Adhyaya 120

ບົດນີ້ສັນລະເສີນ «ສາລະກຣາມ-ສິລາ» ວ່າເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ປາກົດດ້ວຍຕົນເອງ ແລະເປັນທີ່ອາໄສຂອງໂລກທັງສາມ. ກ່າວວ່າການໄດ້ເຫັນ ການນົບນ້ອມ ການອາບນ້ຳບູຊາ ການບູຊາ ແລະການດື່ມນ້ຳທີ່ເປັນ tīrtha ຈາກສາລະກຣາມ ຊ່ວຍທຳລາຍບາບ ຊຳລະໃຈ ແມ່ນແຕ່ພຽງການຖວາຍນະມັດການກໍອາດນຳໄປສູ່ໂມກຂະໄດ້. ມີການກຳນົດພິທີ pūjā ທີ່ເຮັດໄດ້ງ່າຍ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳ ກິ່ນຫອມ ໂຄມໄຟ ທູບ ດົນຕີ ແລະຄຳສັນລະເສີນ; ພ້ອມຍົກຍ້ອງການປະພຶດໃນເດືອນກາຣຕຕິກະ ເຊັ່ນ ການເຮັດ svastika/maṇḍala ຕໍ່ໜ້າເກສະວະ. ແມ່ນຈະຍອມຮັບບຸນຈາກການບູຊາລິງຄະ ແຕ່ກໍຊູງສາລະກຣາມເຫນືອກວ່າ ເປັນເຄື່ອງຕັດສິນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະການຮັບເຄື່ອງບູຊາ. ຕໍ່ມາໄດ້ລຽນລຳດັບຮູບແບບຂອງສາລະກຣາມຕາມເຄື່ອງໝາຍ ເຊັ່ນ ເສັ້ນຈັກຣະ ຮູຮ່ອງ ແລະສີ ພ້ອມເອີ້ນນາມເທວະຕາ: ວາສຸເທວະ ປຣະດຍຸມນະ ອະນິຣຸດທະ ນາຣາຍະນະ ວະຣາຫະ ມັດສະຍະ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມຊີ້ແຈງວ່າຮູບໃດເໝາະສຳລັບພິທີ. ທ້າຍສຸດກ່າວວ່າຜົນບຸນຈາກການບູຊາສາລະກຣາມນັ້ນນັບບໍ່ໄດ້ ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຄຳນວນບໍ່ໄດ້.