີ່ພຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາ; ບໍ່ຊັ້ນພວກເຮົາຈະຖືກຄົນຊົ່ວຂ້າ. ທ່ານສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງ ເພາະທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະຍະວິນຍານ»។

Verse 10

पृथ्व्यां न वर्तते कश्चित्त्वां विना शरणं च नः । यामो यस्य समीपे तु स्थित्वा सुखमवाप्नुमः

ໃນໂລກນີ້ ນອກຈາກທ່ານແລ້ວ ບໍ່ມີໃຜເປັນທີ່ພຶ່ງໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້. ພວກເຮົາໄປຫາພຣະອົງນັ້ນ ແລະເມື່ອຢູ່ໃກ້ພຣະອົງ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ ແລະຄວາມຜາສຸກ.

Verse 11

त्वां दृष्ट्वा राश्रसास्सर्वे पला यंते विदूरतः । त्वयि शैवं सदा तेजो विभाति ज्वलनो यथा

ເມື່ອເຫັນທ່ານ ກຳລັງອິດທິພົນທີ່ປະທັດປະທັງທັງໝົດກໍຫນີໄປໄກ. ໃນທ່ານ ສະຫງ່າລາສີແຫ່ງໄສວະ ສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ເທື່ອງໆ ດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊນ.

Verse 12

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितो लोकैरौर्वो हि मुनिसत्तमः । शोचमानः शरण्यश्च रक्षायै हि वचोऽब्रवीत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອປະຊາຊົນອ້ອນວອນດັ່ງນີ້ ມະຫາມຸນີ ອໍຣະວະ ແມ່ນແມ່ນວ່າໃນໃຈຈະໂສກເສົ້າ ແຕ່ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ຂໍພຶ່ງ ຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳເພື່ອຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາ.

Verse 13

और्व उवाच । पृथिव्यां यदि रक्षांसि हिंस्युर्वै प्राणिनस्तदा । स्वयं प्राणैर्वियुज्येयू राक्षसा बलवत्तराः

ອໍຣະວະກ່າວວ່າ: «ຖ້າໃນແຜ່ນດິນ ພວກຣາກສະສະຈະເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ ແທ້ໆ ແລ້ວພວກຣາກສະສະນັ້ນ—ຜູ້ມີກຳລັງຫນັກກວ່າ—ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າພົ້ນຈາກລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດດ້ວຍຕົນເອງ»។

Verse 14

यदा यज्ञा न हन्येरंस्तदा प्राणैर्वियोजिताः । भवंतु राक्षसास्सर्वे सत्यमेतन्मयोच्यते

«ເມື່ອໃດທີ່ຍັດຍະ (yajña) ບໍ່ຄວນຖືກທຳລາຍ ໃຫ້ຜູ້ຂັດຂວາງທັງປວງຖືກຕັດຂາດຈາກລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ; ໃຫ້ພວກເຂົາທັງໝົດກາຍເປັນຣາກສະສະ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ»។

Verse 15

सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तेभ्यस्समाश्वास्य प्रजाः पुनः । तपश्चकार विविधमौर्वो लोकसुखावहः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວຄຳນັ້ນແກ່ພວກເຂົາ ແລະປອບໃຈປະຊາຊົນອີກຄັ້ງ ອໍຣະວະ—ຜູ້ນຳຄວາມສຸກສະຫວັດດີແກ່ໂລກ—ໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາຫຼາຍປະການ»។

Verse 16

देवास्तदा ते विज्ञाय शापस्य कारणं हि तत् । युद्धाय च समुद्योगं चक्रुर्देवारिभिस्सह

ຕໍ່ມາ ພວກເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຮູ້ແຈ້ງເຫດປັດໃຈທີ່ແທ້ຂອງຄຳສາບນັ້ນ ແລະໄດ້ຈັດຕຽມຕົນເພື່ອສົງຄາມ ພ້ອມກັບສັດຕູຂອງເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 17

सर्वैश्चैव प्रयत्नैश्च नानायुधधरास्सुराः । सर्वे शक्रादयस्तत्र युद्धार्थं समुपागताः

ແລ້ວບັນດາເທວະທັງຫມົດ ຖືອາວຸດຫຼາຍປະເພດ ແລະພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່ ກໍໄດ້ມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພຣະອິນທຣາ ແລະອື່ນໆ—ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງສົງຄາມ।

Verse 18

तान्दृष्ट्वा राक्षसास्तत्र विचारे तत्पराः पुनः । बभूवुस्तेऽखिला दुष्टा मिथो ये यत्र संस्थिताः

ເມື່ອເຫັນພວກນັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກຣາກຊະສາກໍກັບມາມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາ ແລະ ກວດກາອີກຄັ້ງ; ຜູ້ຊົ່ວທັງຫມົດ—ແຕ່ລະຕົນຢືນຢູ່ບ່ອນໃດກໍຕາມ—ຫັນເຂົ້າຫາກັນ ໃນການປຶກສາອັນວຸ່ນວາຍ।

Verse 19

राक्षसा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं संकटं समुपागताः । युद्ध्यते म्रियते चैव युद्ध्यते न विहन्यते

ພວກຣາກຊະສາກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາຄວນເຮັດຢ່າງໃດ ແລະ ຄວນໄປໃສ? ພວກເຮົາຕົກຢູ່ໃນພິບັດໃຫຍ່. ໃນສົງຄາມຄົນຖືກຟັນແລ້ວຕາຍ; ແຕ່ທີ່ນີ້ ແມ່ນຕໍ່ສູ້ຢູ່ກໍບໍ່ອາດຂ້າຄູ່ຕໍ່ສູ້ໄດ້.”

Verse 20

तथैव स्थीयते चेद्वै भक्ष्यते किं परस्परम् । दुःखं हि सर्वथा जातं क एनं विनिवारयेत्

ແລະຖ້າຍັງຄົງເປັນແບບນີ້ ເປັນຫຍັງສັດທັງຫຼາຍຈຶ່ງຈະກິນກັນເອງ? ເພາະຄວາມທຸກໄດ້ເກີດຂຶ້ນທຸກດ້ານ; ໃຜຈະສາມາດຫ້າມມັນໄດ້ ເມື່ອການເຮັດຮ້າຍກັນເອງຍັງດຳເນີນຢູ່?

Verse 21

सूत उवाच । विचार्येति च ते तत्र दारुकाद्याश्च राक्षसाः । उपायं न विजानन्तो दुःखं प्राप्तास्सदा हि वै

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພິຈາລະນາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກຣາກຊະສາທີ່ມີດາຣຸກະເປັນຫົວໜ້າ ກໍບໍ່ຮູ້ອຸບາຍແກ້ໄຂ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແທ້ໆ.

Verse 22

दारुका राक्षसी चापि ज्ञात्वा दुःखं समागतम् । भवान्याश्च वरं तञ्च कथयामास सा तदा

ໃນເວລານັ້ນ ດາຣຸກາ ນາງຣາກຊະສີ ຮູ້ວ່າຄວາມໂສກເສົ້າໄດ້ບັງເກີດແກ່ພວກເຂົາ ແລະນາງໄດ້ເລົ່າໃນຂະນະນັ້ນເຖິງພອນວອນຂອງ ພະນາງພະວານີ (ປາຣະວະຕີ) ແລະວ່າມັນເປັນຢ່າງໃດ।

Verse 23

दारुकोवाच । मया ह्याराधिता पूर्वं भवपत्नी वरं ददौ । वनं गच्छ निजैः सार्धं यत्र गंतुं त्वमिच्छसि

ດາຣຸກະ (Dāruka) ກ່າວວ່າ: «ແຕ່ກ່ອນ ຂ້າໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສີຂອງພຣະພະວະ (Bhava) ຄືພຣະເທວີ; ພຣະນາງປະທານພອນວ່າ ‘ຈົ່ງໄປສູ່ປ່າພ້ອມພວກຂອງເຈົ້າ ໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ’»

Verse 24

तद्वरश्च मया प्राप्तः कथं दुःखं विषह्यते । जलं वनं च नीत्वा वै सुखं स्थेयं तु राक्षसैः

«ຂ້າໄດ້ຮັບພອນນັ້ນແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມທຸກຈະທົນໄດ້ອີກແນວໃດ? ນຳນ້ຳໄປ ແລະເຂົ້າສູ່ປ່າ—ພວກຣາກສະສາຄວນຢູ່ຢ່າງສະບາຍແທ້ໆ.»

Verse 25

भूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा राक्षस्या हर्षमागताः । उचुस्सर्वे मिथस्ते हि राक्षसा निर्भयास्तदा

ພູຕະ (Bhūta) ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນຂອງນາງຣາກສະສີ ພວກຣາກສະສາທັງໝົດກໍເກີດຄວາມຍິນດີ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ແລະພາກັນເວົ້າຈາກັນເອງ.

Verse 26

धन्येयं कृतकृत्येयं राज्ञ्या वै जीवितास्स्वयम् । नत्वा तस्यै च तत्सर्वं कथयामासुरादरात्

«ນາງພຣະມະຫາລາຊິນີນີ້ ແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມີພອນ; ຊີວິດຂອງນາງກໍໄດ້ສຳເລັດຄວາມໝາຍແລ້ວ. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ກາບນົບນາງ ແລະເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ນາງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ»។

Verse 27

यदि गंतुं भवेच्छक्तिर्गम्यतां किं विचार्यते । तत्र गत्वा जले देवि सुखं स्थास्याम नित्यशः

«ຖ້າມີແຮງຈະໄປ ກໍໃຫ້ໄປເຖີດ—ຈະຄິດຫຍັງອີກ? ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ເທວີ, ພວກເຮົາຈະຢູ່ໃນນ້ຳດ້ວຍຄວາມສຸກ ຕະຫຼອດໄປ»។

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे लोका देवैस्सार्द्धं समागताः । युद्धाय विविधैर्दुःखैः पीडिता राक्षसैः पुरा

ໃນຂະນະນັ້ນ ສັດທັງຫຼາຍໃນໂລກທັງປວງ ພ້ອມກັບພວກເທວະ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ເພາະເຄີຍຖືກພວກຣາກສະສະ ທໍາຮ້າຍດ້ວຍຄວາມທຸກຫຼາຍປະການມາດົນ ຈຶ່ງມາດ້ວຍໃຈມຸ່ງສູ່ສົງຄາມ.

Verse 29

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्र संहितायां नागेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्ये दारुकावनराक्षसोपद्रववर्णनंनामैकोनत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 4, ໃນ «ໂກຕິຣຸດຣະ ສັມຫິຕາ» ພາກວ່າດ້ວຍມະຫາຕະມະຂອງ «ນາເກສະວະ ຈໂຍຕິຣລິງຄະ» ບັດນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 29 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາການກົດຂີ່ຈາກອະສູຣະແຫ່ງດາຣຸກາວະນະ”.

Verse 30

जयजयेति देव्यास्तु स्तुतिमुच्चार्य राक्षसी । तत उड्डीयनं कृत्वा सपक्षो गिरिराड्यथा

ນາງໄດ້ກ່າວສັນລະເສີນພຣະເທວີ ຮ້ອງວ່າ «ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!» ແລ້ວນາງຣາກສະສີກໍບິນຂຶ້ນໄປ ດັ່ງພະຣາຊາແຫ່ງພູເຂົາມີປີກ।

Verse 31

समुद्रस्य च मध्ये सा संस्थिता निर्भया तदा । सकलैः परिवारैश्च मुमुदेति शिवानुगा

ແລ້ວນາງຢືນຢູ່ກາງທະເລ ດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວາດຫວັນ; ແລະພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານທັງປວງ ຜູ້ເປັນສາວົກຜູ້ຕາມພຣະສິວະນັ້ນກໍຊື່ນບານ।

Verse 32

तत्र सिंधौ च ते स्थित्वा नगरे च विलासिनः । राक्षसाश्च सुखं प्रापु्र्निर्भयाश्च विजह्रिरे

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຕັ້ງຖານຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳສິນທຸ ແລະໃນເມືອງ; ພວກຣາກສະສາຜູ້ຫາຄວາມສຳລານໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ ແລະບໍ່ຫວາດຫວັນ ກໍຫຼິ້ນສຳລານຕາມໃຈ।

Verse 33

राक्षसाश्च पृथिव्यां वै नाजग्मुश्च कदाचन । मुनेश्शापभयादेव बभ्रमुस्ते चले तदा

ເນື່ອງຈາກຢ້ານຄຳສາບຂອງມຸນີ ພວກຣາກສະສາບໍ່ເຄີຍລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນອີກ; ໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາພຽງແຕ່ພາກັນພະເນຈອນໃນພູມທີ່ເຄື່ອນໄຫວເທົ່ານັ້ນ।

Verse 34

नौषु स्थिताञ्जनान्नीत्वा नगरे तत्र तांस्तदा । चिक्षिपुर्बन्धनागारे कांश्चिज्जघ्नुस्तदा हि ते

ພວກເຂົານຳຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ເທິງເຮືອໄປສູ່ເມືອງນັ້ນ; ແລ້ວກໍໂຍນບາງຄົນເຂົ້າເຮືອນຈຳ ແລະໃນເວລານັ້ນພວກເຂົາກໍຂ້າບາງຄົນອື່ນດ້ວຍ।

Verse 35

यथायथा पुनः पीडां चक्रुस्ते राक्षसास्तदा । तत्रस्थिता भवान्याश्च वरदानाच्च निर्भयाः

ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກຣາກະສະກັບມາທໍາທຸກທໍາລາຍ ພະນາງພະວານີກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ໂດຍພອນທີ່ໄດ້ຮັບ ນາງຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວ।

Verse 36

यथापूर्वं स्थले लोके भयं चासीन्निरन्तरम् । तथा भयं जले तेषामासीन्नित्यं मुनीश्वराः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເຊັ່ນທີ່ເຄີຍມີຄວາມຢ້ານກົວບໍ່ຂາດສໍາລັບຊາວໂລກໃນພື້ນດິນ, ຢ່າງນັ້ນໃນນ້ໍາກໍມີຄວາມຢ້ານກົວຕະຫຼອດເວລາສໍາລັບພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ।

Verse 37

कदाचिद्राक्षसी सा च निस्सृता नगराज्जले । रुद्ध्वा मार्गं स्थिता लोकपीडार्थं धरणौ च हि

ຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງຣາກຊະສີນັ້ນ ອອກມາຈາກແດນນ້ຳໃກ້ເມືອງ; ນາງປິດກັ້ນເສັ້ນທາງ ແລະຢືນຢູ່ເທິງພື້ນດິນ ເພື່ອທຳຮ້າຍທຸກທໍລະມານປະຊາຊົນ।

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे तत्र नावो बहुतराः शुभाः । आगता बहुधा तत्र सर्वतो लोकसंवृताः

ໃນຂະນະນັ້ນ ທີ່ບ່ອນນັ້ນ ເຮືອດີງາມຫຼາຍລຳ ມາຮອດເປັນຈຳນວນຫຼາຍ; ມາຈາກທຸກທິດທາງ ແລະເຮັດໃຫ້ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນ।

Verse 39

ता नावश्च तदा दृष्ट्वा हर्षं संप्राप्य राक्षसाः । द्रुतं गत्वा हि तत्रस्थान्वेगात्संदध्रिरे खलाः

ເມື່ອເຫັນເຮືອເຫຼົ່ານັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ພວກຣາກຊະສະກໍເກີດຄວາມຍິນດີຫຼາຍ. ພວກຄົນຊົ່ວນັ້ນຮີບໄປຢ່າງໄວ ແລະພຸ່ງເຂົ້າປິດລ້ອມຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມໄວສຸດ।

Verse 40

आजग्मुर्नगरं ते च तानादाय महाबलाः । चिक्षिपुर्बन्धनागारे बद्ध्वा हि निगडैर्दृढैः

ຈາກນັ້ນ ບຸລຸດຜູ້ມີກຳລັງມະຫາສານເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ໄປຍັງເມືອງ, ຈັບພວກເຂົາ, ແລະ ຫຼັງຈາກມັດພວກເຂົາໄວ້ຢ່າງແໜ້ນໜາດ້ວຍໂສ້ເຫຼັກທີ່ແຂງແຮງ, ກໍໄດ້ໂຍນພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນຄຸກ.

Verse 41

बद्धास्ते निगडैर्लोका संस्थिता बंधनालये । अतीव दुःखमाजग्मुर्भर्त्सितास्ते मुहुर्मुहुः

ປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກມັດດ້ວຍໂສ້ ແລະ ຖືກຂັງໄວ້ໃນຄຸກ. ພວກເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງແສນສາຫັດ, ຖືກດ່າທໍ ແລະ ຂົ່ມເຫັງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 42

तेषां मध्ये च योऽधीशस्स वैश्यस्सुप्रियाभिधः । शिवप्रियश्शुभाचारश्शैवश्चासीत्सदातनः

«ໃນພວກເຂົານັ້ນ ຜູ້ເປັນຫົວໜ້າແມ່ນວາຍຊະຍະ ຊື່ ສຸປຣິຍະ. ລາວເປັນຜູ້ຮັກພຣະສິວະ ດຳລົງໃນຈັນຍາອັນມົງຄຸນ ແລະເປັນຜູ້ຖືທາງໄສວະຢ່າງໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດໄປ»។

Verse 43

विना च शिवपूजां वै न तिष्ठति कदाचन । सर्वथा शिवधर्मा हि भस्मरुद्राक्षभूषणः

«ຫາກບໍ່ມີການບູຊາພຣະສິວະ ກໍບໍ່ອາດຕັ້ງຢູ່ໃນທາງທີ່ຖືກໄດ້ເລີຍ. ທຳຂອງພຣະສິວະນັ້ນ ແທ້ຈິງຄືການປະດັບກາຍດ້ວຍບັສມະ (ຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ) ແລະລູກປັດຣຸດຣາກຊະ»។

Verse 44

यदि पूजा न जाता चेन्न भुनक्ति तदा तु सः । अतस्तत्रापि वैश्योऽसौ चकार शिवपूजनम्

«ລາວຄິດວ່າ “ຖ້າຍັງບໍ່ໄດ້ບູຊາ ກໍບໍ່ຄວນຮັບປະທານອາຫານ.” ດັ່ງນັ້ນ ວາຍຊະຍະຜູ້ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍໄດ້ປະກອບການບູຊາພຣະສິວະ»។

Verse 45

कारागृहगतस्सोपि बहूंश्चाशिक्षयत्तदा । शिवमंत्रं च पूजां च पार्थिवीमृषिसत्तमाः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນເຮືອນຈຳ ໃນເວລານັ້ນລາວກໍຍັງສອນຜູ້ຄົນຫຼາຍໃຫ້ຮູ້ມະນະຕຣາຂອງພຣະສິວະ ແລະການບູຊາລິງຄະພາຣຖິວີ (ລິງຄະດິນ)។

Verse 46

ते सर्वे च तदा तत्र शिवपूजां स्वकामदाम् । चक्रिरे विधिवत्तत्र यथादृष्टं यथाश्रुतम्

ແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດ ໃນທີ່ນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນເອງ ໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາພຣະສິວະ—ຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາແກ່ຜູ້ບູຊາ—ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຫັນ ແລະເຄີຍໄດ້ຍິນສືບທອດກັນມາ।

Verse 47

केचित्तत्र स्थिता ध्याने बद्ध्वासनमनुत्तमम् । मानसीं शिवपूजां च केचिच्चक्रुर्मुदान्विताः

ບາງພວກຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົ່ງຈອງໃນສະມາທິ ໂດຍຈັດອາສນະອັນປະເສີດໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ບາງພວກມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ໄດ້ກະທຳການບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍໃຈ (ມານະສີປູຊາ).

Verse 48

तदधीशेन तत्रैव प्रत्यक्षं शिवपूजनम् । कृतं च पार्थिवस्यैव विधानेन मुनीश्वराः

ໂອ ທ່ານມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ຜູ້ເປັນປະທານໄດ້ກະທຳການບູຊາພຣະສິວະແບບປະຈັກຕໍ່ໜ້າ ຕາມພິທີກຳນົດຂອງລິງຄະປາຣຖິວະ (ລິງຄະດິນ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 49

अन्ये च ये न जानन्ति विधानं स्मरणं परम् । नमश्शिवाय मंत्रेण ध्यायंतश्शंकरं स्थिताः

ຍັງມີອື່ນໆອີກ ຜູ້ບໍ່ຮູ້ພິທີກຳນົດ ຫຼື ວິທີລະລຶກອັນສູງສຸດ; ແຕ່ໂດຍມົນຕຣາ “ນະມະ ສິວາຍະ” ພວກເຂົາຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ ພິຈາລະນາພຣະສັງກະຣະ ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.

Verse 50

सुप्रियो नाम यश्चासीद्वैश्यवर्यश्शिवप्रियः । ध्यायंश्च मनसा तत्र चकार शिवपूजनम्

ມີພໍ່ຄ້າວັຍສະຍະຜູ້ເປັນຫົວໜ້າຄົນໜຶ່ງ ຊື່ ສຸປຣິຍະ ເປັນຜູ້ຮັກພຣະສິວະຢ່າງຍິ່ງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຂົາຈົ່ງຈອງດ້ວຍໃຈ ແລະ ໄດ້ກະທຳການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 51

यथोक्तरूपी शंभुश्च प्रत्यक्षं सर्वमाददे । सोपि स्वयं न जानाति गृह्यते न शिवेन वै

ພຣະສັມພູ ຊົງຮັບຮູບຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ ແລະປາກົດຕໍ່ໜ້າ ຮັບເອົາທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາເຈົ້າ. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ອາດຖືກ “ຮູ້” ເປັນວັດຖຸແຫ່ງອາລົມໄດ້ ເພາະພຣະສິວະບໍ່ຖືກຈັບກຸມ ຫຼືຈຳກັດໂດຍໃຜ—ແມ່ນແຕ່ພຣະສິວະເອງກໍບໍ່ແມ່ນວັດຖຸໃຫ້ຈັບໄດ້.

Verse 52

एवं च क्रियमाणस्य वैश्यस्य शिवपूजनम् । व्यतीयुस्तत्र षण्मासा निर्विघ्नेन मुनीश्वराः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄວຊະຍະນັ້ນຍັງຄົງປະກອບການບູຊາພຣະສິວະຢູ່ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຫົກເດືອນກໍຜ່ານໄປທີ່ນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກໃດໆ।

Verse 53

अतः परं च यज्जातं चरितं शशिमौलिनः । तच्छृणुध्वमृषिश्रेष्ठाः सावधानेन चेतसा

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ລິສີຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງໝັ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງ ເຖິງປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງພຣະສິວະ—ຜູ້ມີດວງຈັນປະດັບເທິງມົກກະຫົວ—ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕໍ່ຈາກນັ້ນ।