ज्योतिर्लिङ्गमाहात्म्य-प्रस्तावना तथा सोमनाथ-प्रसङ्गः (Prologue to the Glory and Origin of the Jyotirliṅgas; Somnātha Episode Begins)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ज्योतिषां चैव लिंगानां माहात्म्यं कथयाधुना । उत्पत्तिं च तथा तेषां ब्रूहि सर्वं यथाश्रुतम्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ ຈົ່ງເລົ່າມະຫາອານຸພາບຂອງລິງຄະແຫ່ງແສງສະຫວ່າງ (Jyotiḥ Liṅga) ໃຫ້ພວກເຮົາຟັງ. ແລະຈົ່ງອະທິບາຍກຳເນີດຂອງພວກມັນ—ເລົ່າທຸກຢ່າງຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາໃນປະເພນີສັກສິດ.”

Verse 2

सूत उवाच । शृण्वन्तु विप्रा वक्ष्यामि तन्माहात्म्यं जनिं तथा । संक्षेपतो यथाबुद्धि सद्गुरोश्च मया श्रुतम्

ສູຕະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍມະຫາອານຸພາບນັ້ນ ແລະກໍ່ກຳເນີດຂອງມັນ ໂດຍຫຍໍ້ ຕາມປັນຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ດັ່ງທີ່ໄດ້ຍິນມາຈາກສັດຄູຣູ (ຄູອັນແທ້).”

Verse 3

एतेषां चैव माहात्म्यं वक्तुं वर्षशतैरपि । शक्यते न मुनिश्रेष्ठास्तथापि कथयामि वः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ອັນເຕັມສ່ວນຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ (ການປາກົດອັນສັກສິດ ແລະສະຖານທີ່ບູຊາຂອງພຣະສິວະ) ບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນຮ້ອຍປີ. ແຕ່ເພື່ອທ່ານທັງຫຼາຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ຟັງເທົ່າທີ່ພໍໄດ້।

Verse 4

सोमनाथश्च तेषां वै प्रथमः परिकीर्तितः । तन्माहात्म्यं शृणु मुने प्रथमं सावधानतः

ໃນບັນດານັ້ນ (ຈໂຍຕິລິງຄະ) ໂສມະນາຖະ ຖືກປະກາດວ່າເປັນອັນດັບທຳອິດແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງກ່ອນ ຖຶງມະຫາອານຸພາບອັນສັກສິດຂອງໂສມະນາຖະນັ້ນ।

Verse 5

सप्तविंशन्मिताः कन्या दक्षेण च महात्मना । तेन चन्द्रमसे दत्ता अश्विन्याद्या मुनीश्वराः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ດັກສະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ມີລູກສາວ 27 ຄົນ. ລາວໄດ້ຍົກນາງເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ແກ່ພຣະຈັນ (ຈັນທຣະ, Candra) ເປັນຄູ່ຄອງ ໂດຍເລີ່ມຈາກ ອັສວິນີ.

Verse 6

चन्द्रं च स्वामिनं प्राप्य शोभमाना विशेषतः । चन्द्रोऽपि चैव ताः प्राप्य शोभते स्म निरन्तरम्

ເມື່ອນາງທັງຫຼາຍໄດ້ຮັບພຣະຈັນເປັນເຈົ້ານາຍ ນາງກໍສ່ອງສະຫວ່າງງາມຢ່າງພິເສດ; ພຣະຈັນເອງເມື່ອໄດ້ຮັບນາງທັງຫຼາຍ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງບໍ່ຂາດສາຍ।

Verse 7

हेम्ना चैव मणिर्भाति मणिना हेम चैव हि । एवं च समये तस्य यज्जातं श्रूयतामिति

ດັ່ງແກ້ວມະນີສ່ອງປະກາຍເນື່ອງດ້ວຍຄຳ, ແລະຄຳກໍສ່ອງປະກາຍເນື່ອງດ້ວຍແກ້ວມະນີ; ສັນນັ້ນໃນເວລານັ້ນເອງ ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເລື່ອງນັ້ນ.

Verse 8

सर्वास्वपि च पत्नीषु रोहिणीनाम या स्मृता । यथैका सा प्रिया चासीत्तथान्या न कदाचन

ໃນບັນດາພຣະມະເຫສີທັງຫມົດ, ຜູ້ທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ໂຣຫິນີ” ແມ່ນຜູ້ທີ່ຮັກຍິ່ງແຕ່ຜູ້ດຽວ; ເຊັ່ນນາງຜູ້ດຽວເປັນທີ່ພໍໃຈ, ຄົນອື່ນບໍ່ເຄີຍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 9

अन्याश्च दुःखमापन्नाः पितरं शरणं ययुः । गत्वा तस्मै च यद्दुःखं तथा ताभिर्निवेदितम्

ພຣະມະເຫສີອື່ນໆ ຖືກຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳ ຈຶ່ງໄປຫາພໍ່ເພື່ອເປັນທີ່ພຶ່ງ. ເມື່ອໄປເຖິງແລ້ວ ກໍໄດ້ກ່າວຖວາຍບອກຄວາມທຸກທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກນາງ ຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 10

दक्षस्स च तथा श्रुत्वा दुःखं च प्राप्तावांस्तदा । समागत्य द्विजाश्चन्द्रं शान्त्यावोचद्वचस्तदा

ດັກສະ ໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ກໍຖືກຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳໃນເວລານັ້ນ. ຕໍ່ມາ ບັນດາພຣາຫມະນະລະສີໄດ້ມາຊຸມນຸມ ແລະໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳປອບໃຈແກ່ ຈັນທຣະ (ພຣະຈັນ) ເພື່ອໃຫ້ຄວາມສະຫງົບກັບຄືນ.

Verse 11

दक्ष उवाच । विमले च कुले त्वं हि समुत्पन्नः कलानिधे । आश्रितेषु च सर्वेषु न्यूनाधिक्यं कथं तव

ທັກສະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຄະລານິທິ ຄັງສົມບັດແຫ່ງຄຸນງາມ, ເຈົ້າເກີດໃນຕະກູນບໍລິສຸດໄຮ້ມົນທິນ. ແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ພຶ່ງພາເຈົ້າທັງໝົດ ຈະມີຄວາມຕ່ໍາສູງຢູ່ຝ່າຍເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 12

कृतं चेत्तकृतं तच्च न कर्तव्यं त्वया पुनः । वर्तनं विषमत्वेन नरकप्रदमीरितम्

ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດແລ້ວ ຢ່າເຮັດເປັນດັ່ງບໍ່ໄດ້ເຮັດ ແລະຢ່າເຮັດຊ້ຳອີກ. ການປະພຶດຄົດຄ້ຽວ ມີຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມ ແລະບໍ່ຍຸດຕິທຳ ຖືກກ່າວວ່ານຳໄປສູ່ນະລົກ।

Verse 13

सूत उवाच । दक्षश्चैव च संप्रार्थ्य चन्द्रं जामातरं स्वयम् । जगाम मन्दिरं स्वं वै निश्चयं परमं गतः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັກສະໄດ້ອ້ອນວອນພຣະຈັນທຣະ—ຜູ້ເປັນລູກເຂີຍຂອງຕົນ—ດ້ວຍຕົນເອງ; ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປວັງຂອງຕົນ ໂດຍມີຄວາມຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 14

चंद्रोऽपि वचनं तस्य न चकार विमोहितः । शिवमायाप्रभावेण यया संमोहितं जगत्

ພຣະຈັນທຣະເອງກໍດ້ວຍຄວາມຫຼົງ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ; ເພາະຖືກອຳນາດແຫ່ງມາຍາຂອງພຣະສິວະຄອບງຳ ມາຍານັ້ນເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງຫຼົງງົດ।

Verse 15

शुभं भावि यदा यस्य शुभं भवति तस्य वै । अशुभं च यदा भावि कथं तस्य शुभं भवेत्

ເມື່ອຄວາມມົງຄຸນເປັນຊະຕາກຳຂອງຜູ້ໃດ ຜົນມົງຄຸນກໍເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນ. ແຕ່ເມື່ອອະມົງຄຸນເປັນຊະຕາກຳ ຄວາມໂຊກດີຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 16

चन्द्रोऽपि बलवद्भाविवशान्मेने न तद्वचः । रोहिण्यां च समासक्तो नान्यां मेने कदाचन

ແຕ່ແມ່ນແຕ່ພຣະຈັນກໍຖືກອຳນາດແຫ່ງວາສະນາ ແລະ ຄວາມເອົາໃຈໃສ່ອັນແຮງກ້າຂອງຕົນ ຈຶ່ງບໍ່ຟັງຄຳສອນນັ້ນ. ພຣະຈັນຫຼົງຮັກແຕ່ໂຣຫິນີ ແລະບໍ່ເຄີຍເຫັນມະເຫສີອື່ນໆວ່າເທົ່າທຽມ.

Verse 17

तच्छ्रुत्वा पुनरागत्य स्वयं दुःखसमन्वितः । प्रार्थयामास चन्द्रं स दक्षो दक्षस्सुनीतितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານດັກສະກໍກັບມາອີກຄັ້ງ. ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ ດັກສະຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ຈຶ່ງອ້ອນວອນພຣະຈັນ (ຈັນດຣາ) ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 18

दक्ष उवाच । श्रूयतां चन्द्र यत्पूर्वं प्रार्थितो बहुधा मया । न मानितं त्वया यस्मात्तस्मात्त्वं च क्षयी भव

ດັກສະກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ຟັງເຮົາ ໂອ ຈັນດຣາ. ໃນກ່ອນນີ້ ເຮົາໄດ້ອ້ອນວອນເຈົ້າຫຼາຍຄັ້ງ ແຕ່ເຈົ້າບໍ່ໃຫ້ກຽດຄຳຂໍຂອງເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ທີ່ຄ່ອຍໆຫຼຸດຖອຍ—ເປັນຈັນທີ່ຫຼຸດລົງ.”

Verse 19

सूत उवाच । इत्युक्ते तेन चन्द्रो वै क्षयी जातः क्षणादिह । हाहाकारो महानासीत्तदेन्दौ क्षीणतां गते

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອທ່ານເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣະຈັນກໍເລີ່ມຫຼຸດຖອຍທັນທີໃນຂະນະນັ້ນ. ເມື່ອຈອມແຫ່ງຄືນຄ່ຳຕົກສູ່ຄວາມຜອມຊີດ ກໍເກີດສຽງຮ້ອງຄວາມທຸກໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 20

देवर्षयस्तदा सर्वे किं कार्य्यं हा कथं भवेत् । इति दुःखं समापन्ना विह्वला ह्यभवन्मुने

ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາເທວະຣິສີທັງປວງ ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຄອບງຳ ແລະກາຍເປັນຜູ້ຫວັ່ນໄຫວ ພາກັນກ່າວວ່າ: “ອະນິຈາ! ຈະເຮັດແນວໃດ? ສິ່ງນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?” ໂອ ມຸນີ.

Verse 21

विज्ञापिताश्च चन्द्रेण सर्वे शक्रादयस्सुराः । ऋषयश्च वसिष्ठाद्या ब्रह्माणं शरणं ययु

ເມື່ອຈັນທຣະແຈ້ງຂ່າວ ທວງເທວະທັງປວງ ເລີ່ມຈາກສັກຣະ (ອິນທຣະ) ແລະບັນດາລຶສີ ເລີ່ມຈາກວະສິດຖະ ພາກັນໄປຫາພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິ້ນ।

Verse 22

गत्वापि तु तदा प्रोचुस्तद्वृत्तं निखिलं मुने । ब्रह्मणे ऋषयो देवा नत्वा नुत्वातिविह्वलाः

ເມື່ອໄປຮອດແລ້ວ ໂອ ມຸນີ, ທວງເທວະ ແລະລຶສີທັງປວງ ໄດ້ກ່າວແກ່ພຣະພຣະຫມາເຖິງເຫດການທັງໝົດ. ແລ້ວພາກັນກົ້ມກາບ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິ, ຢືນຢູ່ດ້ວຍໃຈສັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ.

Verse 23

ब्रह्मापि तद्वचः श्रुत्वा विस्मयं परमं ययौ । शिवमायां सुप्रशस्य श्रावयंस्तानुवाच ह

ເມື່ອພຣະພຣະຫມາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ. ພຣະອົງສັນລະເສີນມາຍາອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາ ໃຫ້ຟັງດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍາ.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । अहो कष्टं महज्जातं सर्वलोकस्य दुःखदम् । चन्द्रस्तु सर्वदा दुष्टो दक्षश्च शप्तवानमुम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ເຫດຮ້າຍອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ນໍາຄວາມທຸກໃຫ້ແກ່ທຸກໂລກ. ພຣະຈັນທຣານັ້ນມັກປະພຶດບໍ່ຄວນ ແລະທ່ານດັກສະໄດ້ສາບແຊ່ງເຂົາ»។

Verse 25

सर्वं दुष्टेन चन्द्रेण कृतं कर्माप्यनेकशः । श्रूयतामृषयो देवाश्चन्द्रकृत्यं पुरातनम्

ທຸກຢ່າງນີ້—ທັງກຳທັງອະກຳຫຼາຍປະການ—ເປັນຜົນງານທີ່ພຣະຈັນທຣາຜູ້ຊົ່ວໄດ້ເຮັດຊ້ຳໆ. ໂອ ບັນດາລຶສີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຟັງບັດນີ້ ເລື່ອງເກົ່າແກ່ວ່າພຣະຈັນທຣາໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດ.

Verse 26

बृहस्पतेर्गृहं गत्वा तारा दुष्टेन वै हृता । तस्य भार्या पुनश्चैव स दैत्यान्समुपस्थितः

ຈັນທຣາຜູ້ຊົ່ວໄດ້ໄປຮອດເຮືອນຂອງພຣະບຣິຫັສປະຕິ ແລ້ວລັກພານາງຕາຣາ ຜູ້ເປັນພຣະຍາຂອງພຣະອົງ. ຕໍ່ມາລາວໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພວກໄດຕະຍະ ເພື່ອຂໍກຳລັງສະໜັບສະໜູນ.

Verse 28

तां च गर्भवतीं दृष्ट्वा न गृह्णामीति सोऽब्रवीत् । अस्माभिर्वारितो जीवः कृच्छ्राज्जग्राह तां तदा

ເມື່ອເຫັນວ່ານາງຕັ້ງຄັນ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮັບນາງ.” ແຕ່ຈີວະຜູ້ມີກາຍນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ຖືກພວກເຮົາຫ້າມ—ກໍຍັງພານາງໄປໃນເວລານັ້ນດ້ວຍຄວາມລຳບາກຢ່າງຫນັກ.

Verse 29

यदि गर्भं जहातीह गृह्णामीत्यब्रवीत्पुनः । गर्भे मया पुनस्तत्र त्याजिते मुनिसत्तमाः

ລາວກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ “ຖ້ານາງປະຖິ້ມຄັນອ່ອນໄວ້ທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັບນາງອີກ.” ແລະເມື່ອຄັນອ່ອນນັ້ນຖືກປະຖິ້ມອີກຄັ້ງໃນທີ່ນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, (ລາວກໍໄດ້ຮັບເອົາອີກ).

Verse 30

कस्यायं च पुनर्गर्भस्सोमस्येति च साऽब्रवीत् । पश्चात्तेन गृहीता सा मया च वारितेन वै

ນາງກ່າວວ່າ “ຄັນອ່ອນນີ້ເປັນຂອງໃຜ ທີ່ກໍ່ເກີດຂຶ້ນອີກ—ເປັນຂອງພຣະໂສມະບໍ?” ຫຼັງຈາກນັ້ນ ນາງຖືກລາວພາໄປ ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຫ້າມໄວ້ແທ້ໆ.

Verse 31

एवंविधानि चन्द्रस्य दुश्चारित्राण्यनेकशः । वर्ण्यंते किं पुनस्तानि सोऽद्यापि कुरुते कथम्

ຄວາມປະພຶດຊົ່ວຂອງພຣະຈັນທຣາຖືກກ່າວເຖິງຫຼາຍຢ່າງ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ແລ້ວລາວຈະຍັງເຮັດການກະທຳເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ ແມ່ນກະທັ້ງມາຮອດມື້ນີ້?

Verse 32

यज्जातं तत्सुसंजातं नान्यथा भवति ध्रुवम् । अतः परमुपायं वो वक्ष्यामि शृणुतादरात्

ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຂຶ້ນ ກໍເກີດຂຶ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ; ມັນບໍ່ອາດເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້—ນີ້ແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະກ່າວວິທີອັນສູງສຸດໃຫ້ພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 33

प्रभासके शुभे क्षेत्रे व्रजेश्चन्द्रस्सदैवतैः । शिवमाराधयेत्तत्र मृत्युञ्जयविधानतः

ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດອັນມົງຄຸນແຫ່ງປະພາສະ ພະຈັນທະຣາຊາ (ຈັນ) ພ້ອມດ້ວຍເທວະທັງຫຼາຍ ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ ແລະບູຊາພຣະສິວະ ຕາມພິທີມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ—ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ.

Verse 34

निधायेशं पुरस्तत्र चन्द्रस्तपतु नित्यशः । प्रसन्नश्च शिवः पश्चादक्षयं तं करिष्यति

ເມື່ອໄດ້ປະດິດຕັ້ງພຣະອີສະ (ພຣະສິວະ) ໄວ້ຕໍ່ໜ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ໃຫ້ພະຈັນປະພຶດຕະປະສະຢ່າງສະເໝີ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະສິວະພໍໃຈ ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ພອນນັ້ນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ.

Verse 35

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मणस्ते सुरर्षयः । संनिवृत्याययुस्सर्वे यत्र दक्षविधू ततः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະພຣະຫມາແລ້ວ ບັນດາລິສີເທວະເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖອນຕົວອອກ; ແລ້ວພວກເຂົາທັງໝົດໄດ້ໄປຍັງສະຖານທີ່ທີ່ພິທີຍັດຍະຂອງທັກສະກຳລັງຖືກຈັດຕຽມ.

Verse 36

गृहीत्वा ते ततश्चन्द्रं दक्षं चाश्वास्य निर्जराः । प्रभासे ऋषयश्चक्रुस्तत्र गत्वाखिलाश्च वै

ແລ້ວພວກອະມະຕະໄດ້ນໍາພຣະຈັນທຣາໄປດ້ວຍ ແລະໄດ້ປອບໃຈທັກສະດ້ວຍ. ບັນດາລະສີທັງປວງໄດ້ໄປຍັງພຣະພາສາ; ເມື່ອເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ກໍໄດ້ປະກອບພິທີຕາມທຳນຽມ.

Verse 37

आवाह्य तीर्थवर्याणि सरस्वत्यादिकानि च । पार्थिवेन तदा पूजां मृत्युञ्जयविधानतः

ເມື່ອໄດ້ເຊີນຕີຣະຖະອັນປະເສີດທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກນາງສະຣັສວະຕີ ແລະອື່ນໆ ແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນບູຊາດ້ວຍລິງຄະພາຣຖິວະ (ລິງຄະດິນ) ຕາມວິທີມຣິຕຍຸນໄຈຍະ.

Verse 38

ते देवाश्च तदा सर्वे ऋषयो निर्मलाशयाः । स्थाप्य चन्द्रं प्रभासे च स्वंस्वं धाम ययुर्मुदा

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ທວງເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍລະສີຜູ້ມີໃຈບໍລິສຸດ ໄດ້ສະຖາປະນາພະຈັນໃນປຣະພາສາ (Prabhāsa) ແລ້ວກໍກັບໄປສູ່ທີ່ພໍານັກຂອງຕົນໆ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 39

चन्द्रेण च तपस्तप्तं पण्मासं च निरंतरम् । मृत्युंजयेन मंत्रेण पूजितो वृषभध्वजः

ພະຈັນ (ຈັນທຣາ) ກໍໄດ້ບໍາເນັດຕະປະສະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫົກເດືອນ ແລະໄດ້ບູຊາພຣະວຶຣະສະພະທະວະຈະ—ພຣະສິວະຜູ້ມີທຸງຮູບງົວ—ດ້ວຍມັນຕຣາ «ມຣິຕຍຸນຊະຍະ».

Verse 40

दशकोटिमितं मन्त्रं समावृत्य शशी च तम् । ध्यात्वा मृत्युञ्जयं मन्त्रं तस्थौ निश्चलमानसः

ເມື່ອສຳເລັດການຈັບຈິດສວດມັນຕຣາຈຳນວນສິບໂກຕິແລ້ວ ພຣະຈັນ (Śaśī) ນັ້ນໄດ້ພິຈາລະນາມັນຕຣາ ມຣິຕຍຸຍັນຊະຍະ ແລະຢືນຢູ່ດ້ວຍໃຈອັນນິ່ງ ຈົມຢູ່ໃນພຣະສິວະ ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ।

Verse 41

तं दृष्ट्वा शंकरो देवः प्रसन्नोऽभूत्ततः प्रभुः । आविर्भूय विधुं प्राह स्वभक्तं भक्तवत्सलः

ເມື່ອພຣະອົງເຫັນເຂົາ ພຣະສັງກະຣະ ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້າ ກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ. ແລ້ວພຣະອົງຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ໄດ້ປາກົດພຣະອົງ ແລະກ່າວກັບວິດຸ (ພຣະຈັນ) ຜູ້ເປັນພັກດີຂອງພຣະອົງ.

Verse 42

शंकर उवाच । वरं वृणीष्व भद्रं ते मनसा यत्समीप्सितम् । प्रसन्नोऽहं शशिन्सर्वं दास्ये वरमनुत्तमम्

ພຣະສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍໃຫ້ຄວາມມົງຄຸນມີແກ່ເຈົ້າ—ສິ່ງໃດທີ່ໃຈເຈົ້າປາຖະໜາຢ່າງແທ້. ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ ໂອ ພຣະຈັນ; ເຮົາຈະປະທານພອນອັນສູງສຸດ—ທຸກຢ່າງ.”

Verse 43

चंद्र उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश किमसाध्यं भवेन्मम । तथापि मे शरीरस्य क्षयं वारय शंकर

ພຣະຈັນກ່າວວ່າ: "ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຫຼົ່າເທວະດາ, ຖ້າພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າ, ສິ່ງໃດຈະເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບຂ້າພະເຈົ້າ? ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້າແດ່ພຣະສັງກະຣະ, ໂປດຢຸດການເສື່ອມສະຫຼາຍຂອງຮ່າງກາຍຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ."

Verse 44

क्षंतव्यो मेऽपराधश्च कल्याणं कुरु सर्वदा । इत्युक्ते च तदा तेन शिवो वचनमब्रवीत्

“ຂໍໃຫ້ພຣະອົງອະໄພຄວາມຜິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະປະທານຄວາມມົງຄຸນໃຫ້ເປັນນິດ” ເມື່ອເຂົາກ່າວແລ້ວ ພຣະສິວະຈຶ່ງຕອບດ້ວຍພຣະວາຈານີ້។

Verse 45

शिव उवाच । पक्षे च क्षीयतां चन्द्र कला ते च दिनेदिने । पुनश्च वर्द्धतां पक्षे सा कला च निरंतरम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໃນຂ້າງແຮມ ໃຫ້ສ່ວນດວງຈັນຂອງເຈົ້າຫຼຸດລົງທຸກມື້; ແລະໃນຂ້າງຂຶ້ນ ໃຫ້ສ່ວນນັ້ນເພີ່ມຂຶ້ນອີກ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ບໍ່ຂາດສາຍ.”

Verse 46

सूत उवाच । एवं सति तदा देवा हर्षनिर्भरमानसाः । ऋषयश्च तथा सर्वे समाजग्मुर्द्रुतं द्विजाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫດການເປັນໄປດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພ້ອມດ້ວຍລະສີທັງປວງ ແລະພວກທະວິຊະ ໄດ້ຮີບຮ້ອນມາຊຸມນຸມກັນ।

Verse 47

आगत्य च तदा सर्वे चन्द्रायाशिषमब्रुवन् । शिवं नत्वा करौ बद्ध्वा प्रार्थयामासुरादरात्

ແລ້ວທຸກອົງກໍມາຮອດ ແລະກ່າວຄໍາອວຍພອນແກ່ຈັນທຣາ. ພວກເຂົານ້ອມກາຍນະມັດສະການພຣະສິວະ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະອ້ອນວອນດ້ວຍສັດທາ.

Verse 48

देवाः ऊचुः । देवदेव महादेव परमेश नमोऽस्तु ते । उमया सहितश्शंभो स्वामिन्नत्र स्थिरो भव

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂອ ພຣະອົງສູງສຸດ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ. ໂອ ສັມພູ, ພ້ອມດ້ວຍອຸມາ, ໂອ ນາຍເຈົ້າ, ຂໍຈົ່ງປະທັບຢູ່ນີ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ»។

Verse 49

सूत उवाच । ततश्चन्द्रेण सद्भक्त्या संस्तुतश्शंकरः पुरा । निराकारश्च साकारः पुनश्चैवाभवत्प्रभुः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນອະດີດ ເມື່ອພຣະຈັນທຣາສັນລະເສີນພຣະສັງກະຣະດ້ວຍພັກດີແທ້ ພຣະອົງຜູ້ເກີນຮູບ ກໍກັບມາປະກົດເປັນຮູບອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

Verse 50

प्रसन्नश्च स देवानां क्षेत्रमाहात्म्यहेतवे । चन्द्रस्य यशसे तत्र नाम्ना चन्द्रस्य शंकरः

ພຣະສັງກະຣະພໍໃຈຕໍ່ເທວະທັງຫຼາຍ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນປະກາດອອກ ພຣະອົງໄດ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອເພີ່ມກຽດໃຫ້ພຣະຈັນ ແລະຈຶ່ງມີນາມວ່າ «ຈັນທຣະເສກະຣະ».

Verse 51

सोमेश्वरश्च नामासीद्विख्यातो भुवन त्रये । क्षयकुष्ठादिरोगाणां नाशकः पूजनाद्द्विजाः

ພຣະອົງນັ້ນມີນາມວ່າ «ໂສເມສະວະຣະ» ແລະໂດ່ງດັງໃນສາມໂລກ. ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ດ້ວຍການບູຊາພຣະອົງ ໂລກພະຍາດກິນຊີ້ນ, ໂລກກຸດຖະ (ເຮື້ອນ/ຂີ້ກະດົມ) ແລະອື່ນໆ ຖືກທຳລາຍ.

Verse 52

धन्योऽयं कृतकृत्योयं यन्नाम्ना शंकरस्स्वयम् । स्थितश्च जगतां नाथः पावयञ्जगतीतलम्

ສະຖານທີ່ນີ້ຊ່າງເປັນມົງຄຸນ ແລະສຳເລັດພາລະກິດແທ້ ເພາະພຣະສັງກະຣະເອງໄດ້ປະທັບຢູ່ນີ້ດ້ວຍນາມຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະໂລກປະທັບຢູ່ ຊຳລະແຜ່ນດິນໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 53

तत्कुंडं तैश्च तत्रैव सर्वैर्देवैः प्रतिष्ठितम् । शिवेन ब्रह्मणा तत्र ह्यविभक्तं तु तत्पुनः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ກຸນດະ (kunda) ອັນສັກສິດນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍເທວະທັງປວງຢ່າງຖືກພິທີ. ແລະໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະພຣະຫມາ ຖືກເຫັນອີກຄັ້ງວ່າບໍ່ແຍກຈາກກັນ—ເປັນອັນດຽວໃນສານະສຳຄັນ.

Verse 54

चन्द्रकुण्डं प्रसिद्धं च पृथिव्यां पापनाशनम् । तत्र स्नाति नरो यस्स सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

ໃນໂລກນີ້ ຈັນທຣະກຸນດະ (Candrakuṇḍa) ເປັນບ່ອນມີຊື່ສຽງ ທີ່ທຳລາຍບາບ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ນັ້ນ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 55

रोगास्सर्वे क्षयाद्याश्च ह्यसाध्या ये भवंति वै । ते सर्वे च क्षयं यान्ति षण्मासं स्नानमात्रतः

ພະຍາດທັງປວງ ທັງພະຍາດຊຸດໂຊມ ແລະອື່ນໆ ແມ່ນແຕ່ທີ່ເຂົາວ່າຮັກສາບໍ່ໄດ້—ທັງໝົດນັ້ນຈະສູນໄປ ເພີຍແຕ່ອາບນ້ຳຢູ່ບ່ອນສັກສິດນັ້ນຕໍ່ເນື່ອງ 6 ເດືອນ.

Verse 56

प्रभासं च परिक्रम्य पृथिवीक्रमसंभवम् । फलं प्राप्नोति शुद्धात्मा मृतः स्वर्गे महीयते

ເມື່ອໄດ້ເດີນວຽນບູຊາ ພຣະພາສະ (Prabhāsa) ຜູ້ເກີດຈາກກ້າວຍ່າງອັນສັກສິດທີ່ຄອບຄຸມແຜ່ນດິນ, ຜູ້ມີຈິດບໍລິສຸດຈະໄດ້ຮັບຜົນທີ່ສັນຍາໄວ້; ແລະເມື່ອຕາຍ ຈະໄດ້ຮັບການເຊີດຊູໃນສະຫວັນ.

Verse 57

सोमलिंगं नरो दृष्ट्वा सर्वपापात्प्रमुच्यते । लब्ध्वा फलं मनोभीष्टं मृतस्स्वर्गं समीहते

ພຽງແຕ່ເຫັນ ໂສມະລິງຄະ (Soma-liṅga) ມະນຸດກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ເມື່ອໄດ້ຮັບຜົນຕາມທີ່ໃຈປາດຖະໜາ ແລ້ວເມື່ອຕາຍ ຈະເຂົ້າສູ່ພົບພາວະສະຫວັນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມຫມາຍດີ ແລະ ມຸກຕິ.

Verse 58

यद्यत्फलं समुद्दिश्य कुरुते तीर्थमुत्तमम् । तत्तत्फलमवाप्नोति सर्वथा नात्र संशयः

ບຸກຄົນໃດກໍຕາມ ເມື່ອກະທຳການໄປສັກກະບູຊາທີ່ຕີຣະຖະອັນສູງສຸດ ໂດຍມຸ່ງຫວັງຜົນໃດ ຜົນນັ້ນແທ້ໆຍ່ອມໄດ້ຮັບໃນທຸກປະການ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃດໆເລີຍ।

Verse 59

इति ते ऋषयो देवाः फलं दृष्ट्वा तथाविधम् । मुदा शिवं नमस्कृत्य गृहीत्वा चन्द्रमक्षयम्

ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາລິສີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ເມື່ອເຫັນຜົນຕາມນັ້ນແລ້ວ ກໍມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ກ່ອນຈະນົບນ້ອມບູຊາພຣະສິວະ; ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບຈັນທຣາອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ ກໍຈາກໄປ ໂດຍພາລະກິດສຳເລັດສົມປາດຖະໜາ।

Verse 60

परिक्रम्य च तत्तीर्थं प्रशंसन्तश्च ते ययुः । चंद्रश्चापि स्वकीयं च कार्य्यं चक्रे पुरातनम्

ເມື່ອໄດ້ເດີນວຽນຮອບຕີຣຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ແລະຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເດີນທາງຈາກໄປ. ພຣະເທວະຈັນທຣາກໍໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດເກົ່າແກ່ຂອງຕົນອີກຄັ້ງ.

Verse 61

इति सर्वः समाख्यातः सोमेशस्य समुद्भवः । एवं सोमेश्वरं लिंगं समुत्पन्नं मुनीश्वराः

ດັ່ງນີ້ ເລື່ອງລາວທັງໝົດແຫ່ງການປະກົດຂຶ້ນຂອງ ໂສເມຊະ (Someśa) ໄດ້ຖືກເລົ່າຈົບແລ້ວ. ໃນທຳນອງນີ້ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ລິງຄະນາມ ໂສເມຊະວະຣະ (Someśvara) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 62

यः शृणोति तदुत्पत्तिं श्रावयेद्वा परान्नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वपापैः प्रमुच्यते

ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງການເກີດຂຶ້ນອັນສັກສິດນີ້ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນຄ່າທັງປວງ ແລະພົ້ນຈາກບາບທັງໝົດ.

Verse 257

समाश्रितस्तदा दैत्यान्युद्धं देवैश्चकार ह । मयाऽत्रिणा निषिद्धश्च तस्मै तारां ददौ शशी

ແລ້ວເຂົາໄດ້ໄປພຶ່ງພາພວກໄດຕະຍະ ແລະເຮັດສົງຄາມກັບເທວະດາທັງຫຼາຍ. ແຕ່ຖືກຂ້າພະເຈົ້າ ແລະລະສີ ອະຕຣິ ຫ້າມໄວ້; ດັ່ງນັ້ນພຣະຈັນ (ສະສີ) ຈຶ່ງມອບ ຕາຣາ ໃຫ້ເຂົາ.