Adhyaya 227

ເນື່ອງຈາກນາງປາຣະວະຕີທູນຂໍໃຫ້ອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງມັນຕຣາ ແລະສະພາບຂອງອີສະວະຣະ ພຣະມະເຫສະວະຣະຈຶ່ງສອນວ່າ ຫຣິ/ນາຣາຍະນະແມ່ນອາຕະມັນສູງສຸດ—ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ ແຕ່ກໍຍັງຮັບຮູບທິບອັນເປັນມົງຄຸນເພື່ອເສວຍສຸກກັບພຣະສຣີ. ຕໍ່ມາຍົກຍ້ອງພຣະລັກສະມີເປັນສັກຕິທີ່ບໍ່ແຍກຈາກພຣະວິສະນຸ ແຜ່ຊາຍເຫມືອນກັນ ແລະມີນາມຫຼາຍຢ່າງເຊັ່ນ ສຣີ, ພູ, ນີລາ ເປັນຕົ້ນ; ນາມທີ່ຄວນສວດຈະນຳຄວາມຮຸ່ງເຮືອງມາໃຫ້. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍຫຼັກທຳວ່າ ໂລກນີ້ເປັນການປາກົດແຕ່ໜຶ່ງສ່ວນສີ່ ແຕ່ສາມສ່ວນສີ່ອັນນິລັນດອນ (ຕຣິປາດ-ວິພູຕິ) ຢູ່ເຫນືອພຣະກຣິຕິ/ປຣະທານ ແລະພົ້ນແມ່ນ້ຳວິຣາຈາ. ກ່າວເຖິງເວລາ, ກຸນ-ມາຍາ, ການສ້າງ ແລະການພິນາດ ກ່ອນຈະຈົບດ້ວຍການພັນນາວ່າ ວາຍກຸນຖະ—ຟ້າ/ຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດທີ່ພົ້ນດວງອາທິດແລະໄຟ—ເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍປັນຍາແລະພັກຕິ ແລະນັ້ນແມ່ນໂມກສະ ບໍ່ຫວນກັບອີກ.