Adhyaya 220

ໃນອັດຍາຍນີ້ ເລີ່ມດ້ວຍການຍົກຍ້ອງ “ປຣະຍາກ” ເປັນ “ກະສັດແຫ່ງຕີຣຖະ” ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຮັບຮອງຈາກສະຫວັນ. ຄັນທະຣະວະ ວິຊວາວະສຸ ໄປຍັງສະພາຂອງພຣະພຣະຫມາເທິງພູສຸເມຣຸ ແລະເຫັນວ່າ ອິນທຣະປຣັສຖະ/ຊັກຣະປຣັສຖະ ໄດ້ຮັບການສັກກາລະໃກ້ພຣະບັນລັງຂອງພຣະພຣະຫມາ ໂດຍມີຕີຣຖະໃຫຍ່ອື່ນໆ ປານດັ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຢູ່ລ້ອມຮອບ—ເປັນພາບລຳດັບຂອງພູມສັກສິດຕາມຄວາມໃກ້ຊິດອຳນາດເທວະ. ຕໍ່ມາ ເລື່ອງຫັນໄປຫາຕົວຢ່າງສອນໃຈ: ໂມຫິນີ ນາງຄະນິກາຜູ້ຮັ່ງມີແຫ່ງມາຫິສມະຕີ ເຄີຍກໍ່ບາບໜັກ ແຕ່ເມື່ອແກ່ຊະລາ ແລະຢ້ານນະຣົກ ຈຶ່ງຫັນກັບສູ່ທັມມະ ເຮັດວຽກສາທາລະນະ ແລະທານບຸນ. ແຕ່ນາງຖືກຫລອກລວງໃນປ່າ ບາດເຈັບຫນັກຈົນໃກ້ສິ້ນຊີວິດ. ໃນຂະນະນັ້ນ ນາງໄດ້ພົບລະສີວາຍຄານະສະຜູ້ຖືນ້ຳປຣະຍາກ; ນ້ຳສັກສິດຖືກຫລັ່ງລົງໃສ່ໃບໜ້າ ແລະການສຳຜັດນັ້ນເປັນເຫດແຫ່ງການພົ້ນທຸກຢ່າງຕັດສິນ. ນາງຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃໝ່ເປັນພຣະຣາຊິນີໃນດິນແດນດຣາວິດ ແລະເລື່ອງດຳເນີນຕໍ່ໄປສູ່ຕຳນານຂອງ ເຮມາງຄີ ໂດຍເຊື່ອມບຸນຕີຣຖະກັບການປ່ຽນແປງກຳ ແລະອັດຕະລັກທາງສັງຄົມ-ຈິດວິນຍານທີ່ຟື້ນໃໝ່.