Adhyaya 134
The Glory of the Vetravatī River (Vetravatī Māhātmya)
ມະຫາເທວະ (ພຣະສິວະ) ຕຣັດແກ່ນາງປາຣະວະຕີເຖິງມະຫິມາຂອງແມ່ນ້ຳເວຕຣະວະຕີ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ການອາບນ້ຳສັກສິດໃນແມ່ນ້ຳນີ້—ແມ່ນແຕ່ເຫັນ ຫຼື ສຳຜັດ—ກໍສາມາດລະງັບບາບໄດ້ຈົນເຖິງການພິນາດໂລກ (ປຣະລະຍະ). ເວຕຣະວະຕີຖືກສັນລະເສີນວ່າເທົ່າທຽມຄົງຄາ ເປັນແມ່ນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ໃນຕຳນານກຳເນີດ ກ່າວເຖິງບໍ່ນ້ຳລຶກຫຼາຍຊື່ “ມະຫາຄຳພີຣະ” ທີ່ວຣິຕຣະໄດ້ຂຸດໄວ້; ຈາກທີ່ນັ້ນເທວີ/ແມ່ນ້ຳຜູ້ທຳລາຍບາບໄດ້ປາກົດ. ຕໍ່ມາມີຕົວຢ່າງ: ກະສັດຜູ້ຊົ່ວ (ຫຼື ຄົນບາບ ວິດາຣຸນະ) ຜູ້ດູໝິ່ນພຣະວິສນຸ ແລະຫຍັບຫຍາມພຣາຫມະນ ກັບ ເວດ ຈຶ່ງເກີດໂລກເຮື້ອນ; ແຕ່ໄດ້ຫາຍດ້ວຍນ້ຳເວຕຣະວະຕີ ແລະໃຈກໍບໍລິສຸດ. ເມື່ອໃຈບໍລິສຸດແລ້ວ ຄວາມພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸເກີດຂຶ້ນ; ລາວອາບນ້ຳເປັນນິດ ເຮັດທານ ປະກອບຍັດຍະ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ເຖິງພຣະວິສນຸທາມ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວວ່າ ພຣາຫມະນ ແລະທຸກວັນນະ ແມ່ນແຕ່ຄົນຕ່າງຖິ່ນ ແລະຜູ້ນິນທາເວດ ກໍຖືກຊຳລະໄດ້ດ້ວຍການອາບນ້ຳ—ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນກາຣຕຕິກະ ຫຼື ມາຆະ ແລະທີ່ສັງຄົມ (ຈຸດບັນຈົບນ້ຳ). ຄເຫຕະກະ ແລະສະຖານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຖືກຍົກຍ້ອງເປັນສູນກາງຕີຣຖະອັນເທວະຍະ.
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.