महाकालज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्ये चन्द्रसेन-चिन्तामणि-प्रसङ्गः (Mahākāla Jyotirliṅga Māhātmya: The Episode of King Candrasena and the Cintāmaṇi)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । महाकालसमाह्वस्थज्योतिर्लिंगस्य रक्षिणः । भक्तानां महिमानं च पुनर्ब्रूहि महामते

ພວກ຤ິສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຂໍຈົ່ງກ່າວອີກຄັ້ງເຖິງມະຫິມາຂອງຜູ້ອຸທິດຕົນ ແລະພະລັງປົກປ້ອງທີ່ສຳພັນກັບ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ມະຫາກາລ»។

Verse 2

सूत उवाच । शृणुतादरतो विप्रो भक्तरक्षाविधायिनः । महाकालस्य लिंगस्य माहात्म्यं भक्तिवर्द्धनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ຤ິສີທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ມະຫິມາຂອງລິງຄະຂອງມະຫາກາລ—ຜູ້ທີ່ບັນດານການປົກປ້ອງແກ່ຜູ້ອຸທິດຕົນ—ເລື່ອງນີ້ເພີ່ມພູນພັກຕິ».

Verse 3

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनाह्वयो महान् । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञश्शिवभक्तो जितेन्द्रियः

ໃນນະຄອນອຸຊຊະຍິນີ ມີພະລາຊາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນາມ ຈັນທຣະເສນ. ພະອົງຮູ້ແຈ້ງນັຍະແທ້ແຫ່ງສາດສະຕຣາທັງປວງ ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະຂອງຕົນແລ້ວ.

Verse 4

तस्याभवत्सखा राज्ञो मणिभद्रो गणो द्विजाः । गिरीशगणमुख्यश्च सर्वलोकनमस्कृतः

ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ, ມິດຂອງພະລາຊານັ້ນແມ່ນ ມະນິພັດຣະ ເປັນຄະນະ (gaṇa) ຂອງພຣະກິຣີຊະ ຄືພຣະສິວະ; ເປັນຫົວໜ້າສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ຕິດຕາມພຣະສິວະ ແລະໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຈາກທຸກໂລກ.

Verse 5

एकदा स गणेन्द्रो हि प्रसन्नास्यो महामणिम् । मणिभद्रो ददौ तस्मै चिंतामणिमुदारधीः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ (gaṇa) ນັ້ນ ມີໃບໜ້າຍິ້ມແຍ້ມຜ່ອງໃສ ໄດ້ປະທານເພັດມະນີອັນໃຫຍ່ໃຫ້ແກ່ພະອົງ. ມະນິພັດຣະ ຜູ້ມີຈິດໃຈສູງສົ່ງ ໄດ້ມອບ “ຈິນຕາມະນີ” ມະນີບັນດານພອນອັນປະເສີດ.

Verse 6

स वै मणिः कौस्तुभवद्द्योतमानोर्कसन्निभः । ध्यातो दृष्टः श्रुतो वापि मंगलं यच्छति ध्रुवम्

ມະນີນັ້ນສ່ອງປະກາຍດັ່ງເກົາສະຕຸພະ ແລະສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ. ບໍ່ວ່າຈະເພັ່ງພິຈາລະນາ, ເຫັນດ້ວຍຕາ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບມັນ ກໍຍ່ອມປະທານມົງຄຸນຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 7

तस्य कांतितलस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयं त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा द्रुतं भवति हाटकम्

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍຜິວແຫ່ງປະກາຍອັນສ່ອງສະຫວ່າງຂອງມັນ—ຈະເປັນທອງເຫຼືອງປະສົມ, ທອງແດງ, ດີບຸກ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຫີນແລະອື່ນໆ—ກໍກາຍເປັນຄຳຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 8

स तु चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजा शिवाश्रयः । चन्द्रसेनो रराजाति देवमध्येव भानुमान्

ພຣະເຈົ້າ ຈັນທຣະເສນະ ຜູ້ມີພຣະສິວະເປັນທີ່ເພິ່ງ ໄດ້ຊົງປະດັບແກ້ວຈິນຕາມະນີໄວ້ທີ່ຄໍ; ແລະ ພຣະອົງຊົງຮຸ່ງເຮືອງໃນໝູ່ເທວະດາຄືກັບພຣະອາທິດທີ່ສ່ອງແສງ.

Verse 9

श्रुत्वा चिन्तामणिग्रीवं चन्द्रसेनं नृपोत्तमम् । निखिलाः क्षितिराजानस्तृष्णाक्षुब्धहृदोऽभवन्

ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງຂອງ ຈັນທຣະເສນະ—ຜູ້ເປັນເລີດແຫ່ງກະສັດ, ຜູ້ມີນາມວ່າ "ຈິນຕາມະນີກຣີວະ"—ກະສັດທັງປວງໃນແຜ່ນດິນກໍມີຈິດໃຈວຸ່ນວາຍດ້ວຍຄວາມໂລບ.

Verse 10

नृपा मत्सरिणस्सर्वे तं मणिं चन्द्रसेनतः । नानोपायैरयाचंत देवलब्धमबुद्धयः

ກະສັດທັງປວງ, ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາ, ໄດ້ພະຍາຍາມດ້ວຍວິທີຕ່າງໆ ເພື່ອຂໍແກ້ວນັ້ນຈາກ ຈັນທຣະເສນະ—ພວກເຂົາເປັນຄົນໂງ່, ເພາະແກ້ວນັ້ນໄດ້ມາດ້ວຍພຣະຄຸນຂອງເທວະດາ.

Verse 11

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा चन्द्रसेनेन तेन वै । व्यर्थीकृता महाकालदृढभक्तेन भूसुराः

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຄໍາຮ້ອງຂໍຂອງກະສັດຜູ້ປົກຄອງທັງປວງ ຖືກຈັນທຣະເສນ—ຜູ້ສັດທາແນ່ນອນຕໍ່ ມະຫາກາລ—ເຮັດໃຫ້ເປັນໄຮ້ຜົນ।

Verse 12

ते कदर्थीकृतास्सर्वे चन्द्रसेनेन भूभृता । राजानस्सर्वदेशानां संरम्भं चक्रिरे तदा

ກະສັດທັງປວງນັ້ນ ຖືກຈັນທຣະເສນເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ ແລ້ວໃນເວລານັ້ນກໍໂກດແຄ້ນ ກໍ່ຄວາມປະທັດປະທັງ—ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຈາກຫຼາຍແດນດິນຮ່ວມກັນ।

Verse 13

अथ ते सर्वराजानश्चतुरंगबलान्विताः । चन्द्रसेनं रणे जेतुं संबभूवुः किलोद्यताः

ຈາກນັ້ນ ກະສັດທັງໝົດເຫຼົ່ານັ້ນ—ທີ່ປະກອບດ້ວຍກອງທັບສີ່ເຫຼົ່າ—ໄດ້ຕັ້ງໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ທີ່ຈະເອົາຊະນະ ຈັນທຣະເສນະ ໃນການສູ້ຮົບ.

Verse 14

ते तु सर्वे समेता वै कृतसंकेतसंविदः । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

ແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ໂດຍໄດ້ຕົກລົງແຜນການຮ່ວມກັນແລ້ວ; ດ້ວຍທະຫານຈໍານວນຫຼາຍ ພວກເຂົາໄດ້ປິດກັ້ນປະຕູທັງສີ່ຂອງເມືອງອຸຈະຍິນີ।

Verse 15

संरुध्यमानां स्वपुरीं दृष्ट्वा निखिल राजभिः । तमेव शरणं राजा महाकालेश्वरं ययौ

ເມື່ອກະສັດເຫັນເມືອງຂອງຕົນຖືກລ້ອມຮອບໂດຍກະສັດທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຈຶ່ງເອົາພຣະມະຫາກາເລສະວະຣະ (Mahākāleśvara) ເປັນທີ່ພຶ່ງພາພຽງອົງດຽວ ແລະໄປຫາພຣະອົງເພື່ອຂໍການຄຸ້ມຄອງ।

Verse 16

निर्विकल्पो निराहारस्स नृपो दृढनिश्चयः । समानर्च महाकालं दिवा नक्तमनन्यधीः

ກະສັດນັ້ນມີໃຈໝັ້ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ອົດອາຫານ ແລະຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່; ພຣະອົງໄດ້ບູຊາພຣະມະຫາກາລາ (Mahākāla) ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ໂດຍໃຈບໍ່ໄປຫາອື່ນໃດເລີຍ।

Verse 17

ततस्स भगवाञ्छंभुर्महाकालः प्रसन्नधीः । तं रक्षितुमुपायं वै चक्रे तं शृणुतादरात्

ຈາກນັ້ນ ພຣະສິວະມະຫາກາລ ຜູ້ມີຈິດໃຈຜ່ອງໃສ ແລະ ເມດຕາ ໄດ້ຊອກຫາວິທີປົກປ້ອງລາວ. ຈົ່ງຟັງວິທີນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່.

Verse 18

तदैव समये गोपि काचित्तत्र पुरोत्तमे । चरंती सशिशुर्विप्रा महाकालांतिकं ययौ

ໃນເວລານັ້ນ ໃນເມືອງທີ່ປະເສີດນັ້ນ ແມ່ຍິງລ້ຽງງົວຄົນໜຶ່ງ ແລະ ເປັນພຣາມມະນາ ໄດ້ຍ່າງມາພ້ອມກັບລູກນ້ອຍຂອງນາງ ແລະ ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະມະຫາກາລ.

Verse 19

पञ्चाब्दवयसं बालं वहन्ती गतभर्तृका । राज्ञा कृतां महाकालपूजां सापश्यदादरात्

ແມ່ໝ້າຍຄົນໜຶ່ງທີ່ອູ້ມລູກອາຍຸ 5 ປີ ໄດ້ເບິ່ງການບູຊາພຣະມະຫາກາລທີ່ກະສັດຊົງກະທຳດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ເອົາໃຈໃສ່.

Verse 20

सा दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यां शिवपूजां च तत्कृताम् । प्रणिपत्य स्वशिविरं पुनरेवाभ्यपद्यत

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຫັນການບູຊາພຣະສິວະທີ່ໜ້າອັດສະຈັນທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳ, ນາງກໍໄດ້ຂາບໄຫວ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ກັບຄືនໄປບ່ອນພັກຂອງຕົນ.

Verse 21

तत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन तां कर्त्तुं शिवपूजां मनोदधे

ເມື່ອລູກຊາຍຂອງນາງຄົນລ້ຽງງົວໄດ້ເຫັນທຸກສິ່ງນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ກໍເກີດຄວາມຢາກຮູ້ຢ່າງແຮງ ແລະຕັ້ງໃຈຈະບູຊາພຣະສິວະ।

Verse 22

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिविरांतरे । अविदूरे स्वशिबिराच्छिवलिगं स भक्तितः

ເຂົານຳຫີນທີ່ນ່າຊື່ນໃຈມາ ແລ້ວຕັ້ງສິວະລິງຄະໃນບ່ອນວ່າງພາຍໃນຄ່າຍ, ບໍ່ໄກຈາກຄ່າຍຂອງຕົນ, ດ້ວຍຄວາມສັດທາຈາກໃຈຈິງ.

Verse 23

गन्धालंकारवासोभिर्धूपदीपाक्षतादिभिः । विधाय कृत्रिमैर्द्रव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

ດ້ວຍນ້ຳຫອມ, ເຄື່ອງປະດັບ, ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ; ພ້ອມທັງທູບ, ໂຄມໄຟ, ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ (ອັກຊະຕະ) ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ, ເຂົາໄດ້ຈັດພິທີບູຊາ; ແລະໃຊ້ຂອງທີ່ຈັດເຮັດຂຶ້ນ ເຂົາກໍຈັດເຕັມນາໄວເທຍ (ອາຫານບູຊາ) ແດ່ພຣະສິວະດ້ວຍ.

Verse 24

भूयोभूयस्समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

ເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະສິວະຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ດ້ວຍໃບໄມ້ອັນງາມ ແລະດອກໄມ້ອັນຊື່ນຕາ; ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຟ້ອນຫຼາຍແບບ ກໍກາບລົງນົບນ້ອມຊ້ຳໆ.

Verse 25

एतस्मिन्समये पुत्रं शिवासक्तसुचेतसम् । प्रणयाद्गोपिका सा तं भोजनाय समाह्वयत्

ໃນເວລານັ້ນ ນາງຄົນລ້ຽງງົວ ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມເມດຕາ ໄດ້ເຊີນລູກຊາຍຂອງນາງ—ຜູ້ມີໃຈຜູກພັນຕໍ່ພຣະສິວະຢ່າງແນ່ນອນ—ໃຫ້ມາຮັບປະທານອາຫານ।

Verse 26

यदाहूतोऽपि बहुशश्शिवपूजाक्तमानसः । बालश्च भोजनं नैच्छत्तदा तत्र ययौ प्रसूः

ແມ່ນແຕ່ຖືກເອີ້ນຊ້ຳໆ ເດັກນ້ອຍນັ້ນ—ຜູ້ມີໃຈຈົມຢູ່ໃນການບູຊາພຣະສິວະ—ກໍບໍ່ປາດຖະນາຈະກິນອາຫານ। ແລ້ວແມ່ຂອງເຂົາຈຶ່ງໄປຫາເຂົາທີ່ນັ້ນ।

Verse 27

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मीलितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

ເມື່ອເຫັນເຂົານັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະ ພ້ອມຕາປິດສະຫງົບ, ອີກຄົນໜຶ່ງຈັບມືເຂົາ ລາກເຂົາໄປ ແລະດ້ວຍໂທສະກໍຕີເຂົາ.

Verse 28

आकृष्टस्ताडितश्चापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं च दूरतः

ເມື່ອລູກຊາຍຂອງຕົນ ແມ່ນຖືກລາກ ແລະຖືກຕີແລ້ວກໍຍັງບໍ່ຍອມມາ, ເຂົາຈຶ່ງທຳລາຍພິທີບູຊານັ້ນ ໂດຍໂຍນສິວະລິງຄະໄປໄກ.

Verse 29

हाहेति दूयमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं च सा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी क्रोधसमन्विता

ນາງຮ້ອງວ່າ “ອະລາດ! ອະລາດ!” ດ້ວຍໃຈທີ່ເຈັບປວດຮ້ອນຮົ່ມ, ແລ້ວຕຳນິລູກຊາຍຂອງນາງ; ຕໍ່ມາ ນາງຄົນເລີ້ຍງງົວຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ເຂົ້າເຮືອນຂອງນາງອີກຄັ້ງ.

Verse 30

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

ເມື່ອເຫັນວ່າການບູຊາພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຕຣິສູນ (ພຣະສິວະ) ຖືກແມ່ທຳລາຍ ເດັກນ້ອຍນັ້ນຮ້ອງວ່າ «ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ!» ແລ້ວລົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ।

Verse 31

प्रनष्टसंज्ञः सहसा स बभूव शुचाकुलः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

ທັນໃດນັ້ນ ເຂົາກໍເສຍສະຕິ ແລະຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ. ຕໍ່ມາອີກຄູ່ໜຶ່ງ ເມື່ອຟື້ນສະຕິ ກໍເປີດຕາທັງສອງ।

Verse 32

तदैव जातं शिबिरं महाकालस्य सुन्दरम् । ददर्श स शिशुस्तत्र शिवानुग्रहतोऽचिरात्

ໃນເວລານັ້ນເອງ, ຄ້າຍທີ່ສວຍງາມຂອງມະຫາກາລະໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນໄດ້ເຫັນມັນໃນບໍ່ຊ້າ ໂດຍຜ່ານພຣະຄຸນຂອງພຣະສິວະ.

Verse 33

हिरण्मयबृहद्द्वारं कपाटवरतोरणम् । महार्हनीलविमलवज्रवेदीविराजितम्

ມັນມີປະຕູໃຫຍ່ທີ່ເຫລື້ອມຄືກັບຄຳ, ມີປະຕູທີ່ງົດງາມ ແລະ ປະຕູໂຄ້ງທີ່ດີເລີດ; ມັນສ່ອງແສງດ້ວຍແທ່ນບູຊາທີ່ຄືກັບເພັດສີຟ້າເຂັ້ມ.

Verse 34

संतप्तहेमकलशैर्विचित्रैर्बहुभिर्युतम् । प्रोद्भासितमणिस्तंभैर्बद्धस्फटिकभूतलैः

ມັນຖືກປະດັບດ້ວຍໄຫທີ່ມະຫັດສະຈັນຫຼາຍໜ່ວຍທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳບໍລິສຸດ, ແລະ ມັນສ່ອງແສງດ້ວຍເສົາແກ້ວທີ່ຮຸ່ງເຮືອງ, ພື້ນຂອງມັນຖືກປະດັບດ້ວຍແຜ່ນຜລຶກ.

Verse 35

तन्मध्ये रत्नलिंगं हि शंकरस्य कृपानिधे । स्वकृतार्चनसंयुक्तमपश्यद्गोपिकासुतः

ພາຍໃນນັ້ນ, ໂອ້ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະສັງກະຣະ, ລູກຊາຍຂອງຍິງລ້ຽງງົວໄດ້ເຫັນສິວະລຶງທີ່ຄືກັບແກ້ວຂອງພຣະສັງກະຣະ.

Verse 36

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय शिशुर्विस्मितमानसः । संनिमग्न इवासीद्वै परमानंदसागरे

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີ ໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ; ແລະຢືນຢູ່ດັ່ງຈົມຢູ່ໃນທະເລແຫ່ງອານັນດາອັນສູງສຸດ।

Verse 37

ततः स्तुत्वा स गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

ແລ້ວຈຶ່ງສັນລະເສີນ ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ກໍກາບນົບຊ້ຳໆ. ເມື່ອຕາເວັນຕົກ ເດັກນ້ອຍນັ້ນກໍອອກຈາກ ສິວາລະຍະ (ວິຫານພຣະສິວະ).

Verse 38

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रं परमोज्ज्वलम्

ແລ້ວລາວເຫັນຄ່າຍຂອງຕົນ ຄ້າຍເມືອງຂອງພຸຣັນດະຣະ (ພຣະອິນທຣາ). ໃນພິບຕາດຽວ ມັນກາຍເປັນຄຳ ມີຮູບຮ່າງວິຈິດ ແລະ ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 39

सोन्तर्विवेश भवनं सर्वशोभासमन्वितम् । मणिहेमगणाकीर्ण मोदमानो निशामुखे

ໃນຍາມຄ່ຳເລີ່ມຕົ້ນ ລາວເຂົ້າໄປໃນຄະຫາສ ທີ່ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມທຸກປະການ, ເກືອບເຕັມໄປດ້ວຍກຸ່ມແກ້ວມະນີແລະຄຳ, ແລະລາວກໍຊື່ນບານຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ.

Verse 40

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्वपंतीं दिव्यलक्षणाम् । रत्नालंकारदीप्तांगीं साक्षात्सुरवधूमिव

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເຫັນແມ່ຂອງຕົນ ນອນຫຼັບຢ່າງສະຫງົບ ມີເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນອັນທິບ. ອະວະຍະວະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບແກ້ວມະນີ ດຸດດັ່ງນາງຟ້າແຫ່ງເທວະດາ.

Verse 41

अथो स तनयो विप्राश्शिवानुग्रहभाजनम् । जवेनोत्थापयामास मातरं सुखविह्वलः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ບຸດນັ້ນ—ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ—ຜູ້ເປັນພາຊະນະແຫ່ງພຣະອະນຸຄຣະຫະຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ຮີບຮ້ອນຊ່ວຍຍົກແມ່ຂອງຕົນຂຶ້ນ ຜູ້ຖືກຄວາມປິຕິຍິນດີທ່ວມທົ່ມ.

Verse 42

सोत्थिताद्भुतमालक्ष्यापूर्वं सर्वमिवाभवत् । महानंदसुमग्ना हि सस्वजे स्वसुतं च तम्

ເມື່ອເຫັນເຫດການອັນອັດສະຈັນທີ່ເພິ່ງເກີດຂຶ້ນ ທຸກສິ່ງດູເຫມືອນບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ. ນາງຈົມຢູ່ໃນຄວາມປິຕິອັນໃຫຍ່ ແລະກອດລູກຊາຍຂອງນາງນັ້ນໄວ້.

Verse 43

श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः । प्रभुं विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຈາກປາກລູກຊາຍຂອງຕົນ ກ່ຽວກັບພຣະກະລຸນາອັນປະເສີດຂອງພຣະຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງຄິຣິຈາ (ພຣະສິວະ) ທັງໝົດ ລາວຈຶ່ງໄປກາບທູນຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈອມອຳນາດ ຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສິວະບໍ່ຂາດ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພຣະປະສາດ.

Verse 44

स राजा सहसागत्य समाप्तनियमो निशि । ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषणम्

ກະສັດນັ້ນມາຮອດຢ່າງກະທັນຫັນໃນຍາມຄ່ຳ ຫຼັງຈາກສຳເລັດນິຍົມວິນັຍທີ່ຕົນຖືປະຕິບັດ. ພຣະອົງໄດ້ເຫັນອຳນາດອັນອັດສະຈັນຂອງລູກຊາຍນາງລ້ຽງງົວ—ອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະສິວະພໍພຣະໄທ.

Verse 45

दृष्ट्वा महीपतिस्सर्वं तत्सामात्यपुरोहितः । आसीन्निमग्नो विधृतिः परमानंदसागरे

ເມື່ອເຫັນທຸກຢ່າງນີ້ ກະສັດພ້ອມດ້ວຍອຳມາດແລະພຣາຫມະປຸໂຣຫິດ ກໍຈົມຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບລຶກ ດຸດດັ່ງຖືກຈົມລົງໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງອານັນດະອັນສູງສຸດ.

Verse 46

प्रेम्णा वाष्पजलं मुञ्चञ्चन्द्रसेनो नृपो हि सः । शिवनामोच्चरन्प्रीत्या परिरेभे तमर्भकम्

ກະສັດຈັນທຣະເສນ ປ່ອຍນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະເອີ້ນນາມພຣະສິວະດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນເຕັມຫົວໃຈ ພຣະອົງໄດ້ກອດເດັກນ້ອຍນັ້ນ.

Verse 47

महामहोत्सवस्तत्र प्रबभूवाद्भुतो द्विजाः । महेशकीर्तनं चक्रुस्सर्वे च सुखविह्वलाः

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ທີ່ນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນມະໂຫລະສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະອັດສະຈັນ. ທຸກຄົນປິຕິລົ້ນໃຈ ແລະໄດ້ຮ້ອງກີຣຕະນາສັນລະເສີນພຣະມະເຫສະ (ພຣະສິວະ)។

Verse 48

एवमत्यद्भुताचाराच्छिवमाहात्म्यदर्शनात् । पौराणां सम्भ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງຈາກການປະພຶດອັນອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ແລະການໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງເຖິງພຣະມະຫິມາຂອງພຣະສິວະ, ພ້ອມທັງຄວາມຕື່ນຕະລຶງຂອງຊາວເມືອງ, ຄືນນັ້ນຜ່ານໄປດັ່ງພຽງຊົ່ວຂະນະດຽວ.

Verse 49

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यश्शुश्रुवुश्चरितं च तत्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຮຸ່ງເຊົ້າ ພວກເຂົາຢືນພ້ອມເພື່ອຮົບ ໂດຍລ້ອມເມືອງແລະປິດກັ້ນໄວ້. ແລະບັນດາກະສັດໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງສາຍລັບແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວ ເລື່ອງລາວທັງໝົດທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 50

ते समेताश्च राजानः सर्वे येये समागताः । परस्परमिति प्रोचुस्तच्छ्रुत्वा चकित अति

ຕໍ່ມາ ບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍທີ່ມາຊຸມນຸມຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ມາພ້ອມກັນ ແລະສົນທະນາກັນໄປມາ. ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 51

राजान ऊचुः । अयं राजा चन्द्रसेनश्शिवभक्तोति दुर्जयः । उज्जयिन्या महाकालपुर्याः पतिरनाकुलः

ບັນດາກະສັດກ່າວວ່າ: «ກະສັດຈັນທຣະເສນຜູ້ນີ້ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຍາກຈະພ່າຍແພ້. ທ່ານເປັນເຈົ້າເມືອງອຸຈະຍິນີ ເມືອງຂອງພຣະມະຫາກາລ ຢ່າງສະຫງົບຜ່ອນຄາຍ»។

Verse 52

ईदृशाश्शिशवो यस्य पुर्य्यां संति शिवव्रताः । स राजा चन्द्रसेनस्तु महाशंकरसेवकः

ໃນນະຄອນຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍກໍຍັງເປັນຜູ້ຖືວຣະຕະຂອງພຣະສິວະຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ພຣະອົງນັ້ນແທ້ແມ່ນກະສັດຈັນທຣະເສນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມະຫາສັງກະຣະ.

Verse 53

नूनमस्य विरोधेन शिवः क्रोधं करिष्यति । तत्क्रोधाद्धि वयं सर्वे भविष्यामो विनष्टकाः

ແນ່ນອນ ຖ້າພວກເຮົາຕໍ່ຕ້ານເຂົາ ພຣະສິວະຈະກໍເກີດພຣະພິໂຣດ. ແລະດ້ວຍພຣະພິໂຣດນັ້ນ ພວກເຮົາທັງໝົດຈະພິນາດຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 54

तस्मादनेन राज्ञा वै मिलापः कार्य एव हि । एवं सति महेशानः करिष्यति कृपां पराम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຈັດໃຫ້ມີການພົບປະກັບກະສັດອົງນີ້ແນ່ນອນ. ເມື່ອເຮັດໄດ້ດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະເຫສານະ (ພຣະສິວະ) ຈະປະທານພຣະກະຣຸນາອັນສູງສຸດ.

Verse 55

सूत उवाच । इति निश्चित्य ते भूपास्त्यक्तवैरास्सदाशयाः । सर्वे बभूवुस्सुप्रीता न्यस्तशस्त्रास्त्रपाणयः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຕັດສິນໃຈດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນກໍລະທິ້ມຄວາມອາຄາດ ແລະມີໃຈດີງາມ. ທຸກອົງລ້ວນຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ວາງອາວຸດແລະອາວຸດຍິງລົງ ຢືນຢູ່ໂດຍມືບໍ່ຖືອາວຸດ.

Verse 56

विविशुस्ते पुरीं रम्यां महाकालस्य भूभृतः । महाकालं समानर्चुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

ບັນດາກະສັດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຂົ້າໄປຍັງນະຄອນອັນງາມຂອງພຣະມະຫາກາລາ ແລະໂດຍການອະນຸມັດຂອງກະສັດຈັນທຣະເສນ ພວກເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະມະຫາກາລາ—ພຣະສິວະ ອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງເວລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 57

ततस्ते गोपवनिता गेहं जग्मुर्महीभृतः । प्रसंशंतश्च तद्भाग्यं सर्वे दिव्यमहोदयम्

ແລ້ວບັນດາແມ່ຍິງຄົນລ້ຽງງົວ ພ້ອມກັບບັນດາກະສັດ ໄດ້ກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ; ທຸກຄົນພາກັນສັນລະເສີນໂຊກດີອັນພິເສດນັ້ນ—ເປັນການຜຸດຂຶ້ນອັນມົງຄຸນ ແລະເທວະພາບແທ້ໆຂອງພຣະກະລຸນາ।

Verse 58

ते तत्र चन्द्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभिपूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रत्यनंदन्सुविस्मिताः

ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກຈັນທຣະເສນ ຜູ້ອອກມາຮັບ ແລະບູຊາຢ່າງສົມຄວນ. ໄດ້ນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງອັນລ້ຳຄ່າ ແລະດີເລີດ, ພວກເຂົາກໍຍິນດີຕອບກັບ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈ.

Verse 59

गोपसूनोः प्रसादात्तत्प्रादुर्भूतं शिवालयम् । संवीक्ष्य शिवलिंगं च शिवे चकुः परां मतिम्

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງບຸດແຫ່ງຄົນລ້ຽງງົວ ວິຫານພຣະສິວະນັ້ນໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນສິວະລິງຄະດ້ວຍ, ພວກເຂົາກໍຕັ້ງປະຕິຍານສູງສຸດໄວ້ແຕ່ພຣະສິວະພຽງອົງດຽວ.

Verse 60

ततस्ते गोपशिशवे प्रीता निखिलभूभुजः । ददुर्बहूनि वस्तूनि तस्मै शिवकृपार्थिनः

ຈາກນັ້ນ ບັນດາກະສັດທົ່ວແຜ່ນດິນ ພໍໃຈໃນເດັກນ້ອຍຄົນລ້ຽງງົວນັ້ນ ໄດ້ມອບຂອງຂວັນຫຼາຍຢ່າງໃຫ້ເຂົາ—ເພາະປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາແຫ່ງພຣະສິວະ.

Verse 61

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्वपार्थिवाः

ໃນທຸກແຂວງທຸກດິນແດນ ບ່ອນໃດທີ່ມີຄົນລ້ຽງງົວຢູ່ຫຼາຍ ບັນດາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນທັງປວງ ໄດ້ເລືອກຜູ້ນັ້ນເອງ ແລະສະຖາປະນາເປັນກະສັດຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 62

अथास्मिन्नन्तरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ທ່າມກາງເວລາອັນສັ້ນນັ້ນ, ຮານູມານ—ຈອມເຈົ້າແຫ່ງວານະຣະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ—ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ ໂດຍຖືກເທວະທັງປວງບູຊາສັກກາລະ.

Verse 63

ते तस्याभिगमादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चकुर्भक्तिनम्रात्ममूर्तयः

ເມື່ອທ່ານເຂົ້າມາໃກ້ ບັນດາກະສັດກໍເກີດຄວາມສະທ້ານສະເທືອນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ພວກເຂົາລຸກຂຶ້ນຕ້ອນຮັບ ແລະກໍກົ້ມກາບນະມັດສະການ—ເປັນດັ່ງຮູບແຫ່ງຄວາມຖ່ອມຕົນ ທີ່ອ່ອນໂຍນດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 64

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं तमालिंग्य राज्ञो वीक्ष्येदमब्रवीत्

ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກວານະຣະນັ້ນ ນັ່ງຢູ່ກາງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງສົມຄວນ. ທ່ານໄດ້ກອດບຸດແຫ່ງຄົນລ້ຽງງົວນັ້ນ ແລ້ວເບິ່ງໄປຫາກະສັດ ແລະກ່າວຄໍາເຫຼົ່ານີ້.

Verse 65

हनूमानुवाच । सर्वे शृण्वन्तु भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । ऋते शिवं नान्यतमो गतिरस्ति शरीरिणाम्

ຮານຸມານກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ທ່ານທັງຫມົດ—ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນຟັງ, ໂອ ບັນດາກະສັດ ແລະສັດຜູ້ມີກາຍ. ນອກຈາກພຣະສິວະ ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາ ຫຼືຈຸດໝາຍສຸດທ້າຍອື່ນໃດສໍາລັບຜູ້ມີກາຍ.”

Verse 66

एवं गोपसुतो दिष्ट्या शिवपूजां विलोक्य च । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍບຸນວາສະນາ ລູກຊາຍຂອງຄົນລ້ຽງງົວໄດ້ເຫັນການບູຊາພຣະສິວະ; ແລະແມ່ນແຕ່ບູຊາໂດຍບໍ່ມີມັນຕຣາ ກໍໄດ້ບັນລຸພຣະສິວະ—ໄດ້ຮັບຄວາມມົງຄຸນ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນໂດຍການຮ່ວມສະຫມັກກັບພຣະອົງ.

Verse 67

एष भक्तवरश्शंभोर्गोपानां कीर्तिवर्द्धनः । इह भुक्त्वाखिलान्भोगानंते मोक्षमवाप्स्यति

ຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ພັກດີອັນຍອດຢ່າງຂອງພຣະສຳພູ (Śambhu) ຜູ້ເພີ່ມພູນກຽດຊື່ຂອງພວກຄົນລ້ຽງງົວ. ໃນໂລກນີ້ລາວຈະເສບສຸກບົດບາດທັງປວງ ແລະໃນທ້າຍສຸດຈະບັນລຸໂມກະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 68

अस्य वंशेऽष्टमो भावी नन्दो नाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारायणस्स्वयम्

ໃນວົງສານີ້ ຜູ້ທີ່ 8 ຕາມລໍາດັບ ຈະເປັນ ນັນດະ ຜູ້ມີກຽດຊື່ອັນໃຫຍ່. ແລະ ພຣະນາຣາຍະນະ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ໃນຮູບ ກຣິດສະນະ ຈະໄດ້ເປັນບຸດຂອງລາວ.

Verse 69

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोप कुमारकः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोकख्यातिं गमिष्यति

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ໃນໂລກນີ້ ເດັກນ້ອຍຄົນລ້ຽງງົວນີ້ ຈະຖືກເອີ້ນວ່າ “ສຣີກະຣະ” ແລະຈະໄດ້ຮັບຊື່ສຽງກວ້າງໄກໃນຫມູ່ຊົນ.

Verse 70

सूत उवाच । एवमुक्त्वाञ्जनीसूनुः शिवरूपो हरीश्वरः । सर्वान्राज्ञश्चन्द्रसेनं कृपादृष्ट्या ददर्श ह

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບຸດຂອງອັນຈະນີ—ຮະຣິອິສະວະຣະ ຜູ້ຊົງຮູບແຫ່ງພຣະສິວະ—ໄດ້ເບິ່ງທຸກຄົນ ແລະພຣະຣາຊາ ຈັນທຣະເສນ ດ້ວຍສາຍຕາແຫ່ງຄວາມເມດຕາ.

Verse 71

अथ तस्मै श्रीकराय गोपपुत्राय धीमते । उपादिदेश सुप्रीत्या शिवाचारं शिवप्रियम्

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມປິຕິຢ່າງຍິ່ງ ພຣະອົງໄດ້ສອນແກ່ ສຣີກະຣະ ບຸດຂອງຄົນລ້ຽງງົວຜູ້ມີປັນຍາ ໃຫ້ຮູ້ຈັກຈາຣິຍາແຫ່ງພຣະສິວະ—ວິໄນ ແລະວັດປະຕິບັດທີ່ພຣະສິວະຊົງຮັກ.

Verse 72

हनूमानथ सुप्रीतः सर्वेषां पश्यतां द्विजः । चन्द्रसेनं श्रीकरं च तत्रैवान्तरधी यत

ແລ້ວພຣະຫນຸມານ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງເຕັມທີ່ ໄດ້ຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນເທິງໜ້າຕາຂອງທຸກຄົນ। ແລະພຣາຫມັນ—ພ້ອມດ້ວຍ ຈັນທຣະເສນ ແລະ ສຣີກະຣ—ກໍຫາຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ।

Verse 73

तं सर्वे च महीपालास्संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

ບັນດາກະສັດທັງຫຼາຍນັ້ນ ມີໃຈຊື່ນບານ ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືບູຊາຢ່າງສົມຄວນ। ພວກເຂົາໄດ້ລາຈາກ ຈັນທຣະເສນ ແລ້ວກໍກັບໄປຍັງຖິ່ນຂອງຕົນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ມາ।

Verse 74

श्रीकरोपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैस्सहधर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोस्समर्हणम्

ສຣີກະຣກໍເປັນຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງ ແລະໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳຈາກພຣະຫນຸມານ। ພ້ອມກັບພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທຳ ລາວໄດ້ປະກອບການບູຊາອັນສົມຄວນແດ່ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ)។

Verse 75

चन्द्रसेनो महाराजः श्रीकरो गोपबालकः । उभावपि परप्रीत्या महाकालं च भेजतुः

ພຣະມະຫາກະສັດ ຈັນທຣະເສນ ແລະເດັກລ້ຽງງົວ ສຣີກະຣ—ທັງສອງດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສອັນສູງສຸດ—ໄດ້ເຂົ້າໄປພຶ່ງພາ ແລະບູຊາພຣະມະຫາກາລ।

Verse 76

कालेन श्रीकरस्सोपि चन्द्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य महाकालं भेजतुः परमं पदम्

ໃນການເວລາຕໍ່ມາ ສຣີກະຣາ ແລະ ກະສັດຈັນທຣະເສນ ໄດ້ນະມັດສະການບູຊາ ພຣະມະຫາກາລ (ພຣະສິວະ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລ້ວບັນລຸສະຖານະອັນສູງສຸດ។

Verse 77

एवंविधो महाकालश्शिवलिंगस्सतां गतिः । सर्वथा दुष्टहंता च शंकरो भक्तवत्सलः

ມະຫາກາລະແບບນີ້—ລິງຄະຂອງພຣະສິວະນີ້—ແມ່ນທີ່ພຶ່ງ ແລະ ຈຸດໝາຍສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ດີ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ທຳລາຍຄົນຊົ່ວທຸກປະການ; ພຣະສັງກະຣະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຢ່າງສະເໝີ.

Verse 78

इदं पवित्रं परमं रहस्यं सर्वसौख्यदम् । आख्यानं कथितं स्वर्ग्यं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ເລື່ອງເລົ່າອັນບໍລິສຸດນີ້ ແມ່ນຄວາມລັບອັນສູງສຸດ ໃຫ້ຄວາມສຸກທຸກປະການ. ມັນຖືກເລົ່າເປັນຕຳນານນຳໄປສະຫວັນ ແລະເພີ່ມພູນພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ.