मित्रसह-राज्ञो रक्षत्व-शापकथा — The Curse that Turns King Mitrasaha into a Rakshasa (Vasiṣṭha’s Śāpa Narrative)

Verse 1

सूत उवाच । श्रीमतीक्ष्वाकुवंशे हि राजा परमधार्मिकः । आसीन्मित्रसहो नाम श्रेष्ठस्सर्वधनुष्मताम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນວົງສາອິກສະວາກຸອັນຮຸ່ງເຮືອງ ມີກະສັດຜູ້ທຳມະສູງສຸດ ຊື່ ມິດຕະຣະສະຫະ ເປັນຜູ້ເລີດລ້ຳໃນບັນດານັກທະນູທັງປວງ।

Verse 2

तस्य राज्ञः सुधर्मिष्ठा मदयन्ती प्रिया शुभा । दमयन्ती नलस्येव बभूव विदिता सती

ກະສັດນັ້ນມີພຣະມະເຫສີຜູ້ປະເສີດ ເປັນທີ່ຮັກ ແລະມີສິຣິ ຊື່ ມະດະຍັນຕີ ຜູ້ໝັ້ນຄົງໃນທຳມະ; ນາງໂດງດັງເປັນສະຕີຜູ້ບໍລິສຸດ ເຫມືອນດະມະຍັນຕີ ພຣະມະເຫສີຂອງນະລະ।

Verse 3

स एकदा हि मृगयास्नेही मित्रसहो नृपः । महद्बलेन संयुक्तो जगाम गहनं वनम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ກະສັດນັ້ນຜູ້ຮັກການລ່າສັດ ໄດ້ໄປພ້ອມມິດສະຫາຍ ໂດຍມີກຳລັງໃຫຍ່ຫຼວງຄຸ້ມກັນ ແລະເຂົ້າໄປສູ່ປ່າທຶບຫນາອັນລຶກລັບ.

Verse 4

विहरंस्तत्र स नृपः कमठाह्वं निशाचरम् । निजघान महादुष्टं साधुपीडाकरं खलम्

ໃນຂະນະທີ່ກະສັດນັ້ນທ່ອງທ່ຽວຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຟັນສັງຫານອະສູຣຜູ້ອອກຫາກິນຍາມຄ່ຳ ຊື່ «ກະມະຖະ» ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກ ຜູ້ບີບຄັ້ນພວກສາທຸ ແລະລົບກວນຜູ້ທຳດີ.

Verse 5

अथ तस्यानुजः पापी जयेयं छद्मनैव तम् । मत्वा जगाम नृपतेरन्तिक च्छद्मकारकः

ແລ້ວນ້ອງຊາຍຜູ້ມີບາບຂອງເຂົາ ຄິດວ່າ «ຂ້າຈະຊະນະເຂົາດ້ວຍກົນລະຍຸດເທົ່ານັ້ນ» ແລະໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພະຣາຊາ ເປັນຜູ້ວາງແຜນປອມແປງແລະຫັກຫຼັງເອງ.

Verse 6

तं विनम्राकृतिं दृष्ट्वा भृत्यतां कर्तुमागतम् । चक्रे महानसाध्यक्षमज्ञानात्स महीपतिः

ເມື່ອພະຣາຊາເຫັນເຂົາມີທ່າທາງຖ່ອມຕົນ ເຫມືອນຜູ້ມາຂໍເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຕ່ຳໆ ພະອົງດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ ຈຶ່ງແຕ່ງຕັ້ງເຂົາເປັນຫົວໜ້າຄົວຫຼວງ.

Verse 7

अथ तस्मिन्वने राजा कियत्कालं विहृत्य सः । निवृत्तो मृगयां हित्वा स्वपुरीमाययौ मुदा

ແລ້ວພະຣາຊາໄດ້ພັກຜ່ອນເພີນໃຈໃນປ່ານັ້ນຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ ແລ້ວກໍຢຸດ; ລະທິ້ງການລ່າສັດ ແລະກັບໄປສູ່ນະຄອນຂອງພະອົງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ.

Verse 8

पितुः क्षयाहे सम्प्राप्ते निमंत्र्य स्वगुरुं नृपः । वसिष्ठं गृहमानिन्ये भोजयामास भक्तितः

ເມື່ອເຖິງວັນຄົບຮອບການເຮັດບຸນອຸທິດສ່ວນກຸສົນໃຫ້ບິດາ, ພຣະຣາຊາໄດ້ເຊື້ອເຊີນພຣະອາຈານວະສິດຖະ ຜູ້ເປັນທີ່ເຄົາລົບ, ນຳທ່ານມາທີ່ວັງດ້ວຍກຽດ ແລະ ຖວາຍອາຫານດ້ວຍຄວາມສັດທາ.

Verse 9

रक्षसा सूदरूपेण संमिश्रितनरामिषम् । शाकामिषं पुरः क्षिप्तं दृष्ट्वा गुरुरथाब्रवीत्

ເມື່ອເຫັນອາຫານຜັກທີ່ວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າ—ແຕ່ຖືກປະສົມກັບເນື້ອມະນຸດໂດຍຣັກຊະສະທີ່ປອມຕົວເປັນພໍ່ຄົວ—ພຣະອາຈານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 10

गुरुरुवाच । धिक् त्वां नरामिषं राजंस्त्वयैतच्छद्मकारिणा । खलेनोपहृतं मह्यं ततो रक्षो भविष्यसि

ຄູອາຈານກ່າວວ່າ: «ອັບອາຍແກ່ເຈົ້າ ໂອ້ ກະສັດ, ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍເນື້ອມະນຸດ! ໂດຍການຫລອກລວງຂອງເຈົ້ານີ້ ສິ່ງທີ່ຄວນເປັນຂອງຂ້າ ຖືກຄົນຊົ່ວຊ້າລັກໄປ. ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນ ຣາກສະ (ອະສູຣ)»។

Verse 11

रक्षःकृतं च विज्ञाय तदैवं स गुरुस्तदा । पुनर्विमृश्य तं शापं चकार द्वादशाब्दिकम्

ເມື່ອຮູ້ວ່າການກະທຳນັ້ນເປັນຂອງຣາກສະ ຄູອາຈານກໍໄດ້ຄິດທົບທວນອີກຄັ້ງ ແລ້ວປະກາດຄຳສາບແຊ່ງໃຫ້ຍາວນານສິບສອງປີ।

Verse 12

स राजानुचितं शापं विज्ञाय क्रोधमूर्छितः । जलांजलिं समादाय गुरुं शप्तुं समुद्यतः

ເມື່ອຮູ້ວ່າຄຳສາບນັ້ນບໍ່ສົມຄວນແກ່ພຣະຣາຊາ ລາວກໍມືດມົນດ້ວຍໂທສະ. ລາວຕັກນ້ຳໃສ່ຝາມືທີ່ປະຄອງເປັນອັນຈະລີ ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ມຸ່ງຈະສາບຄູບາອາຈານຂອງຕົນ।

Verse 13

तदा च तत्प्रिया साध्वी मदयन्ती सुधर्मिणी । पतित्वा पादयोस्तस्य शापं तं हि न्यवारयत्

ໃນຂະນະນັ້ນ ຄູ່ຮັກອັນດີຂອງລາວ—ນາງມະດະຍັນຕີ ຜູ້ມີສິນທຳ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນທຳ—ໄດ້ລົງກາບຢູ່ທີ່ຕີນຂອງລາວ ແລະຫ້າມຄຳສາບນັ້ນໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນ।

Verse 14

ततो निवृत्तशापस्तु तस्या वचनगौरवात् । तत्याज पादयोरंभः पादौ कल्मषतां गतौ

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍນ້ຳໜັກແລະຄວາມສັກສິດຂອງຖ້ອຍຄຳນາງ ຄຳສາບແຊ່ງຈຶ່ງຖືກຖອນ. ນ້ຳທີ່ຢູ່ທີ່ພະບາດໄດ້ຈາກໄປ ແລະພະບາດນັ້ນຖືກແຕ້ມດ້ວຍມົນທິນ.

Verse 15

ततःप्रभृति राजाभूत्स लोकेस्मिन्मुनीश्वराः । कल्मषांघ्रिरिति ख्यातः प्रभावात्तज्जलस्य हि

ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ກະສັດນັ້ນໃນໂລກນີ້ໄດ້ມີຊື່ສຽງວ່າ “ກັລມະສາງຄຣິ (ຜູ້ມີພະບາດມີບາບ)” ເພາະອານຸພາບຂອງນ້ຳສັກສິດນັ້ນແທ້ໆ.

Verse 16

राजा मित्रसहः शापाद्गुरो ऋषिवरस्य हि । बभूव राक्षसो घोरो हिंसको वनगोचरः

ໂດຍຄຳສາບແຊ່ງຂອງຄູບາອາຈານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຜູ້ເປັນລິສີອັນປະເສີດ ກະສັດມິດຣະສະຫະ ກາຍເປັນຣາກຊະສະອັນນ່າຢ້ານ ເປັນຜູ້ຂ້າຟັນຮຸນແຮງ ແລະທ່ອງໄປໃນປ່າ.

Verse 17

स बिभ्रद्राक्षसं रूपं कालान्तकयमोपमम् । चखाद विविधाञ्जंतून्मानुषादीन्वनेचरः

ມັນໄດ້ສວມຮູບຮ່າງດຸດຣາກສະສະ ຄ້າຍດັ່ງຍະມະ—ຜູ້ປິດສິ້ນໃນການສິ້ນກາລ—ແລະເປັນຜູ້ຢູ່ປ່າ ກໍໄດ້ກິນກືນສັດຫຼາຍຊະນິດ ທັງມະນຸດແລະອື່ນໆ।

Verse 18

स कदाचिद्वने क्वापि रममाणौ किशोरकौ । अपश्यदन्तकाकारो नवोढौ मुनिदम्पती

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນປ່າແຫ່ງໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຄືກັບພະຍາມັດຈຸລາດ ໄດ້ເຫັນຄູ່ຜົວເມຍລືສີໜຸ່ມທີ່ຫາກໍ່ແຕ່ງງານໃໝ່ ກຳລັງມີຄວາມສຸກນຳກັນ.

Verse 19

राक्षसः स नराहारः किशोरं मुनिनन्दनम् । जग्धुं जग्राह शापार्त्तो व्याघ्रो मृगशिशुं यथा

ຍັກທີ່ກິນເນື້ອມະນຸດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ທົນທຸກຈາກຄຳສາບແຊ່ງ ໄດ້ຈັບລູກຊາຍຂອງລືສີໜຸ່ມເພື່ອມາກິນ ເໝືອນດັ່ງເສືອທີ່ຈັບລູກກວາງ.

Verse 20

कुक्षौ गृहीतं भर्तारं दृष्ट्वा भीता च तत्प्रिया । सा चक्रे प्रार्थनं तस्मै वदंती करुणं वचः

ເມື່ອເຫັນສາມີຂອງນາງຖືກຈັບ ແລະ ຖືກຂັງໄວ້ໃນທ້ອງຂອງມັນ ພັນລະຍາທີ່ຮັກຂອງລາວກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ດ້ວຍການກ່າວຖ້ອຍຄຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ນາງໄດ້ອ້ອນວອນຕໍ່ມັນຢ່າງຈິງໃຈ.

Verse 21

प्रार्थ्यमानोऽपि बहुशः पुरुषादः स निर्घृणः । चखाद शिर उत्कृत्य विप्रसूनोर्दुराशयः

ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກອ້ອນວອນຫຼາຍຄັ້ງກໍຕາມ, ຍັກກິນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ ແລະ ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ ໄດ້ຕັດຫົວລູກຊາຍຂອງພຣາມ ແລະ ກິນມັນເສຍ.

Verse 22

अथ साध्वी च सा दीना विलप्य भृशदुःखिता । आहृत्य भर्तुरस्थीनि चितां चक्रे किलोल्बणाम्

ແລ້ວນາງຜູ້ມີສິນທຳນັ້ນ ໂສກເສົ້າອ່ອນແອ ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍທຸກຂ໌ຢ່າງໜັກ ໄດ້ເກັບກະດູກຂອງຜົວ ແລະກ່າວກັນວ່າ ນາງຈັດຕັ້ງຈິຕາອັນໃຫຍ່ແລະນ່າຢ້ານ.

Verse 23

भर्तारमनुगच्छन्ती संविशंती हुताशनम् । राजानं राक्षसाकारं सा शशाप द्विजाङ्गना

ນາງຕາມຜົວໄປ ແລະເຂົ້າສູ່ໄຟບູຊາ; ນາງພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ສາບແຊ່ງກະສັດຜູ້ມີອາການແລະຮູບຮ່າງດຸດັ່ງອະສູຣ.

Verse 24

अद्यप्रभृति नारीषु यदा त्वं संगतो भवेः । तदा मृतिस्तवेत्युक्त्वा विवेश ज्वलनं सती

ນາງກ່າວວ່າ: «ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ຖ້າເຈົ້າໄປຮ່ວມກັບຍິງອື່ນໃດ ຄວາມຕາຍຈະເປັນຂອງເຈົ້າ»; ເວົ້າແລ້ວ ສະຕີໄດ້ເຂົ້າສູ່ໄຟທີ່ລຸກໂຊນ.

Verse 25

सोपि राजा गुरोश्शापमनुभूय कृतावधिम् । पुनः स्वरूपमास्थाय स्वगृहं मुदितो ययौ

ກະສັດນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໄດ້ອົດທົນຮັບຜົນຄຳສາບແຊ່ງຂອງຄູບາອາຈານຈົນຄົບກຳນົດ; ແລ້ວກໍກັບຄືນສູ່ຮູບອັນແທ້ຂອງຕົນ ແລະກັບເຮືອນດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 26

ज्ञात्वा विप्रसतीशापं मदयन्ती रतिप्रियम् । पतिं निवारयामास वैधव्यादतिबिभ्यती

ເມື່ອຮູ້ຄຳສາບແຊ່ງຂອງເມຍພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາພຣະຈັນທະ, ມະດະຍັນຕີ—ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຣະຕິປຣິຍ—ໄດ້ຫ້າມສາມີ ເນື່ອງຈາກຢ້ານກົວຄວາມເປັນແມ່ໝ້າຍຢ່າງຫນັກ.

Verse 27

अनपत्यो विनिर्विण्णो राज्यभोगेषु पार्थिवः । विसृज्य सकलां लक्ष्मीं वनमेव जगाम ह

ເພາະບໍ່ມີບຸດທາຍາດ ແລະເບື່ອໜ່າຍຢ່າງຫນັກຕໍ່ຄວາມສຸກໃນລາຊະພົບ ກະສັດຜູ້ເປັນປະຖົມມະນຸດໄດ້ສະລະລັກສະມີທັງປວງ ແລ້ວໄປສູ່ປ່າແທ້ໆ.

Verse 28

स्वपृष्ठतः समायान्तीं ब्रह्महत्यां सुदुःखदाम् । ददर्श विकटाकारां तर्जयन्ती मुहुर्मुहुः

ລາວເຫັນຈາກດ້ານຫຼັງຂອງຕົນ ພຣະຫັດຍາບຣາຫມະ (Brahmahatyā) ອັນນໍາທຸກຂ໌ຢ່າງໜັກ ກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້: ຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານດຸຮ້າຍ ແລະຂູ່ຂວັນຊໍ້າໆ.

Verse 29

तस्या निर्भद्रमन्विच्छन् राजा निर्विण्णमानसः । चकार नानोपायान्स जपव्रतमखादिकान्

ກະສັດຜູ້ມີໃຈເສົ້າໝອງ ໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມສະຫງົບແລະການພົ້ນຈາກອັບມົງຄົນໃຫ້ແກ່ນາງ ແລ້ວເຮັດວິທີຫຼາຍປະການ: ຈະປະມັນຕຣາ, ຖືວຣະຕະ, ພິທີຍັດ ແລະອື່ນໆ.

Verse 30

नानोपायैर्यदा राज्ञस्तीर्थस्नानादिभिर्द्विजाः । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मिथिलां स ययौ तदा

ໂອ ທ່ານພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ເມື່ອກະສັດໄດ້ໃຊ້ວິທີຫຼາຍຢ່າງ—ເຊັ່ນ ອາບນ້ໍາຕາມທີ່ທ່ອງທ່ຽວສັກສິດ (tīrtha) ແລະພິທີຊໍາລະບາບອື່ນໆ—ແຕ່ບາບ Brahmahatyā ບໍ່ຫຼຸດລົງ, ໃນເວລານັ້ນລາວຈຶ່ງເດີນທາງໄປມິຖິລາ.

Verse 31

बाह्योद्यानगतस्तस्याश्चितया परयार्दितः । ददर्श मुनिमायान्तं गौतमं पार्थिवश्च सः

ພຣະຣາຊາຖືກທຸກທໍລະມານໂດຍຄວາມແຮງກ້າຂອງໄຟຈິຕາສົບຂອງນາງ ຈຶ່ງໄປສວນດ້ານນອກ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງເຫັນມຸນີເກົາຕະມະກໍາລັງເຂົ້າມາ.

Verse 33

अभिसृत्य स राजेन्द्रो गौतमं विमलाशयम् । तद्दर्शनाप्तकिंचित्कः प्रणनाम मुहुर्मुहुः । अथ तत्पृष्टकुशलो दीर्घमुष्णं च निश्वसन् । तत्कृपादृष्टिसंप्राप्तसुख प्रोवाच तं नृपः

ກະສັດໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ພຣະມຸນີໂຄຕະມະຜູ້ມີໃຈບໍລິສຸດ; ເພີ່ງແຕ່ໄດ້ເຫັນທ່ານກໍໄດ້ຄວາມຜ່ອນຄາຍເລັກນ້ອຍ ແລະ ກໍກົ້ມກາບຊ້ຳໆ. ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະມຸນີຖາມໄຖ່ສຸກທຸກ ກະສັດໄດ້ຫາຍໃຈອອກຍາວໆດັ່ງຮ້ອນຜ່າວ ແລະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ທ່ານ ໂດຍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກຈາກສາຍຕາເມດຕາຂອງພຣະລິສີນັ້ນ।

Verse 34

राजोवाच । मुने मां बाधते ह्येषा ब्रह्महत्या दुरत्यया । अलक्षिता परैस्तात तर्जयंती पदेपदे

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະມຸນີ, ບາບອັນຫນັກໜ່ວງນີ້—ບາບຂ້າພຣາຫມັນ—ກຳລັງບີບຄັ້ນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຍາກຈະຂ້າມພົ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຄົນອື່ນບໍ່ເຫັນ, ທ່ານພໍ່ເອີຍ, ມັນຂົ່ມຂູ່ ແລະ ທໍລະມານຂ້າພະເຈົ້າທຸກກ້າວ.”

Verse 35

यन्मया शापदग्धेन विप्रपुत्रश्च भक्षितः । तत्पापस्य न शान्तिर्हि प्रायश्चित्तसहस्रकैः

“ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຖືກຄຳສາບເຜົາໄໝ້ ແລະ ຍັງໄດ້ກິນເຖິງລູກຊາຍຂອງພຣາຫມັນ; ບາບນັ້ນບໍ່ມີທາງສະງົບໄດ້ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍພິທີໄຖ່ບາບນັບພັນໆ.”

Verse 36

नानोपायाः कृता मे हि तच्छान्त्यै भ्रमता मुने । न निवृत्ता ब्रह्महत्या मम पापात्मनः किमु

ໂອ ມຸນີ, ໃນການພະເດີນພະເດີນຂອງຂ້າ ຂ້າໄດ້ລອງວິທີຫຼາຍຢ່າງເພື່ອປະລະງັບມັນ; ແຕ່ບາບ «ພຣະຫມັນຫັດຍາ» ຍັງບໍ່ຈາກຂ້າ—ຈະເຮັດແນວໃດກັບຜູ້ທີ່ຕົນເອງຖືກບາບປົກຄຸມ?

Verse 37

अद्य मे जन्मसाफल्यं संप्राप्तमिव लक्षये । यतस्त्वद्दर्शनादेव ममानन्दभरोऽभवत्

ມື້ນີ້ ຂ້າຮູ້ສຶກດັ່ງວ່າ ຈຸດໝາຍແຫ່ງການເກີດຂອງຂ້າໄດ້ສຳເລັດ; ເພາະແຕ່ໄດ້ເຫັນທ່ານ ຄວາມອານັນດາອັນເຕັມລົ້ນກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້າ.

Verse 38

अद्य मे तवपादाब्ज शरणस्य कृतैनसः । शांतिं कुरु महाभाग येनाहं सुखमाप्नुयाम्

ມື້ນີ້ ຂ້າໄດ້ເຂົ້າພຶງພາພຣະບາດດອກບົວຂອງທ່ານ ແມ່ນແຕ່ຂ້າເຄີຍກໍ່ຄວາມຜິດ. ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ຂໍຈົ່ງປະທານຄວາມສະຫງົບໃຫ້ຂ້າ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແທ້.

Verse 39

सूत उवाच । इति राज्ञा समादिष्टो गौतमः करुणार्द्रधीः । समादिदेश घोराणामघानां साधु निष्कृतिम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກະສັດສັ່ງດັ່ງນັ້ນ, ກໍຕະມະ ຜູ້ມີຈິດໃຈອ່ອນນຸ່ມດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ຈຶ່ງໄດ້ຊີ້ນຳວິທີຊຳລະບາບອັນຖືກຕ້ອງ ສຳລັບບາບອັນນ່າຢ້ານເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 40

गौतम उवाच । साधु राजेन्द्र धन्योसि महाघेभ्यो भयन्त्यज । शिवे शास्तरि भक्तानां क्व भयं शरणैषिणाम्

ກໍຕະມະ ກ່າວວ່າ: “ດີແທ້, ໂອ ກະສັດແຫ່ງກະສັດ, ທ່ານເປັນຜູ້ມີພອນແທ້. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຢ້ານກົວແມ່ນແຕ່ບາບອັນໜັກຫນ່ວງ. ສຳລັບຜູ້ມີພັກດີທີ່ເຂົ້າພຶງພາພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າແລະຄູອາຈານ, ຄວາມຢ້ານຈະຢູ່ໃສໄດ້ສຳລັບຜູ້ສະແຫວງຫາທີ່ພຶງ?”

Verse 41

शृणु राजन्महाभाग क्षेत्रमन्यत्प्रतिष्ठितम् । महापातकसंहारि गोकर्णाख्यं शिवालयम्

ຟັງເຖີດ ໂອ້ກະສັດຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ: ຍັງມີເຂດສັກສິດອື່ນທີ່ມີຊື່ສຽງ ຊື່ «ໂກກັນນະ» ເປັນວິຫານພຣະສິວະ ຜູ້ທໍາລາຍບາບໜັກທີ່ສຸດດ້ວຍ.

Verse 42

तत्र स्थितिर्न पापानां महद्भ्यो महतामपि । महाबलाभिधानेन शिवः संनिहितः स्वयम्

ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ ຄົນມີບາບບໍ່ອາດຕັ້ງຢູ່ໄດ້; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ມີພະລັງຫຼາຍກໍບໍ່ອາດຢູ່ດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ. ເພາະໂດຍນາມ «ມະຫາບະລະ» ພຣະສິວະປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍພຣະອົງເອງ.

Verse 43

सर्वेषां शिवलिंगानां सार्वभौमो महाबलः । चतुर्युगे चतुर्वर्णस्सर्वपापापहारकः

ໃນບັນດາສິວະລິງຄະທັງປວງ ອົງນີ້ເປັນຈອມອຳນາດ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່. ໃນສີ່ຍຸກ ແລະສຳລັບຄົນທັງສີ່ວັນນະ ມັນຊຳລະບາບທັງປວງ.

Verse 44

पश्चिमाम्बुधितीरस्थं गोकर्णं तीर्थमुत्तमम् । तत्रास्ति शिवलिंगं तन्महापातकनाशकम्

ທີ່ຝັ່ງທະເລດ້ານຕາເວັນຕົກ ມີໂກກັນນະ ເປັນຕີຣຖະອັນປະເສີດ. ທີ່ນັ້ນມີສິວະລິງຄະ ຜູ້ທຳລາຍແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 46

तथा त्वमपि राजेन्द्र गोकर्ण गिरिशालयम् । गत्वा सम्पूज्य तल्लिंगं कृतकृत्यत्वमाप्नुयाः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ເຈົ້າກໍຄວນໄປຫາໂກກັນນະ ທີ່ປະທັບຂອງກິຣີຊະ (ພຣະສິວະ). ເມື່ອໄດ້ບູຊາລິງຄະນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສະພາບແຫ່ງຄວາມສຳເລັດແທ້ໃນຊີວິດ.

Verse 47

तत्र सर्वेषु तीर्थेषु स्नात्वाभ्यर्च्य महाबलम् । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोकन्त्वमाप्नुयाः

ທີ່ນັ້ນ ເຈົ້າໄດ້ອາບນ້ຳໃນທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດທັງປວງ ແລະ ບູຊາພຣະສິວະຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະ ໄດ້ບັນລຸໂລກຂອງພຣະສິວະ।

Verse 48

सूत उवाच । इत्यादिष्टः स मुनिना गौतमेन महात्मना । महाहृष्टमना राजा गोकर्णं प्रत्यपद्यत

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳດັ່ງນີ້ຈາກພຣະມຸນີໂຄຕະມະຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ກະສັດຜູ້ມີໃຈປິຕິຍິ່ງ ກໍໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາ ໂກກັນນະ।

Verse 49

तत्र तीर्थेषु सुस्नात्वा समभ्यर्च्य महाबलम् । निर्धूताशेषपापौघोऽलभच्छंभोः परम्पदम्

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ອາບນ້ຳຢ່າງບໍລິສຸດໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ແລະ ບູຊາພຣະເຈົ້າຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ບາບທັງປວງຖືກຊຳລະ ແລະ ລາວໄດ້ບັນລຸຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດຂອງພຣະຊຳພູ—ມົກສະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 50

य इमां शृणुयान्नित्यं महाबलकथां प्रियाम् । त्रिसप्तकुलजैस्सार्द्धं शिवलोके व्रजत्यसौ

ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງອັນເປັນທີ່ຮັກນີ້ຂອງມະຫາບະລະ (ພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະສິວະ) ທຸກວັນ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ໄປສູ່ສິວະໂລກ ພ້ອມກັບຜູ້ເກີດໃນສາຍຕະກູນ 21 ຊົນລຸ້ນ.

Verse 51

इति वश्च समाख्यातं माहात्म्यं परमाद्भुतम् । महाबलस्य गिरिशलिंगस्य निखिलाघहृत्

ດັ່ງນີ້ ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງແລ້ວ ກ່ຽວກັບມະຫາຕະພາບອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ ຂອງລິງຄະພຣະກິຣີຊະ (Girīśa-Liṅga) ຂອງມະຫາບະລະ ຜູ້ຊຳລະບາບທັງປວງໃຫ້ໝົດສິ້ນ.