Adhyaya 69

ນາຣະດາ ທູນຖາມພຣະສິວະ (ອຸມາປະຕິ) ເຖິງວັນຖືພຣະວຣະຕະ ດວາດະຊີ ອັນມີບຸນຫຼາຍ ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດອົດອາຫານຢ່າງເຂັ້ມງວດໄດ້. ພຣະສິວະສັນລະເສີນ ດວາດະຊີ ຂ້າງຂຶ້ນເດືອນພາດຣະປະດາ ເມື່ອຕົງກັບນັກສັດຣະ ສຣາວະນະ—ໂດຍສະເພາະຖ້າຕົງວັນພຸດ—ແລະກ່າວວ່າ ກຸສົນທີ່ເຮັດໃນວັນນັ້ນເປັນ “ອັກຊະຍະ” ບໍ່ເສື່ອມສູນ. ພິທີກໍານົດໃຫ້: ອາບນ້ໍາທີ່ສັງຄະມະ (ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ໍາ), ຕັ້ງພຣະຈະນາຣະດະນະເທິງໝໍ້ນ້ໍາຕາມຮູບແບບ, ຖວາຍອາຫານປຸງດ້ວຍເນີຍໃສ, ຢູ່ຕື່ນຕະຫຼອດຄືນ, ບູຊາຍາມອະຮຸນ, ສວດມົນຕຣາແດ່ ໂຄວິນທະ ແລະເລີ້ຍງພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ພ້ອມທານ. ຕໍ່ມາ ພຸລັສຕະຍະ ເລົ່ານິທານເກົ່າ: ພໍ່ຄ້າຜູ້ຫຼົງທາງໃນທະເລຊາຍອັນນ່າຢ້ານ ໄດ້ພົບພວກເປຣຕະ. ເປຣຕະຕົນໜຶ່ງສາລະພາບວ່າ ເນື່ອງຈາກເຄີຍບໍລິຈາກໃນວັນ ສຣາວະນະ–ດວາດະຊີ ໂດຍສ້າງບ່ອນກັກນ້ໍາ ແລະໃຫ້ເສບຽງ ຈຶ່ງສາມາດເລີ້ຍງເປຣຕະຫຼາຍຕົນໄດ້ທຸກມື້ ແຕ່ຍັງເປັນເປຣຕະເພາະຄວາມບໍ່ເຊື່ອ. ພໍ່ຄ້າໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃຫ້ເອົາຊັບຄືນ ແລະເຮັດສຣາດທະທີ່ ຄະຍາຊີຣສະ ໂດຍເອີ້ນຊື່ແລະສາຍຕະກູນ ເພື່ອປົດປ່ອຍວິນຍານນັ້ນ. ຈາກນັ້ນພໍ່ຄ້າຖື ສຣາວະນະ–ດວາດະຊີ ທຸກປີທີ່ສັງຄະມະ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ເຖິງ ໄວກຸນຖະ.