Bhaimaśaṅkara-māhātmya: Śiva’s Descent in Kāmarūpa and the Rise of Bhīma

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि माहात्म्यं भैमशंकरम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वाभीष्टं लभेन्नरः

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ຈາກນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມະຫາອານຸພາບອັນສັກສິດຂອງ ພີມະສັງກະຣາ (Bhīmaśaṅkara). ແຕ່ພຽງໄດ້ຍິນ ມະນຸດກໍຈະໄດ້ຮັບທຸກສິ່ງທີ່ປາດຖະນາຢ່າງແທ້ຈິງ»។

Verse 2

कामरूपाभिधे देशे शंकरो लोककाम्यया । अवतीर्णः स्वयं साक्षात्कल्याणसुखभाजनम्

ໃນແດນທີ່ເອີ້ນວ່າ ກາມະຣູປາ ພຣະສັງກະຣາ ໄດ້ອະວະຕານດ້ວຍພຣະອົງເອງ ເພາະຄວາມເມດຕາຕໍ່ຄວາມຜາສຸກ ແລະຄວາມປາຖະໜາຂອງໂລກ; ພຣະອົງເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງມົງຄຸນ ແລະອານັນດາ।

Verse 3

यदर्थमवतीर्णोसौ शंकरो लोकशंकरः । शृणुतादरतस्तच्च कथयामि मुनीश्वराः

ພຣະສັງກະຣາ ຜູ້ປະທານມົງຄຸນແກ່ໂລກທັງປວງ ໄດ້ອະວະຕານມາເພື່ອຈຸດປະສົງໃດ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະໃສ່ໃຈ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ທ່ານ ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 4

भीमोनाम महोवीर्यो राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः । दुःखदस्सर्वभूतानां धर्मध्वंसकरस्सदा

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ໃນການກ່ອນມີຣາກສະຜູ້ກ້າຫານມີ຤ິດຫຼາຍ ຊື່ “ພີມະ” ຜູ້ໃຫ້ຄວາມທຸກແກ່ສັດທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ທໍາລາຍທຳມະເສມອ.

Verse 5

कुंभकर्णात्समुत्पन्नः कर्कट्यां सुमहाबलः । सह्ये च पर्वते सोऽपि मात्रा वासं चकार ह

ເຂົາເກີດຈາກ ກຸມພະກັນນະ ໂດຍຜ່ານ ກັກກະຕີ ແລະມີກໍາລັງຍິ່ງໃຫຍ່. ເຂົາກໍໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ກັບແມ່ຂອງຕົນເທິງພູສະຫຍະ.

Verse 6

कुंभकर्णे च रामेण हते लोकभयंकरे । राक्षसी पुत्रसंयुक्ता सह्येऽतिष्ठत्स्वयं तदा

ເມື່ອ ກຸມພະກັນນະ ຜູ້ເປັນຄວາມຢ້ານກົວແກ່ໂລກ ຖືກ ຣາມະ ສັງຫານ ແລ້ວ, ນາງຣາກສະສີ ພ້ອມລູກຊາຍ ກໍໄດ້ໄປພັກອາໄສດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈໃນພູສະຫຍະ ໃນເວລານັ້ນ.

Verse 7

स बाल एकदा भीमः कर्कटीं मातरं द्विजाः । पप्रच्छ च खलो लोकदुःखदो भीमविक्रमः

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຍາມທີ່ຍັງເປັນເດັກ, ພີມະຜູ້ດຸຮ້າຍ—ຜູ້ຊົ່ວ ໃຫ້ທຸກແກ່ໂລກ ແລະມີລິດກ້າຫານ—ໄດ້ຖາມແມ່ຂອງຕົນ ກັກກະຕີ.

Verse 8

भीम उवाच । मातर्मे कः पिता कुत्र कथं वैकाकिनी स्थिता । ज्ञातुमिच्छामि तत्सर्वं यथार्थं त्वं वदाधुना

ພີມະ ກ່າວວ່າ: «ແມ່ເອີຍ, ພໍ່ຂອງຂ້າແມ່ນໃຜ ແລະຢູ່ໃສ? ແລະເຈົ້າ—ໂອ ໄວກາກິນີ—ມາຢູ່ໃນສະພາບນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ຂ້າປາຖະໜາຮູ້ທຸກຢ່າງຕາມຄວາມເປັນຈິງ; ຈົ່ງບອກຂ້າໃນບັດນີ້»។

Verse 9

सूत उवाच । एवं पृष्टा तदा तेन पुत्रेण राक्षसी च सा । उवाच पुत्रं सा दुष्टा श्रूयतां कथयाम्यहम्

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອຖືກລູກຊາຍຖາມຢ່າງນັ້ນ ນາງຣາກຊະສີຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ໄດ້ເວົ້າກັບລູກວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າ.”

Verse 10

कर्कट्युवाच । पिता ते कुम्भकर्णश्च रावणानुज एव च । रामेण मारितस्सोयं भ्रात्रा सह महाबलः

ກະກະຕີເວົ້າວ່າ: “ພໍ່ຂອງເຈົ້າ ຄື ກຸມພະກັນ ເປັນນ້ອງຊາຍຂອງຣາວະນະ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ລາວຖືກຣາມະສັງຫານ ພ້ອມກັບພີ່ນ້ອງຂອງລາວ.”

Verse 11

अत्रागतः कदाचिद्वै कुम्भकर्णस्य राक्षसः । मद्भोगं कृतवांस्तात प्रसह्य बलवान्पुरा

“ຄັ້ງໜຶ່ງ ກຸມພະກັນ ຣາກຊະສະຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ໄດ້ມາຮອດບ່ອນນີ້. ໃນອະດີດ ລູກເອີຍ, ລາວໄດ້ບັງຄັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ເສບສົມກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍກຳລັງ.”

Verse 12

लंकां स गतवान्मां च त्यक्त्वात्रैव महाबलः । मया न दृष्ट्वा सा लंका ह्यत्रैव निवसाम्यहम्

ຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງນັ້ນໄດ້ໄປຫາລັງກາ ປະລະຂ້ອຍໄວ້ຢູ່ນີ້. ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍຍັງບໍ່ເຄີຍເຫັນລັງການັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງພັກອາໄສຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 13

पिता मे कर्कटो नाम माता मे पुष्कसी मता । भर्ता मम विराधो हि रामेण निहतः पुरा

“ພໍ່ຂ້ອຍຊື່ ກັກກະຕະ; ແມ່ຂ້ອຍຖືກນັບວ່າ ປຸດກະສີ. ຜົວຂ້ອຍແທ້ໆແມ່ນ ວິຣາທະ—ຜູ້ຖືກພຣະຣາມະປະຫານໃນກ່ອນ.”

Verse 14

पित्रोः पार्श्वे स्थिता चाहं निहते स्वामिनि प्रिये । पितरौ मे मृतौ चात्र ऋषिणा भस्मसात्कृतौ

ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ຂ້າງພໍ່ແມ່ເມື່ອສາມີຖືກສັງຫານ. ທີ່ນີ້ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຕາຍ ແລະ ລຶສີໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 15

भक्षणार्थं गतौ तत्र कुद्धेन सुमहात्मना । सुतीक्ष्णेन सुतपसाऽगस्त्यशिष्येण वै तदा

ແລ້ວໃນບ່ອນນັ້ນ ສອງຜູ້ທີ່ໄປເພື່ອກິນກໍຖືກປະເຊີນໜ້າໂດຍ ສຸຕີກຊະນະ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ສິດຂອງອະກັສຕະຍະ ຜູ້ມີຕະປະສະອັນເຂັ້ມງວດ ແລະ ໂກດກ້າ.

Verse 16

साऽहमेकाकिनी जाता दुःखिता पर्वते पुरा । निवसामि स्म दुःखार्ता निरालंबा निराश्रया

ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນຜູ້ດຽວດາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ ດົນນານມາແລ້ວເທິງພູ. ຖືກທຸກຂ໌ຄອບງຳ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ບໍ່ມີທີ່ອາໄສ.

Verse 17

ततस्त्वं च समुत्पन्नो महाबलपराक्रमः । अवलंब्य पुनस्त्वां च कालक्षेपं करोम्यहम्

ຕໍ່ມາ ເຈົ້າໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ແລະ ຄວາມກ້າຫານດຸດັນ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອາໄສເຈົ້າອີກຄັ້ງ ເພື່ອໃຫ້ເວລາຜ່ານໄປ ແລະ ດຳເນີນຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 19

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्या भीमो भीमपराक्रमः । कुद्धश्च चिंतयामास किं करोमि हरिं प्रति

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງ ພີມະ ຜູ້ມີວິລະກຳນ່າຢ້ານ ກໍໂກດຂຶ້ນ ແລະ ຄິດພິຈາລະນາວ່າ «ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງຕໍ່ຕ້ານຮະຣິ (ວິສນຸ)?»

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां भीमेश्वरज्योतिर्लिगमाहात्म्ये भीमासुरकृतोपद्रववर्णनं नाम विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 4 «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນການສັນລະເສີນມະຫິມາຂອງ «ພີເມສະວະຣ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ» ບັດນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 20 ຊື່ «ການພັນລະນາຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ອະສຸຣ ພີມາ ກໍ່ໃຫ້ເກີດ»।

Verse 21

तत्पुत्रोहं भवेयं चेद्धरिं तं पीडयाम्यहम् । इति कृत्वा मतिं भीमस्तपस्तप्तुं महद्ययौ

«ຖ້າຂ້ອຍຈະເປັນລູກຂອງລາວໄດ້ ຂ້ອຍຈະບີບຄັ້ນຮາຣິ (ວິສນຸ) ນັ້ນ» ເມື່ອຄິດຕັ້ງໃຈອັນນ່າຢ້ານນີ້ແລ້ວ ພີມາກໍອອກເດີນທາງໄປປະຕິບັດຕະປະອັນແຮງກ້າ.

Verse 22

ब्रह्माणां च समुद्दिश्य वर्षाणां च सहस्रकम् । मनसा ध्यानमाश्रित्य तपश्चक्रे महत्तदा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ລາວກໍກຳນົດໃຈໄວ້ຕໍ່ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນປີທິບ ແລະອາໄສການພິຈາລະນາດ້ວຍໃຈອັນແນ່ວແນ່ ຈຶ່ງປະຕິບັດຕະປະອັນໃຫຍ່ໃນເວລານັ້ນ.

Verse 23

ऊर्ध्वबाहुश्चैकपादस्सूर्य्ये दृष्टिं दधत्पुरा । संस्थितस्स बभूवाथ भीमो राक्षसपुत्रकः

ໃນອະດີດ ບຸດຂອງຣາກສະສະຜູ້ນ່າຢ້ານນັ້ນ ຍືນປະຕິບັດຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ—ຊູມືຂຶ້ນ ຍືນຂາດຽວ ແລະ ຈ້ອງໄປຫາພຣະອາທິດ।

Verse 24

शिरसस्तस्य संजातं तेजः परमदारुणम् । तेन दग्धास्तदा देवा ब्रह्माणं शरणं ययुः

ຈາກສີສະຂອງເຂົາ ເກີດມີລັງສີເຕຊະອັນດຸຮ້າຍ ແລະ ນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ। ເທວະທັງຫຼາຍຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍແສງນັ້ນ ຈຶ່ງໄປຫາພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ।

Verse 25

प्रणम्य वेधसं भक्त्या तुष्टुवुर्विविधैः स्तवैः । दुःखं निवेदयांचकुर्ब्रह्मणे ते सवासवाः

ເຂົາເຈົ້າກໍໄດ້ກົດກະບົດນົບນ້ອມພຣະເວທະສະ (ພຣະພຣະຫມາ) ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິຫຼາຍປະເພດ। ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ ໄດ້ທູນຖວາຍຄວາມທຸກຂອງຕົນແດ່ພຣະພຣະຫມາ।

Verse 26

देवा ऊचुः । ब्रह्मन्वै रक्षसस्तेजो लोकान्पीडितुमुद्यतम् । यत्प्रार्थ्यते च दुष्टेन तत्त्वं देहि वरं विधे

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ອຳນາດເຕຊະຂອງຣາກສະສະນັ້ນ ໄດ້ລຸກຂຶ້ນເພື່ອບີບຄັ້ນໂລກທັງຫຼາຍ. ບຸນພອນໃດທີ່ຄົນຊົ່ວນັ້ນກຳລັງຂໍ—ໂອ ວິເທ, ຜູ້ສ້າງ, ຂໍຈົ່ງປະທານໃຫ້ຕາມຫຼັກທຳອັນແທ້ ເພື່ອໃຫ້ໂລກຖືກປົກປ້ອງ»។

Verse 27

नोचेदद्य वयं दग्धास्तीव्रतत्तेजसा पुनः । यास्यामस्संक्षयं सर्वे तस्मात्तं देहि प्रार्थितम्

ຖ້າບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ ມື້ນີ້ພວກເຮົາຈະຖືກເຜົາໄໝ້ອີກຄັ້ງດ້ວຍເຕຊະອັນແຮງກ້ານັ້ນ ແລະ ພວກເຮົາທັງໝົດຈະພິນາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງປະທານສິ່ງທີ່ເຂົາອ້ອນວອນນັ້ນເຖີດ।

Verse 28

सूत उवाच । इति तेषां वचश्श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । जगाम च वरं दातुं वचनं चेदमब्रवीत्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນປິຕາມະຫາແຫ່ງໂລກທັງປວງ ກໍໄດ້ອອກໄປເພື່ອປະທານພອນ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້។

Verse 29

ब्रह्मोवाच । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूहि यत्ते मनसि वर्तते । इति श्रुत्वा विधेर्वाक्यमब्रवीद्राक्षसो हि सः

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ; ຈົ່ງເວົ້າພອນທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ». ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ຈັດວາງ (ວິເທຣ) ແລ້ວ ຣາກຊະສະນັ້ນກໍຕອບກັບວ່າ.

Verse 30

भीम उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वर स्त्वया । अतुलं च बलं मेऽद्य देहि त्वं कमलासन

ພີມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈ ແລະຖ້າພອນຈະຖືກປະທານໂດຍພຣະອົງ, ຂໍຈົ່ງປະທານພະລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃຫ້ແກ່ຂ້າໃນວັນນີ້, ໂອ ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ».

Verse 31

सूत उवाच । इत्युक्त्वा तु नमश्चक्रे ब्रह्मणे स हि राक्षसः । ब्रह्मा चापि तदा तस्मै वरं दत्त्वा गृहं ययौ

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຣາກຊະສະນັ້ນກໍໄດ້ນົບນ້ອມກ່ອນພຣະພຣະຫມາ. ແລ້ວພຣະພຣະຫມາກໍໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ເຂົາ ແລະເດີນທາງກັບໄປຍັງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

Verse 32

राक्षसो गृहमागत्य ब्रह्माप्तातिबलस्तदा । मातरं प्रणिपत्याशु स भीमः प्राह गर्ववान्

ຕໍ່ມາ ຣາກະສະຜູ້ນ່າຢ້ານນັ້ນ ກັບມາຮອດເຮືອນ ມີພະລັງອັນເຫຼືອລົ້ນ ດັ່ງໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະພຣະຫມາ. ລາວກໍ່ກາບລົງຕໍ່ແມ່ຢ່າງວ່ອງໄວ ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ។

Verse 33

भीम उवाच । पश्य मातर्बलं मेऽद्य करोमि प्रलयं महत् । देवानां शक्रमुख्यानां हरेर्वै तत्सहायिनः

ພີມະ ກ່າວວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ຈົ່ງເບິ່ງພະລັງຂອງຂ້າໃນມື້ນີ້. ຂ້າຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດອັນໃຫຍ່ ແກ່ເທວະທັງຫຼາຍທີ່ມີສັກຣະ (ອິນທຣາ) ເປັນຫົວໜ້າ ແລະແມ່ນກະທັ້ງ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ພ້ອມພັນມິດຂອງພຣະອົງ.”

Verse 34

सूत उवाच । इत्युक्त्वा प्रथमं भीमो जिग्ये देवान्सवासवान् । स्थानान्निस्सारयामास स्वात्स्वात्तान्भीमविक्रमः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພີມະ ໄດ້ຊະນະເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມກັບອິນທຣາເປັນອັນດັບທໍາອິດ; ແລະຜູ້ມີວິກຣະມະນ່າຢ້ານນັ້ນ ໄດ້ຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນໆ.

Verse 35

ततो जिग्ये हरिं युद्धे प्रार्थितं निर्जरैरपि । ततो जेतुं रसां दैत्यः प्रारंभं कृतवान्मुदा

ຕໍ່ມາ ໄດຕະຍະນັ້ນ ໄດ້ຊະນະ ຮະຣິ (ວິສນຸ) ໃນສົງຄາມ ແມ່ນແມ່ນວ່າເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ອ້ອນວອນເຊີນພຣະອົງກໍຕາມ. ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ອະສູຣນັ້ນໄດ້ເລີ່ມການຮົບເພື່ອພິຊິດແຜ່ນດິນ.

Verse 36

पुरा सुदक्षिणां तत्र कामरूपेश्वरं प्रभुम् । जेतुं गतस्ततस्तेन युद्धमासीद्भयंकरम्

ໃນການກ່ອນ ຢູ່ແດນສຸດັກຊິນາ ມີຜູ້ທ້າທາຍອອກໄປເພື່ອຊະນະພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ກາມຣູເປສະວະຣະ. ດັ່ງນັ້ນ ສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານກົວແລະດຸຮ້າຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບພຣະອົງ.

Verse 37

भीमोऽथ तं महाराजं प्रभावाद्ब्रह्मणोऽसुरः । जिग्ये वरप्रभावेण महावीरं शिवाश्रयम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພີມະ ອະສຸຣະຜູ້ໄດ້ຮັບພະລັງຈາກພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ຊະນະກະສັດໃຫຍ່ນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ທ່ານເປັນວີຣະບຸຣຸດຜູ້ກ້າ ແລະເປັນຜູ້ພຶ່ງພາພຣະສິວະ—ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງພອນ.

Verse 38

स हि जित्वा ततस्तं च कामरूपेश्वरं प्रभुम् । बबंध ताडयामास भीमो भीमपराक्रमः

ເມື່ອລາວໄດ້ຊະນະພຣະເຈົ້າ «ກາມະຣູເປສະວະຣ» ແລ້ວ ພີມາຜູ້ມີພະລັງນ່າຢ້ານ ກໍຈັບມັດພຣະອົງ ແລະຕີທຳຮ້າຍພຣະອົງ.

Verse 39

गृहीतं तस्य सर्वस्वं राज्यं सोपस्करं द्विजाः । तेन भीमेन दुष्टेन शिवदासस्य भूपतेः

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ພີມາຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ໄດ້ຍຶດເອົາຊັບສິນທັງໝົດຂອງພຣະຣາຊາ «ຊິວະດາສະ» ຄືທັງອານາຈັກ ແລະເຄື່ອງອຸປະກອນພ້ອມທັງຊັບພະຍາກອນທັງປວງ.

Verse 40

राजा चापि सुधर्मिष्ठः प्रियधर्मो हरप्रियः । गृहीतो निगडैस्तेन ह्येकांते स्थापितश्च सः

ກະສັດນັ້ນດ້ວຍ ເປັນຜູ້ມັ່ນຄົງໃນທຳ ຮັກຄວາມຊອບທຳ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຖືກຈັບມັດດ້ວຍໂສ້ຕະຫຼອດ ແລະຖືກຂັງໄວ້ໃນບ່ອນສະງົບໂດດດ່ຽວ।

Verse 41

तत्र तेन तदा कृत्वा पार्थिवीं मूर्तिमुत्तमाम् । भजनं च शिवस्यैव प्रारब्धी प्रियकाम्यया

ທີ່ນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ລາວໄດ້ປັ້ນຮູບພຣະອົງດ້ວຍດິນອັນປະເສີດ (ປາຣຖິວະ-ມູຣຕິ) ແລະເພາະປາຖະໜາສິ່ງທີ່ຕົນຮັກ ຈຶ່ງເລີ່ມບູຊາພຣະສິວະແຕ່ພຣະອົງດຽວດ້ວຍພັກດີ।

Verse 42

गंगायास्तवनं तेन बहुधा च तदा कृतम् । मानसं स्नानकर्मादि कृत्वा शंकरपूजनम्

ແລ້ວລາວໄດ້ສັນລະເສີນນາງເທວີຄົງຄາ ດ້ວຍບົດສະຕະວະຫຼາຍປະການ। ເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດພິທີອາບນ້ຳໃນໃຈ ແລະການຊຳລະພາຍໃນອື່ນໆ ແລ້ວ ຈຶ່ງບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 43

पार्थिवेन विधानेन चकार नृपसत्तमः । तद्ध्यानं च यथा स्याद्वै कृत्वा च विधिपूर्वकम्

ກະສັດຜູ້ປະເສີດໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາຕາມວິທີພາຣຖິວະ (ພິທີດິນ). ແລະເມື່ອໄດ້ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍໄດ້ເຮັດສະມາທິທີ່ເໝາະສົມກັບການບູຊານັ້ນດ້ວຍ.

Verse 44

प्रणिपातैस्तथा स्तोत्रैर्मुद्रासन पुरस्सरम् । कृत्वा हि सकलं तच्च स भेजे शंकरं मुदा

ເມື່ອໄດ້ກະທຳການກົ້ມກາບຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະສະດຸດີບົດສັນລະເສີນ—ໂດຍມີມຸດຣາ ແລະອາສນະຕາມຄຳສັ່ງເປັນການນຳ—ແລ້ວປະກອບພິທີທັງປວງໃຫ້ສຳເລັດ ພຣະອົງຈຶ່ງເຂົ້າພຶງພາພຣະສັງກະຣະດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 45

पंचाक्षरमयीं विद्यां जजाप प्रणवान्विताम् । नान्यत्कार्यं स वै कर्तुं लब्धवानन्तरं तदा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພຣະວິຊາອັນເປັນປັນຈະອັກສອນ ທີ່ປະກອບກັບພຣະນະວະ «ໂອມ» ນັ້ນ ລາວໄດ້ເລີ່ມສວດຈະປະ (japa) ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ। ໃນຂະນະນັ້ນ ບໍ່ມີໜ້າທີ່ອື່ນໃຫ້ເຮັດອີກ—ເຫຼືອແຕ່ຈະປະເທົ່ານັ້ນ।

Verse 46

तत्पत्नी च तदा साध्वी दक्षिणा नाम विश्रुता । निधानं पार्थिवं प्रीत्या चकार नृपवल्लभा

ໃນເວລານັ້ນ ພັນລະຍາຂອງລາວ—ນາງຜູ້ມີສິນທຳ ມີຊື່ສຽງວ່າ ທັກສິນາ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຣາຊາ ໄດ້ຈັດຕັ້ງຄັງສົມບັດຫຼວງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 47

दंपती त्वेकभावेन शंकरं भक्तशंकरम् । भेजाते तत्र तौ नित्यं शिवाराधनतत्परौ

ສາມີພັນລະຍາທັງສອງ ມີໃຈດຽວກັນໃນພັກຕິ ໄດ້ເຂົ້າໄປພຶ່ງພາ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຜູ້ເປັນມິດແກ່ຜູ້ບູຊາທັງຫຼາຍ ຢ່າງສະເໝີ; ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ ມຸ່ງໝັ້ນໃນການອາຣາທະນາພຣະສິວະ।

Verse 48

राक्षसो यज्ञकर्मादि वरदर्प विमोहितः । लोपयामास तत्सर्वं मह्यं वै दीयतामिति

ຣາກຊະສະນັ້ນ ຖືກຫຼອກລວງໂດຍຄວາມຈອງຫອງອັນເກີດຈາກພອນ, ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພິທີຍັດ ແລະກິດທາງທຳອື່ນໆທັງໝົດຫາຍໄປ, ພ້ອມປະກາດວ່າ: “ໃຫ້ທັງໝົດນັ້ນແກ່ຂ້ອຍເທິງ!”

Verse 49

बहुसैन्यसमायुक्तो राक्षसानां दुरात्मनाम । चकार वसुधां सर्वां स्ववशे चर्षिसत्तमाः

ໂອ ດຸກອະຣິສັດຜູ້ປະເສີດ, ພ້ອມດ້ວຍກອງທັບໃຫຍ່ຫຼວງຂອງຣາກຊະສະຜູ້ຊົ່ວ, ເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນທັງໝົດຢູ່ໃນອໍານາດຂອງຕົນ ແລະບັງຄັບໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ຈິດໃຈຂອງຕົນ.

Verse 50

वेदधर्मं शास्त्रधर्मं स्मृतिधर्मं पुराणजम् । लोपयित्वा च तत्सर्वं बुभुजे स्वयमूर्जितः

ລາວໄດ້ເຮັດໃຫ້ທຳມະທີ່ສອນໃນ ເວດ, ຊາສະຕຣະ, ສະມຣິຕິ ແລະ ປູຣານະ ຖືກປິດບັງໄປ; ແລ້ວດ້ວຍພະລັງຂອງຕົນ ລາວກໍໄດ້ຍຶດເອົາທັງໝົດເປັນຂອງຕົນເອງ។

Verse 51

देवाश्च पीडितास्तेन सशक्रा ऋषयस्तथा । अत्यन्तं दुःखमापन्ना लोकान्निस्सारिता द्विजाः

ຖືກລາວທຳຮ້າຍ ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ—ແລະພວກຣິສີກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກທົນຢ່າງຫນັກ; ສ່ວນພວກດວິຊະກໍຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກໂລກຂອງຕົນ।

Verse 52

ते ततो विकलास्सर्वे सवासवसुरर्षयः । ब्रह्मविष्णू पुरोधाय शंकरं शरणं ययुः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພວກເຂົາທັງໝົດ—ຫວາດຫວັ່ນ ແລະທຸກໃຈ—ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣະ ເທວະ ແລະຣິສີ, ໄດ້ນຳພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸໄວ້ຂ້າງໜ້າ ແລ້ວໄປຫາພຣະສັງກະຣະ ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ.

Verse 53

स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकैश्च शंकरं लोक शंकरम् । प्रसन्नं कृतवंतस्ते महाकोश्यास्तटे शुभे

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ສັນລະເສີນ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງປວງ ດ້ວຍບົດສະຕຸຕິຫຼາຍປະການ; ແລະທີ່ຝັ່ງອັນມົງຄຸນຂອງແມ່ນ້ຳໂກສີອັນໃຫຍ່ ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງປິຕິ ແລະປະທານພຣະກະລຸນາ।

Verse 54

कृत्वा च पार्थिवीं मूर्तिं पूजयित्वा विधानतः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्नमस्कारादिभिः क्रमात्

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ປັ້ນຮູບພຣະອົງດ້ວຍດິນ (ປາຣຖິວະມູຣຕິ) ແລະບູຊາຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງສັນລະເສີນພຣະສິວະດ້ວຍບົດສະຕຸຕິຫຼາຍປະເພດ ຕາມລຳດັບ ເລີ່ມດ້ວຍການນົບນ້ອມ ແລະກິລິຍາພັກດີອື່ນໆ।

Verse 55

एवं स्तुतस्तदा शंभुर्देवानां स्तवनादिभिः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा तान्सुरानिदमब्रवीत्

ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນຢ່າງນີ້ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍເທວະທັງຫຼາຍ ດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ ແລະການບູຊາອື່ນໆ, ພຣະສຳພູ (Śambhu) ຍິ່ງປິຕິຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນ।

Verse 56

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा ऋषयश्चाखिला अहम् । प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूत किं कार्यं करवाणि वः

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຮະຣິ (ວິສນຸ), ໂອ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ), ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ຣິສີທັງປວງ— ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ. ຈົ່ງກ່າວຂໍພອນ. ເຮົາຈະຮັບໃຊ້ສິ່ງໃດໃຫ້ພວກເຈົ້າ?»

Verse 57

सूत उवाच । इत्युक्ते च तदा तेन शिवेन वचने द्विजाः । सुप्रणम्य करौ बद्ध्वा देवः ऊचुश्शिवं तदा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະສິວະໄດ້ກ່າວຄໍານັ້ນແລ້ວ, ບັນດາທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໄດ້ກ້ມກາບຢ່າງເຄົາລົບ ແລະ ປະນົມມື, ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະສິວະໃນຂະນະນັ້ນ.

Verse 58

देवा ऊचुः । सर्वं जानासि देवेश सर्वेषां मनसि स्थितम् । अन्तर्यामी च सर्वस्य नाज्ञातं विद्यते तव

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ພຣະອົງຮູ້ທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນໃຈຂອງສັດທັງປວງ, ແລະເປັນອັນຕະຣະຍາມີ—ຜູ້ຄອງພາຍໃນຂອງທຸກຄົນ; ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ພຣະອົງບໍ່ຮູ້.»

Verse 59

तथापि श्रूयतां नाथ स्वदुःखं ब्रूमहे वयम् । त्वदाज्ञया महादेव कृपादृष्ट्या विलोकय

ແມ່ນຢ່າງນັ້ນກໍຕາມ ໂອ ພຣະນາຖ, ຂໍໃຫ້ຟັງ: ພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງຄວາມທຸກຂອງພວກເຮົາ. ໂອ ພຣະມະຫາເທວະ, ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເບິ່ງພວກເຮົາດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 60

राक्षसः कर्कटीपुत्रः कुंभकर्णोद्भवो बली । पीडयत्यनिशं देवान्ब्रह्मदत्तवरोर्जितः

ຍັກຜູ້ມີລິດເດດຕົນໜຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນບຸດຂອງນາງກາກາຕີ ແລະ ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກກຸມພະກັນ ໂດຍໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະພົມ ໄດ້ບຽດບຽນເຫຼົ່າເທວະດາຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ။

Verse 61

तमिमं जहि भीमाह्वं राक्षसं दुःखदायकम् । कृपां कुरु महेशान विलंबं न कुरु प्रभो

“ຈົ່ງສັງຫານຍັກທີ່ຊື່ວ່າ ພີມະ ຜູ້ສ້າງຄວາມທຸກທໍລະມານນີ້ເສຍ. ຂໍຊົງມີພຣະເມດຕາດ້ວຍເຖີດ ໂອ້ ພຣະມະເຫສານະ; ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍຢ່າໄດ້ຊັກຊ້າເລີຍ.”

Verse 62

सूत उवाच । इत्युक्तस्तु सुरैस्सर्वैश्शंभुवें भक्तवत्सलः । वधं तस्य करिष्यामीत्युक्त्वा देवांस्ततोऽब्रवीत्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກທູນຖາມໂດຍເຫຼົ່າເທວະດາທັງປວງ, ພຣະສັມພູ ຜູ້ຊົງມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຜູ້ສັດທາສະເໝີ ໄດ້ກ່າວວ່າ “ເຮົາຈະທຳລາຍມັນໃຫ້ສິ້ນຊາກ” ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕໍ່ເຫຼົ່າເທວະດາຕໍ່ໄປ.

Verse 63

शंभुरुवाच । कामरूपेश्वरो राजा मदीयो भक्त उत्तमः । तस्मै ब्रूतेति वै देवाः कार्य्यं शीघ्रं भविष्यति

ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ກ່າວວ່າ: “ກະສັດ ຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງກາມະຣູປະ ແມ່ນສາວົກຜູ້ພັກດີອັນຍອດຂອງເຮົາ. ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງໄປບອກເຂົາເຊັ່ນນັ້ນ; ການງານທີ່ປາດຖະໜາຈະສຳເລັດໄວ.”

Verse 64

सुदक्षिण महाराज काम रूपेश्वर प्रभो । मद्भक्तस्त्वं विशेषेण कुरु मद्भजनं रतेः

ໂອ ພຣະຣາຊາສຸດັກຊິນະ, ໂອ ຈອມເຈົ້າກາມະຣູເປສະວະຣະ! ເຈົ້າເປັນສາວົກຂອງເຮົາໂດຍພິເສດ; ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງຄວາມຮັກ ຈົ່ງປະກອບການບູຊາເຮົາດ້ວຍຄວາມພັກດີອັນດຽວ.

Verse 65

दैत्यं भीमाह्वयं दुष्टं ब्रह्मप्राप्तवरोर्जितम् । हनिष्यामि न संदेहस्त्वत्तिरस्कारकारिणम्

ເຮົາຈະສັງຫານຍັກຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຊື່ວ່າ ພີມະ ຜູ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງດ້ວຍພອນຈາກພຣະພົມ ຢ່າງແນ່ນອນ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ເພາະມັນໄດ້ດູຖູກທ່ານ.

Verse 66

सूत उवाच । अथ ते निर्जरास्सर्वे तत्र गत्वा मुदान्विताः । तस्मै महानृपायोचुर्यदुक्तं शंभुना च तत्

ສຸຕະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່າເທວະດາຜູ້ເປັນອະມະຕະທັງຫຼາຍໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕိຍິນດີ ແລະ ພວກເຂົາបានບອກກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອົງນັ້ນຕາມທີ່ພຣະສິວະបានກ່າວໄວ້.

Verse 67

तमित्युक्त्वा च वै देवा आनंदं परमं गताः । महर्षयश्च ते सर्वे ययुश्शीप्रं निजाश्रमान्

ຫຼັງຈາກກ່າວວ່າ "ຂໍໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເຖີດ" ເຫຼົ່າເທວະດາກໍបានຮັບຄວາມປິຕိຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ເຫຼົ່າມະຫາຣືສີທັງໝົດນັ້ນកໍបានກັບຄືនສູ່ອາສົມຂອງຕົນຢ່າງໄວວາ.