Kāmarūpeśvara’s Trial and Śiva’s Hidden Protection (कামरूपेश्वर-रक्षा-प्रसङ्गः)

Verse 1

सूत उवाच । शिवोऽपि च गणैस्सार्द्धं जगाम हितकाम्यया । स्वभक्तनिकटं गुप्तस्तस्थौ रक्षार्थमादरात्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ພຣະສິວະອົງນັ້ນກໍໄດ້ໄປພ້ອມກັບຫມູ່ຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະອົງ ເນື່ອງດ້ວຍປາດຖະນາຈະນຳພາຄວາມຜາສຸກ. ພຣະອົງຢູ່ໃກ້ຜູ້ບູຊາຂອງພຣະອົງໂດຍປິດບັງພຣະອົງໄວ້ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຮັກສາ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ບູຊານັ້ນ।

Verse 2

एतस्मिन्नन्तरे तत्र कामरूपेश्वरेण च । अत्यंतं ध्यानमारब्धं पार्थिवस्य पुरस्तदा

ໃນຂະນະນັ້ນ ຢູ່ທີ່ ກາມະຣູເປສະວະຣະ (Kāmarūpeśvara) ພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນສະມາທິອັນເລິກຊຶ້ງ ແລະໝັ້ນຄົງຢ່າງຍິ່ງ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນມະນຸດໃນເວລານັ້ນ।

Verse 3

केनचित्तत्र गत्वा च राक्षसाय निवेदितम् । राजा किंचित्करोत्येवं त्वदर्थं ह्याभिचारिकम्

ມີຜູ້ໜຶ່ງໄປທີ່ນັ້ນ ແລ້ວແຈ້ງໃຫ້ຣາກສະສາຮູ້ວ່າ: «ພະຣາຊາກຳລັງເຮັດບາງຢ່າງ—ແທ້ໆເພື່ອເຈົ້າ—ເປັນພິທີມົນດຳອັນມຸ່ງຮ້າຍ»।

Verse 4

सूत उवाच । राक्षसस्स च तच्छुत्वा क्रुद्धस्तद्धननेच्छया । गृहीत्वा करवालं च जगाम नृपतिं प्रति

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຣາກສະສາໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ກໍໂກດກຽວ ປາຖະໜາຈະຂ້າເຂົາ; ຈຶ່ງຈັບດາບ ແລ້ວໄປຫາພະຣາຊາ।

Verse 5

तद्दृष्ट्वा राक्षसस्तत्र पार्थिवादि स्थितं च यत् । तदर्थं तत्स्वरूपं च दृष्ट्वा किंचित्करोत्यसौ

ເມື່ອຣາກສະສາເຫັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ວ່າມີເຄື່ອງໝາຍອັນສັກສິດຖືກສະຖາປະນາ—ເລີ່ມຈາກລິງຄະດິນ ແລະອື່ນໆ—ເມື່ອພິຈາລະນາເຫັນເປົ້າໝາຍ ແລະຮູບທີ່ແທ້ຂອງມັນ ກໍເຮັດບາງຢ່າງເພື່ອຕອບໂຕ້।

Verse 6

अत एनं बलादद्य हन्मि सोपस्करं नृपम् । विचार्येति महाक्रुद्धो राक्षसः प्राह तं नृपम्

«ດັ່ງນັ້ນ ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະຂ້າກະສັດນີ້ດ້ວຍກຳລັງ ພ້ອມທັງເຄື່ອງໃຊ້ແລະຂອງຄອບຄອງທັງໝົດ» ເມື່ອຄິດຕັດສິນແລ້ວ ຣາກສະສະຜູ້ໂກດແຄ້ນຢ່າງໃຫຍ່ ໄດ້ເວົ້າກັບກະສັດດັ່ງນີ້।

Verse 7

भीम उवाच । रेरे पार्थिव दुष्टात्मन्क्रियते किं त्वयाधुना । सत्यं वद न हन्यां त्वामन्यथा हन्मि निश्चितम्

ພີມະເວົ້າວ່າ: «ເຮີ ກະສັດຜູ້ໃຈຊົ່ວ! ບັດນີ້ເຈົ້າກຳລັງເຮັດຫຍັງ? ເວົ້າຄວາມຈິງ—ຖ້າເວົ້າຈິງ ຂ້ອຍຈະບໍ່ຂ້າເຈົ້າ; ບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະຂ້າແນ່ນອນ»।

Verse 8

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य कामरूपेश्वरश्च सः । मनसीति चिचिन्ताशु शिवविश्वासपूरितः

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ກາມະຣູເປສະວະຣະ—ໃຈຂອງລາວເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາອັນໝັ້ນຄົງໃນພຣະສິວະ—ກໍໄດ້ຄິດໃນໃຈທັນທີວ່າ «ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ»។

Verse 9

भविष्यं यद्भवत्येव नास्ति तस्य निवर्तकः । प्रारब्धाधीनमेवात्र प्रारब्धस्स शिवः स्मृतः

ສິ່ງໃດທີ່ຖືກກໍານົດໃຫ້ເກີດ ມັນຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແທ້—ບໍ່ມີໃຜຈະຫັນກັບໄດ້. ໃນນີ້ ທຸກຢ່າງຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງ ປຣາຣັບດະ (ກຳທີ່ໄດ້ເລີ່ມແລ້ວ) ແລະ ປຣາຣັບດະນັ້ນເອງ ຖືກຈື່ຈໍາວ່າແມ່ນພຣະສິວະ।

Verse 10

कृपालुश्शंकरश्चात्र पार्थिवे वर्तते ध्रुवम् । मदर्थं न करोतीह कुतः कोयं च राक्षसः

«ພຣະສັງກະຣະຜູ້ເມດຕາ ຢູ່ທີ່ນີ້ແນ່ນອນ ໃນລິງຄະປາຣຖິວະ (ລິງຄະດິນ) ນີ້. ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ກະທໍາເພື່ອຂ້ອຍໃນນີ້—ແລ້ວສິ່ງນີ້ຈະເປັນຣາກສະສາໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 11

स्वानुरूपां प्रतिज्ञां स सत्यं चैव करिष्यति । सत्यप्रतिज्ञो भगवाञ्छिवश्चेति श्रुतौ श्रुतः

ພຣະອົງຈະສຳເລັດປະຕິຍານທີ່ເໝາະສົມກັບພຣະອົງ ແລະມັນຈະເປັນຄວາມຈິງແນ່ນອນ. ເພາະແມ່ນແຕ່ເວດາກໍປະກາດວ່າ ພຣະພະຄະວານ ສິວະ ແມ່ນ “ຜູ້ຮັກສາສັດຈະປະຕິຍານ”.

Verse 12

मम भक्तं यदा कश्चित्पीडयत्यतिदारुणः । तदाहं तस्य रक्षार्थं दुष्टं हन्मि न संशयः

“ເມື່ອໃດກໍຕາມ ມີຜູ້ໃດຮັງແກຜູ້ບູຊາຂອງຂ້າຢ່າງໂຫດຮ້າຍ, ໃນເວລານັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ບູຊານັ້ນ ຂ້າຈະປະຫານຄົນຊົ່ວ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 13

एवं धैर्य्यं समालंब्य ध्यात्वा देवं च शंकरम् । प्रार्थयामास सद्भक्त्या मनसैव रसेश्वरः

ດັ່ງນັ້ນ ຣາເສສະວະຣະ ໄດ້ຍຶດໝັ້ນຄວາມກ້າແຂງໃນໃຈ ແລະໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາພຣະເທວະ ສັງກະຣະ. ດ້ວຍພັກຕິອັນບໍລິສຸດ ລາວໄດ້ອະທິຖານ—ຢ່າງງຽບໆ ໃນໃຈເທົ່ານັ້ນ.

Verse 14

त्वदीयोऽस्मि महाराज यथेच्छसि तथा कुरु । सत्यं च वचनं ह्यत्र ब्रवीमि कुरु मे हितम्

ໂອ ມະຫາກະສັດ, ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂອງພຣະອົງ—ພຣະອົງປາດຖະນາແນວໃດ ກໍຈົ່ງເຮັດແນວນັ້ນ. ທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວຄໍາຈິງ: ຈົ່ງເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 15

एवं मनसि स ध्यात्वा सत्यपाशेन मंत्रितः । प्राह सत्यं वचो राजा राक्षसं चावमानयन्

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຣາຊາໄດ້ພິຈາລະນາໃນໃຈ ແລະຖືກເສີມກໍາລັງພາຍໃນດ້ວຍ «ບ່ວງບາດແຫ່ງຄວາມຈິງ» (satyapāśa) ແລ້ວພຣະອົງກ່າວຖ້ອຍຄໍາທີ່ຈິງ ພ້ອມທັງຕໍາໜິ ແລະຫຍາມຫມິ່ນຣາກສະນັ້ນ.

Verse 16

नृप उवाच । भजामि शंकरं देवं स्वभक्तपरिपालकम् । चराचराणां सर्वेषामीश्वरं निर्विकारकम्

ກະສັດເວົ້າວ່າ: «ຂ້ອຍນະມັດສະການພຣະສັງກະຣະ ພຣະເທວະຜູ້ປົກປ້ອງບັນດາຜູ້ພັກດີຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະດໍາຮົງຢູ່ໂດຍບໍ່ປ່ຽນແປງ»។

Verse 17

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा कामरूपेश्वरस्य सः । क्रोधेन प्रचलद्गात्रो भीमो वचनमब्रवीत्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງກາມະຣູເປສະວະຣະແລ້ວ ພີມະ—ອວັຍວະສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມໂກດ—ກໍເວົ້າຕອບກັບ।

Verse 18

भीम उवाच । शंकरस्ते मया ज्ञातः किं करिष्यति वै मम । यो मे पितृव्यकेनैव स्थापितः किंकरो यथा

ພີມາເວົ້າວ່າ: «ຂ້ອຍຮູ້ດີແລ້ວວ່າ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຂອງເຈົ້າແມ່ນໃຜ. ພຣະອົງຈະເຮັດຫຍັງຕໍ່ຂ້ອຍໄດ້ແທ້? ເພາະລຸງຝ່າຍພໍ່ຂອງຂ້ອຍເອງ ໄດ້ຕັ້ງຂ້ອຍໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດພຣະອົງ ດັ່ງຄົນຮັບໃຊ້»។

Verse 19

तद्बलं हि समाश्रित्य विजेतुं त्वं समीहसे । तर्हि त्वया जितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

«ເຈົ້າອາໄສພະລັງນັ້ນເອງເພື່ອຈະຊະນະ. ຖ້າເປັນຢ່າງນັ້ນ ທຸກສິ່ງກໍຖືກເຈົ້າຊະນະແລ້ວ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຄິດພິຈາລະນາອີກໃນນີ້»។

Verse 20

यावन्मया न दृष्टो हि शंकरस्त्वत्प्रपालकः । तावत्त्वं स्वामिनं मत्वा सेवसे नान्यथा क्वचित्

«ຕາບໃດທີ່ຂ້ອຍຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນ ສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຜູ້ປົກປ້ອງແທ້ຂອງເຈົ້າ, ຕາບນັ້ນເຈົ້າຮັບໃຊ້ຄົນນີ້ໂດຍເຫັນວ່າເປັນນາຍ; ບໍ່ເຄີຍປະພຶດຢ່າງອື່ນເລີຍ»।

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां भीमेश्वरज्योतिर्लिङ्गोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नामैकविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 4 «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ບົດທີ 21 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະການອຸບັດຂຶ້ນຂອງ ພຣະພີເມສະວະຣະ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ».

Verse 22

अन्यथा हि भयं तेऽद्य भविष्यति न संशयः । स्वामिनस्ते करं तीक्ष्णं दास्येऽहं भीमविक्रमः

ຖ້າບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ ມື້ນີ້ຄວາມຢ້ານກົວຈະເປັນຂອງເຈົ້າແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ມີລິດເດດອັນນ່າຢ້ານ ຈະນຳມືອັນແຫຼມຄົມຂອງນາຍຂອງເຈົ້າ—ຄືການລົງໂທດ—ມາມອບໃຫ້ເຈົ້າ.

Verse 23

सूत उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा कामरूपेश्वरो नृपः । दृढं शंकरविश्वासो द्रुतं वाक्यमुवाच तम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພະຣາຊາກາມຣູເປສະວະຣະ ຜູ້ມີສັດທາໝັ້ນຄົງໃນພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ເວົ້າຕອບຢ່າງວ່ອງໄວແກ່ລາວ।

Verse 24

राजोवाच । अहं च पामरो दुष्टो न मोक्ष्ये शंकरं पुनः । सर्वोत्कृष्टश्च मे स्वामी न मां मुंचति कर्हिचित्

ພະຣາຊາເວົ້າວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນຄົນຕໍ່າຊ້າ ແລະຊົ່ວຮ້າຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ລະທິ້ງພຣະສັງກະຣະອີກເລີຍ. ພຣະເຈົ້ານາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຜູ້ສູງສຸດແຫ່ງຄຸນຄ່າ—ພຣະອົງຈະບໍ່ລະທິ້ງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ ໃນເວລາໃດກໍຕາມ»។

Verse 25

सूत उवाच । एवं वचस्तदा श्रुत्वा तस्य राज्ञश्शिवात्मनः । तं प्रहस्य द्रुतं भीमो भूपतिं राक्षसोऽब्रवीत्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງກະສັດນັ້ນ—ຜູ້ມີຈິດໃຈອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ—ແລ້ວ ພີມາ ຣາກສະຜູ້ນ່າຢ້ານ ກໍຫົວເຮາະເຢາະຢັນຢ່າງໄວ ແລະເວົ້າກັບຜູ້ປົກຄອງນັ້ນ।

Verse 26

भीम उवाच । मत्तो भिक्षयते नित्यं स किं जानाति स्वाकृतिम् । योगिनां का च निष्ठा वै भक्तानां प्रतिपालने

ພີມາເວົ້າວ່າ: «ລາວຂໍທານຈາກຂ້ອຍທຸກມື້—ລາວຈະຮູ້ສະພາບແທ້ຂອງຕົນໄດ້ແນວໃດ? ແລ້ວຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງວິໄນຂອງພວກໂຍຄີຈະມີຢູ່ແນວໃດ, ຖ້າການປົກປ້ອງແລະອຸປະຖໍາພວກພັກຕະ (ຜູ້ພັກດີ) ແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະແດງປະສົງອັນໝັ້ນແນ່?»

Verse 27

इति कृत्वा मतिं त्वं च दूरतो भव सर्वथा । अहं च तव स स्वामी युद्धं वै करवावहे

ເມື່ອເຈົ້າຕັ້ງໃຈຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຈົ່ງຖອນຕົວອອກໄປໃຫ້ໄກ ແລະຢືນຢູ່ໄກໂດຍສິ້ນເຊີງ. ຂ້າ—ຜູ້ເປັນນາຍທີ່ຊອບທຳຂອງເຈົ້າ—ຈະເຂົ້າສູ່ສົງຄາມບັດນີ້.

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तस्य नृपश्रेष्ठश्शंभुभक्तो दृढव्रतः । प्रत्युवाचाभयो भीमं दुःखदं जगतां सदा

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ—ຜູ້ມີວຣະຕະແນ່ນອນ ແລະເປັນຜູ້ບູຊາພຣະສຳພູ (Śambhu)—ໄດ້ຕອບກັບບີມະຢ່າງບໍ່ຫວາດຫວັນ ຜູ້ເປັນທຸກຂ໌ແກ່ໂລກທັງປວງເສມອ.

Verse 29

राजोवाच । शृणु राक्षस दुष्टात्मन्मया कर्तुं न शक्यते । त्वया विक्रियते तर्हि कुतस्त्वं शक्तिमानसि

ກະສັດເວົ້າວ່າ: “ຟັງເຖີດ ໂອ້ ຣາກສະສະຜູ້ຈິດຊົ່ວ! ຂ້າບໍ່ອາດເຮັດສິ່ງນີ້ໄດ້. ຖ້າເຈົ້າເອງຖືກປ່ຽນແປງ ແລະຖືກຊັກນຳໄປມາ ແລ້ວເຈົ້າອ້າງວ່າມີພະລັງຈາກໃສ?”

Verse 30

सूत उवाच । इत्युक्तस्सैन्यमादाय राजानं परिभर्त्स्य तम् । करालं करवालं च पार्थिवे प्राक्षिपत्तदा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ຮວບຮວມກອງທັບຂອງຕົນ ແລ້ວຕຳໜິກະສັດນັ້ນ; ຈາກນັ້ນກໍຂວ້າງດາບອັນນ່າຢ້ານ ແລະດາບຄົມຍາວໃສ່ຜູ້ປົກຄອງໃນທັນທີ.

Verse 31

पश्य त्वं स्वामिनोऽद्यैव बलं भक्तसुखावहम् । इत्युवाच विहस्यैव राक्षसैस्स महाबलः

«ເບິ່ງເຖີດ—ມື້ນີ້ເອງຈົ່ງເຫັນພະລັງຂອງນາຍຂອງພວກເຮົາ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ພະລັງຂອງພຣະອົງນຳຄວາມສຸກແກ່ຜູ້ພັກຕິ» ເຂົາກ່າວພ້ອມຫົວເຮາະ ແລະຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບພວກຣາກສະ.

Verse 32

करवालः पार्थिवं च यावत्स्पृशति नो द्विजाः । यावच्च पार्थिवात्तस्मादाविरासीत्स्वयं हरः

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຈົນກວ່າດາບນັ້ນຈະແຕະຕ້ອງລິງຄະທີ່ເຮັດດ້ວຍດິນ, ແລະຈົນກວ່າຈາກຮູບດິນນັ້ນເອງ ພຣະຫະຣະຈະປາກົດຂຶ້ນໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ.

Verse 33

पश्य भीमेश्वरोहं च रक्षार्थं प्रकटोऽभवम् । मम पूर्वव्रतं ह्येतद्रक्ष्यो भक्तो मया सदा

ຈົ່ງເບິ່ງ—ຂ້າແມ່ນ ພີເມສະວະຣະ. ເພື່ອການປົກປ້ອງ ຂ້າໄດ້ປາກົດຕົວຢູ່ນີ້. ນີ້ແມ່ນປະຕິຍານເກົ່າແກ່ຂອງຂ້າ: ຜູ້ບູຊາຂ້າ ຂ້າຈະປົກປ້ອງເສມອ.

Verse 34

एतस्मात्पश्य मे शीघ्रं बलं भक्तसुखावहम् । इत्युक्त्वा स पिनाकेन करवालो द्विधा कृतः

“ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງໃນທັນທີ ພະລັງຂອງຂ້າ ທີ່ນຳຄວາມສຸກແກ່ຜູ້ບູຊາ.” ເວົ້າແລ້ວ ທ່ານໃຊ້ຄັນທະນູ ພິນາກະ ແລະຜ່າດາບເປັນສອງສ່ວນ.

Verse 35

पुनश्चैव त्रिशूलं स्वं चिक्षिपे तेन रक्षसा । तच्छूलं शतधा नीतमपि दुष्टस्य शंभुना

ຈາກນັ້ນ ຍັກຕົນນັ້ນກໍໄດ້ຂວ້າງຫອກສາມງ່າມຂອງຕົນອີກຄັ້ງ. ແຕ່ພຣະສິວະ ໂດຍການປາບຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຫອກນັ້ນແຕກອອກເປັນຮ້ອຍຊິ້ນ.

Verse 36

पुनश्शक्तिश्च निःक्षिप्ता तेन शंभूपरि द्विजाः । शंभुना सापि बाणैस्स्वैर्लक्षधा च कृता द्रुतम्

ມັນໄດ້ຂວ້າງອາວຸດຫອກໃສ່ພຣະສິວະອີກຄັ້ງ. ແຕ່ ໂອ້ ເຫຼົ່າຣືສີທັງຫຼາຍ, ພຣະສິວະໄດ້ໃຊ້ລູກສອນຂອງພຣະອົງທຳລាយອາວຸດນັ້ນໃຫ້ແຕກເປັນແສນຊິ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 37

पट्टिशश्च ततस्तेन निःक्षिप्तो हि शिवोपरि । शिवेन स त्रिशूलेन तिलशश्च कृतं क्षणात्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ຂວ້າງຂວານສົງຄາມໃສ່ພຣະສິວະ. ໃນພິບຕາດຽວ ພຣະສິວະໃຊ້ຕຣິສູນ ທຳລາຍມັນໃຫ້ແຕກເປັນອະນຸພາກນ້ອຍໆ ດັ່ງເມັດງາ.

Verse 38

ततश्शिवगणानां च राक्षसानां परस्परम् । युद्धमासीत्तदा घोरं पश्यतां दुःखकावहम्

ແລ້ວການຮົບອັນດຸຮ້າຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຄະນະຂອງພຣະສິວະ ແລະ ພວກຣາກສະສະ ຕໍ່ສູ້ກັນຢ່າງຫນັກ. ນ່າສະພຶງກົວເມື່ອເບິ່ງ ແລະນຳທຸກໂສກແກ່ຜູ້ເບິ່ງທັງຫມົດ.

Verse 39

ततश्च पृथिवी सर्वा व्याकुला चाभवत्क्षणात् । समुद्राश्च तदा सर्वे चुक्षुभुस्समहीधराः

ແລ້ວໃນພິບຕາດຽວ ແຜ່ນດິນທັງປວງກໍວຸ້ນວາຍສັ່ນສະເທືອນ. ໃນເວລານັ້ນ ມະຫາສະໝຸດທັງຫມົດກໍຄຸກຄືນປັ່ນປ່ວນ ແລະແມ່ນແຕ່ພູເຂົາກໍຖືກສັ່ນໄຫວ ເພາະພະລັງອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ພຣະສິວະຊັກນຳ.

Verse 40

देवाश्च ऋषयस्सर्वे बभूवुर्विकला अति । ऊचुः परस्परं चेति व्यर्थं वै प्रार्थितश्शिवः

ແລ້ວບັນດາເທວະ ແລະ ລິສີທັງປວງ ກໍເກີດຄວາມທໍ້ໃຈ ແລະ ໄຮ້ພະລັງຢ່າງຫນັກ. ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ «ແທ້ໆແລ້ວ ການອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະສິວະ ກາຍເປັນສິ່ງໄຮ້ຜົນ»។

Verse 41

नारदश्च समागत्य शंकरं दुःखदाहकम् । प्रार्थयामास तत्रैव सांजलिर्नतमस्तकः

ແລ້ວນາຣະດະໄດ້ມາຮອດ ແລະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) — ອົງຜູ້ເຜົາຜານຄວາມໂສກ — ດ້ວຍມືພະນົມ ແລະ ກົ້ມສີສະດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ.

Verse 42

नारद उवाच । क्षम्यतां क्षम्यतां नाथ त्वया विभ्रमकारक । तृणेकश्च कुठारो वै हन्यतां शीघ्रमेव हि

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: «ຂໍອະໄພ, ຂໍອະໄພ ໂອ້ພຣະນາຖ! ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫຼົງ (ແລະກໍຜູ້ປັດເປົ່າມັນ). ໃບຫຍ້ານ້ອຍໆ ບໍ່ເທົ່າກັບຂວານ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ຟັນຂ້າພະອົງໃຫ້ໄວເທີດ»។

Verse 43

इति संप्रार्थितश्शंभुः सर्वान्रक्षोगणान्प्रभुः । हुंकारेणैव चास्त्रेण भस्मसात्कृतवांस्तदा

ເມື່ອຖືກອ້ອນວອນດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ເປັນອົງຈອມເຈົ້າ ໄດ້ໃຊ້ອາວຸດແຫ່ງສຽງ “ຮຸ່ມ” ແຕ່ພຽງຄັ້ງດຽວ ເຮັດໃຫ້ຝູງຣາກສະສາທັງປວງກາຍເປັນຂີ້ເທົ່າໃນທັນທີ.

Verse 44

सर्वे ते राक्षसा दग्धाः शंकरेण क्षणं मुने । बभूवुस्तत्र सर्वेषां देवानां पश्यताद्भुतम्

ໂອ້ ມຸນີເອີຍ, ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ ຣາກສະສາທັງປວງນັ້ນ ຖືກພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເຜົາໝົດ. ໃນທີ່ນັ້ນເອງ ຕໍ່ໜ້າຕາຂອງເທວະທັງປວງ ເຫດການອັນອັດສະຈັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 45

दावानलगतो वह्निर्यथा च वनमादहेत् । तथा शिवेन क्रुद्धेन राक्षसानां बलं क्षणात्

ດັ່ງໄຟທີ່ຖືກພາໂດຍໄຟປ່າ ເຜົາຜານປ່າໄມ້ໃຫ້ມອດໝົດ, ສັນນັ້ນແຫຼະ ເມື່ອພຣະສິວະກຣະທົບໂກດ ພະລັງຂອງພວກຣາກສະສາ ຖືກເຜົາຜານໃນພິບຕາດຽວ।

Verse 46

भीमस्यैव च किं भस्म न ज्ञातं केनचित्तदा । परिवारयुतो दग्धो नाम न श्रूयते क्वचित्

ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີໃຜຮູ້ວ່າ ພີມະ ເປັນໄປແນວໃດ—ແມ່ນແຕ່ຂີ້ເຖົ່າຈະເຫຼືອຫຼືບໍ່ກໍບໍ່ຮູ້. ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນທີ່ໃດວ່າ ລາວຖືກເຜົາຕາຍພ້ອມກັບບໍລິວານຂອງລາວ।

Verse 47

ततश्शिवस्य कृपया शांतिं प्राप्ता मुनीश्वराः । देवास्सर्वे च शक्राद्यास्स्वास्थ्यं प्रापाखिलं जगत्

ຕໍ່ມາ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ບັນດາມຸນີເຈົ້າໃຫຍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ. ທວງເທວະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກສັກຣະ (ອິນທຣະ) ກໍກັບຄືນສູ່ຄວາມຜາສຸກ ແລະໂລກທັງມວນກໍກັບຄືນຄວາມສົມບູນແລະຄວາມມັ່ນຄົງ.

Verse 48

क्रोधज्वाला महेशस्य निस्ससार वनाद्वनम् । राक्षसानां च तद्भस्म सर्वं व्याप्तं वनेऽखिलम्

ຈາກພຣະມະເຫສະ ຄວາມໂກດໄດ້ປະທຸອອກເປັນໄຟລຸກໂຊນ ລາມຈາກປ່າໜຶ່ງໄປອີກປ່າໜຶ່ງ. ແລະຂີ້ເຖົ່າຂອງພວກຣາກສະສະນັ້ນ ກໍແຜ່ຄຸມປ່າທັງປວງໃນທຸກທິດທາງ.

Verse 49

ततश्चौषधयो जाता नानाकार्यकरास्तथा । रूपान्तरं ततो नॄणां भवेद्वेषांतरं तथा

ຕໍ່ມາ ພືດຢາຫຼາຍຊະນິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ລະຊະນິດມີ຤ິດຜົນຫຼາຍປະການ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃນມະນຸດທັງຫຼາຍ ກໍເກີດຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຮູບຮ່າງ ແລະຄວາມແຕກຕ່າງໃນຮູບພາບພາຍນອກ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ.

Verse 50

भूतप्रेतपिशाचादि दूरतश्च ततो व्रजेत् । तन्न कार्यं च यच्चैव ततो न भवति द्विजाः

ຈາກບ່ອນນັ້ນ ຄວນໄປໃຫ້ໄກຈາກພວກພູຕະ, ເປຣຕະ, ປິສາຈະ ແລະອື່ນໆ. ໂອ ທະວິຊະ, ຢ່າເຮັດກິດໃດໆຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເພາະຈາກບ່ອນແບບນັ້ນ ບໍ່ມີຜົນມງຄົດເກີດຂຶ້ນ.

Verse 51

ततः प्रार्थितश्शम्भुर्मुनिभिश्च विशेषतः । स्थातव्यं स्वामिना ह्यत्र लोकानां सुखहेतवे

ຕໍ່ມາ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຖືກບັນດາມຸນີອ້ອນວອນເປັນພິເສດ ວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍພຣະອົງປະທັບຢູ່ທີ່ນີ້, ເພາະພຣະອົງແມ່ນຈອມເຈົ້າ. ຂໍປະທັບເພື່ອຄວາມສຸກແລະສະຫງົບຂອງໂລກທັງປວງ»។

Verse 52

अयं वै कुत्सितो देश अयोध्यालोकदुःखदः । भवंतं च तदा दृष्ट्वा कल्याणं संभविष्यति

«ບ່ອນນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນດິນແດນອັນຕໍ່າຊ້າ, ເປັນເຫດໃຫ້ຊາວອະໂຢດະຍາເກີດທຸກຂ໌. ແຕ່ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃນເວລານັ້ນ, ຄວາມມງຄົດຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ»។

Verse 53

भीमशंकरनामा त्वं भविता सर्वसाधकः । एतल्लिंगं सदा पूज्यं सर्वापद्विनिवारकम्

ເຈົ້າຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມ «ພີມະສັງກະຣະ» ເປັນຜູ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງທັງປວງ. ລິງຄະນີ້ຄວນບູຊາເປັນນິດ ເພາະມັນປັດເປົ່າໄພພິບັດທຸກຢ່າງ.

Verse 54

सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितश्शम्भुर्लोकानां हितकारकः । तत्रैवास्थितवान्प्रीत्या स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກອ້ອນວອນດັ່ງນັ້ນ ພຣະສັມພູ—ຜູ້ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ—ກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ. ແມ່ນຈະເປັນອິດສະລະໂດຍສົມບູນ ແຕ່ພຣະອົງອ່ອນໂຍນຕໍ່ຜູ້ພັກຕິທັງຫຼາຍ.