Kumārasya Krāuñcaparvatagamanam (Kumāra’s Departure to Mount Krāuñca)

Verse 1

सूत उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि मल्लिकार्जुनसंभवम् । यः श्रुत्वा भक्तिमान्धीमान्सर्वपापैः प्रमुच्यते

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ນັບແຕ່ນີ້ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນສັກສິດແຫ່ງການປະກົດຂອງ ມັລລິກາຈຸນ. ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍສັດທາ ແລະຈິດໃຈໝັ້ນຄົງມີປັນຍາ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ».

Verse 2

पूर्वं चा कथितं यच्च तत्पुनः कथयाम्यहम् । कुमारचरितं दिव्यं सर्वपापविनाशनम्

ສິ່ງໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເລົ່າໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອີກຄັ້ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັນລະນາປະຫວັດອັນທິບຂອງ ກຸມາຣະ (ສະກັນດະ) ຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ.

Verse 3

यदा पृथ्वीं समाक्रम्य कैलासं पुनरागतः । कुमारस्स शिवापुत्रस्तारकारिर्महाबलः

ເມື່ອກຸມາຣະຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່—ໂອຣົດຂອງພຣະສິວະ, ຜູ້ປາບຕາຣະກະ—ໄດ້ທ່ອງໄປທົ່ວພື້ນພິພົບ ແລະກັບຄືນສູ່ໄກລາສະອີກຄັ້ງ, ການເລົ່າອັນສັກສິດກໍດຳເນີນຕໍ່ຈາກຂະນະມົງຄຸນນັ້ນ.

Verse 4

तदा सुरर्षिरागत्य सर्वं वृत्तं जगाद ह । गणेश्वरविवाहादि भ्रामयंस्तं स्वबुद्धितः

ແລ້ວລະສີເທວະດາໄດ້ມາຮອດ ແລະເລົ່າໃຫ້ເຂົາຟັງທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນ—ເລີ່ມຈາກເລື່ອງພິທີອະພິເສກຂອງ ຄະເນສະວະຣະ ແລະອື່ນໆ—ພ້ອມທັງນຳພາ ແລະແນະນຳໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມປັນຍາວິນິດຂອງຕົນ.

Verse 5

तच्छुत्वा स कुमारो हि प्रणम्य पितरौ च तौ । जगाम पर्वतं क्रौचं पितृभ्यां वारितोऽपि हि

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກຸມາຣະຜູ້ເປັນເທວະຍຸວະຊົນ ໄດ້ກ້ມກາບນົບນ້ອມພໍ່ແມ່ທັງສອງ; ແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້າມກໍຍັງອອກເດີນທາງໄປພູກຣໍອັນຈະ (Krauñca) ຢູ່ດີ.

Verse 6

कुमारस्य वियोगेन तन्माता गिरिजा यदा । दुःखितासीत्तदा शंभुस्तामुवाच सुबोधकृत्

ເມື່ອກິຣິຈາ ມານດາຂອງກຸມາຣະ ເສົ້າໂສກຍ້ອນການພັດພາກຈາກລູກຊາຍ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ປະທານປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ໄດ້ກ່າວກັບນາງເພື່ອປອບໃຈແລະຊີ້ນຳ.

Verse 7

कथं प्रिये दुःखितासि न दुःखं कुरु पार्वति । आयास्यति सुतः सुभ्रूस्त्यज्यतां दुःखमुत्कटम्

«ທີ່ຮັກເອີຍ ເຈົ້າເສົ້າໃຈເພາະຫຍັງ? ຢ່າເຮັດໃຈເຈັບເລີຍ ໂອ ປາຣະວະຕີ. ລູກຊາຍຈະກັບມາແນ່ນອນ ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ—ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມທຸກອັນຮຸນແຮງນີ້»

Verse 8

सा यदा च न तन्मेने पार्वती दुःखिता भृशम् । तदा च प्रेषितास्तत्र शंकरेण सुरर्षयः

ເມື່ອປາຣະວະຕີບໍ່ຍອມຮັບຕາມນັ້ນ ນາງເສົ້າໂສກຢ່າງໜັກ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໄດ້ສົ່ງບັນດາລິດສີເທວະໄປຍັງບ່ອນນັ້ນ.

Verse 9

देवाश्च ऋषयस्सर्वे सगणा हि मुदान्विताः । कुमारानयनार्थं वै तत्र जग्मुः सुबुद्धयः

ທຸກພະເທວະ ແລະ ທຸກພະລິສີ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ບໍລິວານ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ໄດ້ໄປຍັງທີ່ນັ້ນດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງ ເພື່ອເຊີນພະກຸມາຣະອັນທິບພະຍະມາ।

Verse 10

तत्र गत्वा च ते सर्वे कुमारं सुप्रणम्य च । विज्ञाप्य बहुधाप्येनं प्रार्थनां चक्रुरादरात्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ທຸກຄົນໄດ້ກົ້ມກາບຄຸມາຣະຢ່າງສຸພຣະນົມ. ແລ້ວໄດ້ກ່າວທູນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຊ້ຳໆ ແລະທຳຄຳຂໍອະທິຖານດ້ວຍໃຈສັດທາ.

Verse 11

देवादिप्रार्थनां तां च शिवाज्ञासंकुलां गुरुः । न मेने स कुमारो हि महाहंकारविह्वलः

ຄຸມາຣະຜູ້ເປັນຄູອາຈານນັ້ນ ບໍ່ຍອມຮັບຄຳອ້ອນວອນຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ທີ່ແຝງດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ; ເພາະຖືກອະຫັງການອັນໃຫຍ່ຄອບງຳ ຈຶ່ງບໍ່ໃສ່ໃຈ.

Verse 12

ततश्च पुनरावृत्य सर्वे ते हि शिवांतिकम् । स्वंस्वं स्थानं गता नत्वा प्राप्य शंकरशासनम्

ແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດກໍກັບຄືນໄປຫາພຣະສິວະອີກຄັ້ງ. ພວກເຂົາກົ້ມກາບ ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະແລ້ວ ກໍອອກໄປຍັງຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນໆ.

Verse 13

तदा च गिरिजादेवी विरहं पुत्रसंभवम् । शंभुश्च परमं दुःखं प्राप तस्मिन्ननागते

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາງກິຣິຈາເທວີ ເນື່ອງຈາກການພັດພາກ ຈຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ເກີດບຸດຊາຍ. ແລະພຣະສຳບູກໍໃນການທີ່ບຸດຍັງບໍ່ປາກົດ ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກອັນສູງສຸດ.

Verse 14

अथो सुदुःखितौ दीनौ लोकाचारकरौ तदा । जग्मतुस्तत्र सुस्नेहात्स्वपुत्रो यत्र संस्थितः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ທັງສອງຜູ້ນັ້ນເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລະອ່ອນແອ ແຕ່ຍັງຮັກສາມາລະຍາດຕາມຂະບວນລະບຽບໂລກ; ດ້ວຍຄວາມຮັກແພງລຶກຊຶ້ງ ຈຶ່ງໄປຫາບ່ອນທີ່ລູກຊາຍຂອງຕົນພັກຢູ່।

Verse 15

इति श्रीशिवपुराणे चतुर्थ्यां कोटि रुद्रसंहिताया मल्लिकार्जुनद्वितीयज्योतिर्लिंगवर्णनंनाम पंचदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ຊິວະປຸຣານະ» ພາກທີ 4 «ໂກຕິຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ບົດທີ 15 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາມັລລິກາຣຊຸນ ຈະໂຍຕິຣລິງຄະອັນທີສອງ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 16

क्रौंचे च पर्वते दूरं गते तस्मिन्स्वपुत्रके । तौ च तत्र समासीनौ ज्यो तीरूपं समाश्रितौ

ເມື່ອເຂົາໄດ້ໄປໄກຮອດພູກຣໍາຈະ ພ້ອມກັບລູກຊາຍຂອງຕົນ ທັງສອງກໍນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ອາໄສຮູບແຫ່ງແສງທິບ—ພຣະຊິວະເປັນຈະໂຍຕິ (ລັງສີ).

Verse 17

पुत्रस्नेहातुरौ तौ वै शिवौ पर्वणिपर्वणि । दर्शनार्थं कुमारस्य स्वपुत्रस्य हि गच्छतः

ດ້ວຍຄວາມຮັກລູກອັນແຮງກ້າ ພຣະຊິວະແລະພຣະປາຣະວະຕີ ໃນທຸກພິທີສັກສິດ ແລະທຸກງານບຸນ ຈະໄປເພື່ອໄດ້ເຫັນກຸມານນັ້ນ—ລູກຂອງພຣະອົງເອງ—ເພື່ອຄວາມປິຕິໃນດາຣະຊັນ.

Verse 18

अमावास्यादिने शंभुस्स्वयं गच्छति तत्र ह । पौर्णमासीदिने तत्र पार्वती गच्छति ध्रुवम्

ໃນວັນອະມາວັດສະຍາ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ເອງແນ່ນອນໄປທີ່ນັ້ນ; ໃນວັນເຕັມເດືອນ ພຣະປາຣະວະຕີ ໄປທີ່ນັ້ນຢ່າງບໍ່ຂາດແນ່.

Verse 19

तद्दिनं हि समारभ्य मल्लिकार्जुनसंभवम् । लिंगं चैव शिवस्यैकं प्रसिद्धं भुवनत्रये

ນັບແຕ່ວັນນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ລິງຄະອົງດຽວຂອງພຣະສິວະ ທີ່ປາກົດເປັນມັລລິກາຣຊຸນ ໄດ້ໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກາ।

Verse 20

तल्लिंगं यः समीक्षेत स सर्वैः किल्बिषैरपि । मुच्यते नात्र सन्देहः सर्वान्कामानवाप्नुयात्

ຜູ້ໃດໄດ້ເບິ່ງລິງຄະຂອງພຣະສິວະນັ້ນ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ແລະໄດ້ສົມປາດຖະໜາທຸກປະການ. ຕາມທັດສະນະໄສວະສິດທານຕະ ດາຣະຊະນະນີ້ຊໍາລະປາຊຸ (ວິນຍານຖືກຜູກ) ໃຫ້ຫັນໄປຫາພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນປະຕິ ຜູ້ປະທານທັງພຸກຕິ ແລະເສັ້ນທາງສູ່ມຸກຕິ.

Verse 21

दुःखं च दूरतो याति सुखमात्यंतिकं लभेत् । जननीगर्भसंभूतं कष्टं नाप्नोति वै पुनः

ຄວາມທຸກຍ່ອມຖອຍໄປໄກ ແລະຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ ບໍ່ຂາດຕອນ. ແທ້ໆແລ້ວ ບໍ່ຕ້ອງປະສົບທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກການເຂົ້າຄອບຄອງໃນຄັນແມ່ອີກ (ພັນທະແຫ່ງການເກີດໃໝ່).

Verse 22

धनधान्यसमृद्धिश्च प्रतिष्ठारोग्यमेव च । अभीष्टफलसिद्धिश्च जायते नात्र संशयः

ຄວາມຮັ່ງມີ ແລະຄວາມອຸດົມສົມບູນແຫ່ງເຂົ້າຂອງກິນ ພ້ອມທັງກຽດສັກສີ ແລະສຸຂະພາບດີ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ; ແລະການສໍາເລັດຜົນທີ່ປາດຖະໜາກໍເກີດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 23

ज्योतिर्लिंगं द्वितीयं च प्रोक्तं मल्लिकसंज्ञितम् । दर्शनात्सर्वसुखदं कथितं लोकहेतवे

ຈະໂຍຕິຣລິງຄະອົງທີສອງ ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າ ແມ່ນອົງທີ່ຮູ້ຈັກຊື່ «ມັລລິກາ». ແຕ່ພຽງໄດ້ເບິ່ງກໍປະທານຄວາມສຸກທຸກປະການ; ຖ້ອຍຄໍານີ້ກ່າວໄວ້ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ.