रावणस्य तपः-शिवानुग्रहः — Rāvaṇa’s Austerity and Śiva’s Bestowal of Grace

Verse 1

सूत उवाच । रावणः राक्षसश्रेष्ठो मानी मानपरायणः । आरराध हरं भक्त्या कैलासे पर्वतोत्तमे

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຣາວະນະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ຣາກຊະສະ ມີຄວາມທະນົງຕົນ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນກຽດສັກສີ ໄດ້ບູຊາຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍຄວາມພັກດີ ຢູ່ເທິງເຂົາໄກລາສ ອັນເປັນຍອດແຫ່ງພູທັງປວງ.

Verse 2

आराधितः कियत्कालं न प्रसन्नो हरो यदा । तदा चान्यत्तपश्चक्रे प्रासादार्थे शिवस्य सः

ເມື່ອລາວໄດ້ບູຊາຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ແລ້ວຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຍັງບໍ່ພໍພຣະໄທ; ໃນເວລານັ້ນ ລາວຈຶ່ງກະທຳຕະປະອີກຢ່າງໜຶ່ງ ເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານ/ປຣາສາດ ແດ່ພຣະສິວະ.

Verse 3

नतश्चायं हिमवतस्सिद्धिस्थानस्य वै गिरेः । पौलस्त्यो रावणश्श्रीमान्दक्षिणे वृक्षखंडके

ເມື່ອໄດ້ນ້ອມກາຍຄຳນົບແລ້ວ ຣາວະນະຜູ້ສະຫງ່າງາມ ຜູ້ສືບສາຍຈາກປູລັດສະຕະ ໄດ້ຢືນຢູ່ໃນຜືນປ່າທາງທິດໃຕ້ ຂອງພູຫິມະວັດ ອັນເປັນສະຖານທີ່ສິດທິອັນລືຊື່.

Verse 4

भूमौ गर्तं वर कृत्वा तत्राग्निं स्थाप्य स द्विजाः । तत्सन्निधौ शिवं स्थाप्य हवनं स चकार ह

ເຂົາໄດ້ຂຸດຫຼຸມໄຟອັນເປັນມົງຄຸນໃນດິນ ແລ້ວຕັ້ງໄຟສັກສິດໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ຕໍ່ມາໄດ້ອັນເຊີນພຣະສິວະໃຫ້ປະທັບຢູ່ໃນພຣະສະນິດຂອງໄຟ ແລ້ວປະກອບພິທີໂຮມະຕາມຄວາມຄວນ.

Verse 5

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि त्रिधा चक्रे तपश्च सः

ໃນລະດູຮ້ອນ ລາວໄດ້ບຳເພັນຕະບະໂດຍຢືນຢູ່ທ່າມກາງໄຟທັງຫ້າ; ໃນລະດູຝົນ ລາວໄດ້ນອນຢູ່ເທິງພື້ນດິນທີ່ຫວ່າງເປົ່າ; ແລະໃນລະດູໜາວ ລາວໄດ້ຢູ່ໃນນ້ຳ—ດັ່ງນັ້ນ, ໃນສາມວິທີນີ້, ລາວໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງເຄັ່ງຄັດ.

Verse 6

एकैकं च शिरश्छिन्नं विधिना शिवपूजने । एवं सत्क्रमतस्तेन च्छिन्नानि नव वै यदा

ໃນຂະບວນການບູຊາພຣະສິວະຕາມພິທີກຳທີ່ກຳນົດໄວ້, ລາວໄດ້ຕັດຫົວເທື່ອລະຫົວ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂດຍການດຳເນີນໄປຕາມລະບຽບແບບແຜນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ເມື່ອຫົວທັງເກົ້າໄດ້ຖືກຕັດອອກໂດຍລາວ...

Verse 7

ततश्शिरांसि छित्त्वा च पूजनं शंकरस्य वै । प्रारब्धं दैत्यपतिना रावणेन महात्मना

ຈາກນັ້ນ, ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຕັດຫົວ (ຂອງຕົນເອງ) ອອກແល້ວ, ທ້າວຣາວະນະຜູ້ມີຈິດໃຈອັນຍິ່ງໃຫយ່—ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພວກໄທຕະຍະ—ກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 9

एकस्मिन्नवशिष्टे तु प्रसन्नश्शंकरस्तदा । आविर्बभूव तत्रैव संतुष्टो भक्तवत्सलः

ເມື່ອເຫຼືອພຽງຄົນດຽວ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ປິຕິຍິນດີ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 10

शिरांसि पूर्ववत्कृत्वा नीरुजानि तथा प्रभुः । मनोरथं ददौ तस्मादतुलं बलमुत्तमम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຄືນຫົວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນດັ່ງເກົ່າ ແລະໃຫ້ປອດຈາກຄວາມເຈັບປວດ. ແລ້ວພຣະອົງປະທານພອນຕາມປາຖະໜາແກ່ຜູ້ພັກດີນັ້ນ—ພະລັງອັນສູງສຸດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ.

Verse 11

प्रसादं तस्य संप्राप्य रावणस्स च राक्षसः । प्रत्युवाच शिवं शम्भुं नतस्कंधः कृतांजलिः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຣາວະນະ—ຜູ້ເປັນເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນພວກຣາກຊະສະ—ໄດ້ກົດບ່າດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ປະນົມມື ແລະຕອບກັບພຣະສິວະ ພຣະຊຳບູຜູ້ເປັນມງຄົລ।

Verse 12

रावण उवाच । प्रसन्नो भव देवेश लंकां च त्वां नयाम्यहम् । सफलं कुरु मे कामं त्वामहं शरणं गतः

ຣາວະນະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເມດຕາ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳພຣະອົງໄປລັງກາ. ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາພຶ່ງພາພຣະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງ.”

Verse 13

सूत उवाच । इत्युक्तश्च तदा तेन शंभुर्वै रावणेन सः । प्रत्युवाच विचेतस्कः संकटं परमं गतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກຣາວະນະກ່າວດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ພຣະສຳບູຜູ້ເປັນອົງນັ້ນ ຈິດໃຈຫວັ່ນໄຫວຊົ່ວຄາວ ເພາະປະສົບວິກິດອັນໜັກ ແລະໄດ້ກ່າວຕອບກັບ।

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ वचो मे सारवत्तया । नीयतां स्वगृहे मे हि सद्भक्त्या लिंगमुत्तमम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ຟັງຄຳຂອງເຮົາໃຫ້ດີ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນພວກຣາກຊະສະ; ຄຳຂອງເຮົາເຕັມໄປດ້ວຍແກ່ນສານ. ຈົ່ງນຳລິງຄະອັນສູງສຸດນັ້ນໄປຍັງເຮືອນຂອງເຈົ້າ ແລະບູຊາດ້ວຍພັກຕິອັນແທ້ຈິງ.”

Verse 15

भूमौ लिंगं यदा त्वं च स्थापयिष्यसि तत्र वै । स्थास्यत्यत्र न संदेहो यथेच्छसि तथा कुरु

«ເມື່ອເຈົ້າຈະອະນຸສະຖາປະນາລິງຄະລົງໃນພື້ນດິນ ຢູ່ຈຸດນັ້ນແທ້ໆ, ມັນຈະຢູ່ທີ່ນີ້ແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ»।

Verse 16

सूत उवाच । इत्युक्तश्शंभुना तेन रावणो राक्षसेश्वरः । तथेति तत्समादाय जगाम भवनं निजम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກພຣະສຳພູ (ພຣະສິວະ) ກ່າວສອນດັ່ງນັ້ນ, ຣາວະນະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຣາກສະສະ ກໍຕອບວ່າ «ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ». ຮັບເອົາຄຳນັ້ນໄວ້ໃນໃຈ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງຕົນ।

Verse 17

आसीन्मूत्रोत्सर्गकामो मार्गे हि शिवमायया । तत्स्तंभितुं न शक्तोभूत्पौलस्त्यो रावणः प्रभुः

ໂດຍມາຍາຂອງພຣະສິວະເອງ ຢູ່ໃນເສັ້ນທາງນັ້ນ ຣາວະນະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາຍພຸລັດສະຕະ ຖືກຄວາມຢາກປັດສະວະຄອບງຳ ແລະບໍ່ອາດຂັດຂືນໄດ້।

Verse 18

दृष्ट्वैकं तत्र वै गोपं प्रार्थ्य लिंगं ददौ च तत् । मुहूर्तके ह्यतिक्रांते गोपोभूद्विकलस्तदा

ເຫັນຄົນເລີ້ຍງງົວຄົນໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ຂໍຮ້ອງ ແລະຝາກພຣະລິງຄະຂອງພຣະສິວະນັ້ນໃຫ້. ແຕ່ເມື່ອຜ່ານໄປໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ ຄົນເລີ້ຍງງົວກໍເກີດຄວາມຫວັ່ນໄຫວ ແລະອ່ອນແຮງ.

Verse 19

भूमौ संस्थापयामास तद्भारेणातिपीडितः । तत्रैव तत्स्थितं लिंगं वजसारसमुद्भवम् । सर्वकामप्रदं चैव दर्शनात्पापहारकम्

ຖືກນ້ຳໜັກກົດທັບຢ່າງໜັກ ລາວຈຶ່ງວາງລົງໃສ່ພື້ນດິນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະລິງຄະນັ້ນກໍຕັ້ງມັ່ນ—ເກີດຈາກແກ່ນສານດັ່ງວັຊຣະ—ປະທານຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາອັນຄວນຄ່າທັງປວງ ແລະເພີຍແຕ່ເຫັນກໍຊຳລະບາບ.

Verse 20

वैद्यनाथेश्वरं नाम्ना तल्लिंगमभवन्मुने । प्रसिद्धं त्रिषु लोकेषु भुक्तिमुक्तिप्रदं सताम्

ໂອ ມຸນີ, ລິງຄະນັ້ນໄດ້ມີນາມວ່າ «ໄວດຍະນາເທສະວະຣະ». ມັນໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກ ແລະປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນແກ່ຜູ້ມີຄຸນທຳຜູ້ເປັນສາວົກພັກຕິ.

Verse 21

ज्योतिर्लिंगमिदं श्रेष्ठं दर्शनात्पूजनादपि । सर्वपापहरं दिव्यं भुक्तिवर्द्धनमुत्तमम्

ຈະໂຍຕິຣລິງຄະນີ້ເປັນອັນປະເສີດສຸດ. ແມ່ນແຕ່ເພີຍເບິ່ງເຫັນມັນ—ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນດ້ວຍການບູຊາ—ກໍເປັນອຳນາດທິບທີ່ລ້າງບາບທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ປະທານອັນສູງສຸດທີ່ເພີ່ມພູນຄວາມສຸກແລະສິຣິມົງຄຸນໃນໂລກ.

Verse 22

तस्मिंलिंगे स्थिते तत्र सर्वलोकहिताय वै । रावणः स्वगृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ सुखेनाति महासुरः

ເມື່ອລິງຄະນັ້ນຖືກສະຖາປະນາໄວ້ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັບພະໂລກ, ຣາວະນະໄດ້ກັບໄປຍັງວັງຂອງຕົນ ໂດຍໄດ້ຮັບພອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ອະສຸຣະຜູ້ມີລິດທິນັ້ນ ໄດ້ເລົ່າທຸກສິ່ງໃຫ້ແກ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີແລະສະບາຍໃຈ.

Verse 23

तच्छ्रुत्वा सकला देवाश्शक्राद्या मुनयस्तथा । परस्परं समामन्त्र्य शिवासक्तधियोऽमलाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ, ເທວະທັງປວງ—ເລີ່ມຈາກສັກຣະ (ອິນທຣະ)—ແລະບັນດາມຸນີດ້ວຍ, ຜູ້ມີຈິດໃສສະອາດເນື່ອງຈາກຄວາມພັກຕິຕໍ່ພຣະຊິວະ, ໄດ້ປຶກສາກັນແລະປະຊຸມຄຳເຫັນຮ່ວມກັນ.

Verse 24

तस्मिन्काले सुरास्सर्वे हरिब्रह्मादयो मुने । आजग्मुस्तत्र सुप्रीत्या पूजां चक्रुर्विशेषतः

ໂອ ມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກ ຮະຣິ (ວິດສະນຸ) ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ໄດ້ບູຊາພຣະສິວະຢ່າງພິເສດ।

Verse 25

प्रत्यक्षं तं तदा दृष्ट्वा प्रतिष्ठाप्य च ते सुराः । वैद्यनाथेति संप्रोच्य नत्वा नुत्वा दिवं ययुः

ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອເຫັນພຣະອົງປາກົດຕໍ່ໜ້າຢ່າງປະຈັກ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄດ້ປະດິດສະຖານພຣະອົງໄວ້ຢ່າງຖືກພິທີ. ພວກເຂົາປະກາດວ່າ «ພຣະອົງແມ່ນ ໄວດຍະນາຖ» ແລ້ວກໍກາບນົບ ສັນລະເສີນ ແລະຈາກນັ້ນກໍກັບໄປສູ່ສະຫວັນ.

Verse 26

ऋषय ऊचुः । तस्मिंल्लिंगे स्थिते तत्र रावणे च गृहं गते । किं कि चरित्रमभूत्तात ततस्तद्वद विस्तरात्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເມື່ອລິງຄະນັ້ນຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຣາວະນະກັບໄປສູ່ເຮືອນຂອງຕົນແລ້ວ, ເຫດການໃດເກີດຂຶ້ນຕໍ່ມາ? ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າໃຫ້ລະອຽດ»។

Verse 27

सूत उवाच । रावणोपि गृहं गत्वा वरं प्राप्य महोत्तमम् । प्रियायै सर्वमाचख्यौ मुमोदाति महासुरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຣາວະນະກໍໄດ້ກັບໄປສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບພອນອັນຍິ່ງຍອດນັ້ນ; ແລ້ວໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ແກ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ແລະອະສຸຣະຜູ້ມີລິດແຮງນັ້ນກໍຊື່ນບານຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां वैद्यनाथेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टाविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສີຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ່ສີ່ ຊື່ວ່າ «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ບົດທີ່ຊາວແປດ ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫາຕະມະຍະ (ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່) ຂອງ ວັຍດະນາເທສະວະຣະ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານີ້।

Verse 29

देवादय ऊचुः । रावणोयं दुरात्मा हि देवद्रोही खलः कुधीः । शिवाद्वरं च संप्राप्य दुःखं दास्यति नोऽपि सः

ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກ່າວວ່າ: “ຣາວະນະນີ້ແທ້ຈິງເປັນຄົນຊົ່ວ ເປັນສັດຕູຂອງເທວະ ເປັນຄົນຕໍ່າຊ້າ ແລະມີປັນຍາບິດເບືອນ. ໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະສິວະແລ້ວ ລາວຈະນຳຄວາມທຸກມາໃຫ້ພວກເຮົາດ້ວຍແນ່ນອນ.”

Verse 30

किं कुर्मः क्व च गच्छामः किं भविष्यति वा पुनः । दुष्टश्च दक्षतां प्राप्तः किंकिं नो साधयिष्यति

“ພວກເຮົາຈະເຮັດຫຍັງ ແລະຈະໄປໃສ? ຕໍ່ໄປນີ້ຈະເກີດຫຍັງອີກ? ດັກຊະຜູ້ຊົ່ວນັ້ນໄດ້ອຳນາດແລ້ວ—ລາວຈະກໍ່ການຫຍັງໆຕໍ່ພວກເຮົາໄດ້ບ້າງ?”

Verse 31

इति दुःखं समापन्नाश्शक्राद्या मुनयस्सुराः । नारदं च समाहूय पप्रच्छुर्विकलास्तदा

ດັ່ງນັ້ນ ອິນທຣະ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມທັງມຸນີທັງຫຼາຍ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າ. ໃນຄວາມລຳບາກໃຈນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຊີນນາຣະດະມາ ແລ້ວຖາມທ່ານໃນເວລານັ້ນ.

Verse 32

देवा ऊचुः । सर्वं कार्य्यं समर्थोसि कर्तुं त्वं मुनिसत्तम । उपायं कुरु देवर्षे देवानां दुःखनाशने

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ທ່ານສາມາດສຳເລັດກິດທຸກຢ່າງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວະຣິສີ, ຂໍໃຫ້ວາງອຸບາຍເພື່ອທຳລາຍຄວາມໂສກຂອງເທວະ»។

Verse 33

रावणोयं महादुष्टः किंकि नैव करिष्यति । क्व यास्यामो वयं चात्र दुष्टेनापीडिता वयम्

«ຣາວະນະນີ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫຼາຍ—ມີຄວາມຊົ່ວອັນໃດທີ່ລາວຈະບໍ່ເຮັດ? ຈາກນີ້ໄປ ພວກເຮົາຈະໄປໃສ? ພວກເຮົາຖືກຄົນຊົ່ວນັ້ນບີບຄັ້ນ»។

Verse 34

नारद उवाच । दुःखं त्यजत भो देवा युक्तिं कृत्वा च याम्यहम् । देवकार्यं करिष्यामि कृपया शंकरस्य वै

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂສກເສົ້າ. ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຄິດຄົ້ນອຸບາຍອັນເໝາະສົມແລ້ວ ຂ້ອຍຈະໄປ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແທ້ໆ ຂ້ອຍຈະສຳເລັດກິດຂອງເທວະ.”

Verse 35

सूत उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिरगमद्रावणालयम् । सत्कारं समनुप्राप्य प्रीत्योवाचाखिलं च तत्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ດະວະຣິຊິຜູ້ນັ້ນໄດ້ໄປຍັງທີ່ພຳນັກຂອງ ຣາວະນະ. ເມື່ອໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບ ແລະການເຄົາລົບຢ່າງສົມຄວນແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງໃຫ້ລາວຟັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 36

नारद उवाच । राक्षसोत्तम धन्यस्त्वं शैववर्य्यस्तपोमनाः । त्वां दृष्ट्वा च मनो मेद्य प्रसन्नमति रावण

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຣາກຊະສະ, ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນ—ເປັນສາວົກຂອງພຣະສິວະອັນຍິ່ງ, ມີໃຈມຸ່ງໝັ້ນໃນຕະປະ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນເຈົ້າໃນມື້ນີ້ ໃຈຂ້ອຍກໍປິຕິ ແລະສະຫງົບ, ໂອ ຣາວະນະ.”

Verse 37

स्ववृत्तं ब्रूह्यशेषेण शिवाराधनसंभवम् । इति पृष्टस्तदा तेन रावणो वाक्यमब्रवीत्

“ຈົ່ງເລົ່າປະຫວັດຂອງເຈົ້າໃຫ້ຄົບຖ້ວນ—ອັນເກີດຈາກການບູຊາພຣະສິວະ” ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນໂດຍທ່ານ ໃນເວລານັ້ນ ຣາວະນະ ຈຶ່ງເລີ່ມກ່າວຄຳຕອບ.

Verse 38

रावण उवाच । गत्वा मया तु कैलासे तपोर्थं च महामुने । तत्रैव बहुकालं वै तपस्तप्तं सुदारुणम्

ຣາວະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຂ້າໄດ້ໄປຍັງໄກລາສ ເພື່ອການບຳເນັດຕະປະສະຍາ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຂ້າໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດຢ່າງຍິ່ງ ນານຫຼາຍ»។

Verse 39

यदा न शंकरस्तुष्टस्ततश्च परिवर्तितम् । आगत्य वृक्षखंडे वै पुनस्तप्तं मया मुने

«ເມື່ອພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຍັງບໍ່ພໍໃຈ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປ່ຽນແນວທາງຕາມຄວາມເໝາະສົມ; ແລ້ວກໍກັບມາຫາຊິ້ນໄມ້ ແລະສືບຕໍ່ການຕະປະສະຍາອີກຄັ້ງ ໂອ ມຸນີ»។

Verse 40

ग्रीष्मे पंचाग्निमध्ये तु वर्षासु स्थंडिलेशयः । शीते जलांतरस्थो हि कृतं चैव त्रिधा तपः

ໃນລະດູຮ້ອນ ນັກຕະປະສະຍາຢູ່ກາງໄຟຫ້າ; ໃນລະດູຝົນ ນອນເທິງດິນໂລ່ງ; ໃນລະດູໜາວ ຢູ່ໃນນ້ຳ—ດັ່ງນີ້ແທ້ ການຕະປະສະຍາສາມປະການຈຶ່ງຖືກປະຕິບັດ।

Verse 41

एवं मया कृतं तत्र तपोत्युग्रं मुनीश्वर । तथापि शंकरो मह्यं न प्रसन्नोऽभवन्मनाक्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນຮຸນແຮງຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແຕ່ກະນັ້ນກໍຕາມ ພຣະສັງກະຣະບໍ່ໄດ້ພໍໃຈຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ।

Verse 42

तदा मया तु क्रुद्धेन भूमौ गर्तं विधाय च । तत्राग्निं समाधाय पार्थिवं च प्रकल्प्य च

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໂກດກຽວ ໄດ້ຂຸດຫຼຸມໃນດິນ; ແລ້ວຈຸດໄຟບູຊາອັນສັກສິດ ແລະຈັດພິທີ «ປາຣຖິວ» ດ້ວຍດິນ—ເພື່ອນ້ອມເຊີນພຣະເຈົ້າຜ່ານລິງຄະ ແລະການບູຊາຢ່າງມີວິໄນ।

Verse 43

गंधैश्च चंदनैश्चैव धूपैश्च विविधैस्तदा । नैवेद्यैः पूजितश्शम्भुरारार्तिकविधानतः

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ຖືກບູຊາດ້ວຍກິ່ນຫອມ, ນ້ຳຈັນທະນາ, ທູບຫຼາຍຊະນິດ ແລະນາຍເວດຍະ (ອາຫານບູຊາ) ຕາມພິທີ ā rārtika ທີ່ກຳນົດໄວ້।

Verse 44

प्रणिपातैः स्तवैः पुण्यैस्तोषितश्शंकरो मया । गीतैर्नृत्यैश्च वाद्यैश्च मुखांगुलिसमर्पणैः

ດ້ວຍການກົດກາບກົດຂາບ ແລະ ບົດສັນລະເສີນອັນບໍລິສຸດ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ ພຣະສັງກະຣະ ພໍພຣະໄທ; ອີກທັງດ້ວຍເພງ ຟ້ອນລຳ ດົນຕີ ແລະການຖວາຍບູຊາດ້ວຍປາກແລະນິ້ວມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ.

Verse 45

एतैश्च विविधैश्चान्यैरुपायैर्भूरिभिर्मुने । शास्त्रोक्तेन विधानेन पूजितो भगवान् हरः

ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍວິທີເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ວິທີອື່ນໆອັນຫຼາກຫຼາຍອີກຫຼາຍ, ຕາມພິທີການທີ່ຄຳພີສອນໄວ້, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຮະຣະ ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 46

न तुष्टः सन्मुखो जातो यदा च भगवान्हरः । तदाहं दुःखितोभूवं तपसोऽप्राप्य सत्फलम्

ເມື່ອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຮະຣະ ບໍ່ພໍພຣະໄທ ແລະ ບໍ່ຫັນພຣະພັກດ້ວຍຄວາມເມດຕາມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍເກີດຄວາມໂສກເສົ້າ, ເພາະຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນແທ້ຂອງຕະປະສະຂອງຕົນ.

Verse 47

धिक् शरीरं बलं चैव धिक् तपः करणं मम । इत्युक्त्वा तु मया तत्र स्थापितेग्नौ हुतं बहु

“ຊ່າງນ່າລະອາຍແກ່ຮ່າງກາຍນີ້ ແລະ ພະລັງກຳລັງນີ້; ຊ່າງນ່າລະອາຍແກ່ວິທີຕະປະສະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ!” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈຸດໄຟຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ຖວາຍຮູຕະບູຊາຈຳນວນຫຼາຍລົງໃນໄຟບູຊາທີ່ຕັ້ງໄວ້.

Verse 48

पुनश्चेति विचार्यैव त्वक्षाम्यग्नौ निजां तनुम् । संछिन्नानि शिरांस्येव तस्मिन् प्रज्वलिते शुचौ

ໂດຍຄິດອີກວ່າ "ຂໍໃຫ້ເປັນແນວນັ້ນ" ນາງໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າ: "ຂ້ອຍຈະຖິ້ມຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍລົງໃນກອງໄຟ". ໃນແປວໄຟທີ່ບໍລິສຸດທີ່ກຳລັງລຸກໄໝ້ນັ້ນ ຫົວທີ່ຖືກຕັດອອກໄດ້ນອນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືກັບວ່າຖືກຕັດອອກ.

Verse 49

सुच्छित्वैकैकशस्तानि कृत्वा शुद्धानि सर्वशः । शंकरायार्पितान्येव नवसंख्यानि वै मया

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄັດເລືອກມັນທີລະອັນຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທົ່ວທຸກດ້ານ; ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖວາຍແດ່ພຣະຊັງກະຣະ ຈຳນວນເກົ້າອັນແທ້ໆ.

Verse 50

यावच्च दशमं छेत्तुं प्रारब्धमृषिसत्तम । तावदाविरभूत्तत्र ज्योतीरूपो हरस्स्वयम्

ແລະເມື່ອລາວເລີ່ມຈະຕັດອັນທີສິບ ໂອ ລິສີຜູ້ປະເສີດ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍປາກົດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ໃນຮູບແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອັນຮຸ່ງໂຮງ।

Verse 51

मामेति व्याहरत् प्रीत्या द्रुतं वै भक्तवत्सलः । प्रसन्नश्च वरं ब्रूहि ददामि मनसेप्सितम्

ພຣະເຈົ້າຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ ໄດ້ເວົ້າຢ່າງຮັກໃຄ່ແລະວ່ອງໄວວ່າ “ເປັນຂອງເຮົາ!” ແລ້ວພຣະອົງຊົງປິຕິຍິນດີ ແລະກ່າວວ່າ “ຈົ່ງກ່າວພອນທີ່ປາດຖະໜາ ເຮົາຈະປະທານຕາມທີ່ໃຈເຈົ້າປາດຖະໜາ.”

Verse 52

इत्युक्ते च तदा तेन मया दृष्टो महेश्वरः । प्राणतस्संस्तुतश्चैव करौ बद्ध्वा सुभक्तितः

ເມື່ອພຣະອົງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະມະເຫສະວະຣະ. ດ້ວຍພັກຕິອັນເລິກຊຶ້ງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍກົ້ມກາບ ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ ແລະປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຖວາຍບູຊາ.

Verse 53

तदा वृतं मयैतच्च देहि मे ह्यतुलं बलम् । यदि प्रसन्नो देवेश दुर्ल्लभं किं भवेन्मम

ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລືອກພອນນີ້ວ່າ: “ຂໍຈົ່ງປະທານກຳລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທ ໂອ ຈອມເທວະ ສິ່ງໃດຈະເປັນຂອງຫາຍາກສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ?”

Verse 54

शिवेन परितुष्टेन सर्वं दत्तं कृपालुना । मह्यं मनोभिलषितं गिरा प्रोच्य तथास्त्विति

ເມື່ອພຣະສິວະຜູ້ມີເມດຕາຊົງພໍພຣະໄທຢ່າງເຕັມທີ່, ພຣະອົງໄດ້ປະທານທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວອອກມາດັງໆເຖິງສິ່ງທີ່ໃຈຂອງຂ້ອຍປາດຖະຫນາ, ໂດຍກ່າວວ່າ, 'ຈົ່ງເປັນໄປຕາມນັ້ນ'.

Verse 55

अमोघया सुदृष्ट्या वै वैद्यवद्योजितानि मे । शिरांसि संधयित्वा तु दृष्टानि परमात्मना

ແທ້ຈິງແລ້ວ, ດ້ວຍສາຍພຣະເນດອັນເປັນມຸງຄຸນຂອງພຣະອົງ, ຫົວທີ່ຖືກຕັດຂອງຂ້ອຍໄດ້ຖືກເຊື່ອມຕໍ່ຄືນໃຫມ່—ຈັດວາງເຂົ້າກັນຢ່າງຊໍານານຄືກັບແພດ—ແລະດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູໂດຍວິໄສທັດແລະພຣະຄຸນຂອງພຣະປໍຣະມາຕມັນ (ສິວະ).

Verse 56

एवंकृते तदा तत्र शरीरं पूर्ववन्मम । जातं तस्य प्रसादाच्च सर्वं प्राप्तं फलं मया

ເມື່ອສິ່ງນີ້ໄດ້ຖືກເຮັດແລ້ວ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນແລະໃນເວລານັ້ນຮ່າງກາຍຂອງຂ້ອຍກໍ່ກາຍເປັນຄືກັບແຕ່ກ່ອນ. ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຫມາກຜົນທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້ທັງຫມົດຢ່າງເຕັມສ່ວນ.

Verse 57

तदा च प्रार्थितो मे संस्थितोसौ वृषभध्वजः । वैद्यनाथेश्वरो नाम्ना प्रसिद्धोभूज्जगत्त्रये

ຈາກນັ້ນ, ໂດຍການອະທິຖານຈາກຂ້ອຍ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງນັ້ນ—ພຣະສິວະ, ຜູ້ທີ່ມີທຸງເປັນຮູບງົວ—ໄດ້ສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະ ດ້ວຍພຣະນາມວ່າ 'ໄວທະຍານາເທສວະຣະ' ພຣະອົງໄດ້ມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງໄປທົ່ວທັງສາມໂລກ.

Verse 58

दर्शनात्पूजनाज्ज्योतिर्लिंगरूपो महेश्वरः । भुक्तिमुक्तिप्रदो लोके सर्वेषां हितकारकः

ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນ ແລະ ບູຊາກໍພຽງພໍ; ພຣະມະເຫສວຣະ ຜູ້ປາກົດເປັນ ຈໂຍຕິຣລິງຄະ ປະທານທັງ ພຸກຕິ (ຄວາມສຸກໂລກີ) ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ໃນໂລກນີ້ ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນສັດທັງປວງ.

Verse 59

ज्योतिर्लिंगमहं तद्वै पूजयित्वा विशेषतः । प्रणिपत्यागतश्चात्र विजेतुं भुवनत्रयम्

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ບູຊາ ຈໂຍຕິລິງຄະ ດ້ວຍຄວາມສັດທາເປັນພິເສດແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າបានມາທີ່ນີ້ຫຼັງຈາກການກາບໄຫວ້ ເພື່ອທີ່ຈະເອົາຊະນະໂລກທັງສາມ.

Verse 60

सूत उवाच । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा देवर्षिर्जातसंभ्रमः । विहस्य च मनस्येव रावणं नारदोऽब्रवीत्

ສຸຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະເທວະຣືສີ ນາຣະດະ ກໍເກີດຄວາມປະຫຼາດໃຈ, ເພິ່ນຍິ້ມຢູ່ໃນໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ຣາວະນະ.

Verse 61

नारद उवाच । श्रूयतां राक्षसश्रेष्ठ कथयामि हितं तव । त्वया तदेव कर्त्तव्यं मदुक्तं नान्यथा क्वचित्

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຣາກຊະສະ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ແກ່ເຈົ້າ. ເຈົ້າພຶງເຮັດຕາມຄໍາຂ້າພະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ຢ່າເຮັດຜິດໄປໃນເວລາໃດໆ»។

Verse 62

त्वयोक्तं यच्छिवेनैव हितं दत्तं ममाधुना । तत्सर्वं च त्वया सत्यं न मन्तव्यं कदाचन

«ຄໍາແນະນໍາອັນເປັນປະໂຫຍດທີ່ເຈົ້າໄດ້ກ່າວນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະສິວະ (Śiva) ເອງໄດ້ປະທານໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖືວ່າທັງໝົດນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ ແລະຢ່າສົງໄສໃນເວລາໃດໆ»។

Verse 63

अयं वै विकृतिं प्राप्तः किं किं नैव ब्रवीति च । सत्यं नैव भवेत्तद्वै कथं ज्ञेयं प्रियोस्ति मे

«ຊາຍນີ້ແທ້ໆແລ້ວເຂົ້າສູ່ສະພາບວຸ້ນວາຍ; ເຂົາເວົ້າສາລະພັດ. ນັ້ນຄົງບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງ—ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າ ເຂົາເປັນຜູ້ຮັກຂ້າພະເຈົ້າ ຫຼືເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ?»

Verse 64

इति गत्वा पुनः कार्य्यं कुरु त्वं ह्यहिताय वै । कैलासोद्धरणे यत्नः कर्तव्यश्च त्वया पुनः

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ໄປແລ້ວ ຈົ່ງໄປອີກ ແລະກະທຳການນັ້ນ—ເພື່ອໂທດແກ່ເຈົ້າເອງແທ້ໆ. ຈົ່ງພະຍາຍາມອີກຄັ້ງເພື່ອຍົກພູໄກລາສ.

Verse 65

यदि चैवोद्धृतश्चायं कैलासो हि भविष्यति । तदैव सफलं सर्वं भविष्यति न संशयः

ຖ້າແທ້ໆແລ້ວ ພູໄກລາສອັນສັກສິດນີ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ (ຫຼືຟື້ນຄືນ) ເມື່ອນັ້ນເອງ ທຸກສິ່ງຈະສຳເລັດ ແລະເກີດຜົນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 66

पूर्ववत्स्थापयित्वा त्वं पुनरागच्छ वै सुखम् । निश्चयं परमं गत्वा यथेच्छसि तथा कुरु

ເມື່ອເຈົ້າຈັດຕັ້ງທຸກຢ່າງໃຫ້ເຫມືອນເກົ່າແລ້ວ ຈົ່ງກັບມາດ້ວຍຄວາມສຸກສະບາຍ. ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຄວາມໝັ້ນໃຈສູງສຸດແລ້ວ ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.

Verse 67

सूत उवाच । इत्युक्तस्स हितं मेने रावणो विधिमोहित । सत्यं मत्वा मुनेर्वाक्यं कैलासमगमत्तदा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວຢ່າງນັ້ນ ຣາວະນະ—ຜູ້ຖືກກົດແຫ່ງຊະຕາກຳຫຼອກລວງ—ໄດ້ເຫັນວ່າເປັນປະໂຫຍດແກ່ຕົນ. ເຊື່ອຄຳຂອງ຤ິສີວ່າເປັນຄວາມຈິງ ເຂົາຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫາໄກລາສໃນເວລານັ້ນ.

Verse 68

गत्वा तत्र समुद्धारं चक्रे तस्य गिरेस्स च । तत्रस्थं चैव तत्सर्वं विपर्यस्तं परस्परम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ກະທຳການຟື້ນຟູພູເຂົານັ້ນດ້ວຍ. ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນຖືກກົດກັບ ແລະສັບສົນປົນກັນ ອັນໜຶ່ງປົນກັບອັນໜຶ່ງ.

Verse 69

गिरीशोपि तदा दृष्ट्वा किं जातमिति सोब्रवीत् । गिरिजा च तदा शंभुं प्रत्युवाच विहस्य तम्

ຈາກນັ້ນ ພຣະຄີຣີຊະ (ພຣະສິວະ), ເມື່ອເຫັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ໄດ້ກ່າວວ່າ, "ເກີດຫຍັງຂຶ້ນ?" ຈາກນັ້ນ ພຣະນາງຄີຣີຈາ (ພຣະນາງປາວະຕີ), ຍິ້ມແລ້ວຕອບພຣະສຳພູ.

Verse 70

गिरिजोवाच । सच्छिश्यस्य फलं जातं सम्यग्जातं तु शिष्यतः । शान्तात्मने सुवीराय दत्तं यदतुलं बलम्

ພຣະນາງຄີຣີຈາ ກ່າວວ່າ: "ໝາກຜົນຂອງສິດທີ່ແທ້ຈິງបានເກີດຂຶ້ນແລ້ວ; ແທ້ຈິງແລ້ວ, ສະພາວະຂອງການເປັນສິດໄດ້ສຸກງອມຢ່າງເຕັມທີ່. ສຳລັບວີລະບຸລຸດຜູ້ມີຈິດໃຈສະຫງົບ ແລະ ສູງສົ່ງ, ພະລັງທີ່ຫາສິ່ງໃດປຽບບໍ່ໄດ້ນັ້ນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແລ້ວ."

Verse 71

सूत उवाच । गिरिजायाश्च साकूतं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कृतघ्नं रावणं मत्वा शशाप बलदर्पितम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເວົ້າທີ່ມີຄວາມໝາຍຂອງພຣະນາງຄີຣີຈາ, ພຣະມະເຫສວນ — ໂດຍຕັດສິນວ່າຣາວະນະເປັນຜູ້ບໍ່ຮູ້ບຸນຄຸນ ແລະ ເມົາມົວໃນຄວາມທະນົງຕົວຂອງພະລັງ — ຈຶ່ງបានສາບແຊ່ງເຂົາ.

Verse 72

महादेव उवाच । रे रे रावण दुर्भक्त मा गर्वं वह दुर्मते । शीघ्रं च तव हस्तानां दर्पघ्नश्च भवेदिह

ພຣະມະຫາເທວະຕັດວ່າ: «ເຮີ ເຮີ ຣາວະນະ, ຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ ແລະຜູ້ຫຼົງຜິດ, ຢ່າແບກມານະອວດອ້າງ. ໃນທີ່ນີ້ແລະໃນບັດນີ້ ໄມ່ຊ້າ ຄວາມອວດຂອງກຳລັງມືເຈົ້າຈະຖືກທຳລາຍ»។

Verse 73

सूत उवाव । इति तत्र च यज्जातं नारदः श्रुतवांस्तदा । रावणोपि प्रसन्नात्माऽगात्स्वधाम यथागतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະໄດ້ຍິນທຸກສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລະຣາວະນະກໍມີໃຈສະຫງົບ ແລະພໍໃຈ ຈາກໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ກັບໄປດັ່ງທີ່ໄດ້ມາ»។

Verse 74

निश्चयं परमं कृत्वा बली बलविमोहितः । जगद्वशं हि कृतवान्रावणः परदर्पहा

ເມື່ອຕັ້ງຈິດຕັດສິນອັນແນ່ນອນຢ່າງສູງສຸດ ຜູ້ກ້າແຂງນັ້ນ—ຖືກຫຼົງໄຫຼໂດຍພະລັງຂອງຕົນ—ຄື ຣາວະນະ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມຍິ່ງຈອງຂອງຜູ້ອື່ນ ໄດ້ນຳໂລກໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຕົນແທ້ໆ.

Verse 75

शिवाज्ञया च प्राप्तेन दिव्यास्त्रेण महौजसा । रावणस्य प्रति भटो नालं कश्चिदभूत्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍອາວຸດທິບພະອັນມີອານຸພາບຍິ່ງ ທີ່ໄດ້ມາຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ບໍ່ມີນັກຮົບຜູ້ໃດສາມາດຢືນຕ້ານຣາວະນະໄດ້ໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 76

इत्येतच्च समाख्यातं वैद्यनाथेश्वरस्य च । माहात्म्यं शृण्वतां पापं नृणां भवति भस्मसात्

ດັ່ງນີ້ ມະຫາກຽດຕິຄຸນຂອງ ພຣະໄວດຍະນາເທສະວະຣະ ໄດ້ຖືກບອກເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນ; ຜູ້ໃດຟັງມະຫາຕະມະນີ້ ບາບຂອງມະນຸດຈະຖືກເຜົາເປັນຂີ້ເທົ່າ.