Adhyaya 119

ອັດທະຍາຍ 119 ສອດປະສານຄວາມໝາຍເລື່ອງຕີຣຖະ ແລະ ວຣະຕະ. ເລີ່ມດ້ວຍການສັນລະເສີນມາຆະ-ສນານ ແລະອານຸພາບແຫ່ງການອາບນ້ຳຢ່າງມີວິໄນ ເຊິ່ງໃຫ້ຜົນເປັນທາງພົ້ນໄພ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ ຊູກະຣ-ເກດຕຣະ ພື້ນທີ່ສັກສິດທີ່ຜູກພັນກັບພຣະຫຣິໃນປາງວຣາຫະ ທີ່ນັ້ນບຸນກຸສົນເປັນອະນັນ ແລະແມ່ນແຕ່ສັດທີ່ບໍ່ແມ່ນມະນຸດກໍສາມາດປ່ຽນແປງໄປສູ່ຄະຕິອັນສູງ. ດ້ວຍຄຳກ່າວປຽບທຽບບຸນກັບ ກາສີ, ເວນີ/ປຣະຍາກ, ຄົງຄາ-ສາຄະຣ ແລະ ກຸຣຸເກດຕຣະ ຈຶ່ງຍົກຍ້ອງວິຫານພຣະຫຣິໃນຊູກະຣໃຫ້ໂດດເດັ່ນ. ທ້າຍສຸດເປັນຄູ່ມື “ມາໂສປະວາສ” (ອົບພະວາສໜຶ່ງເດືອນ): ເງື່ອນໄຂກ່ອນ (ຂໍອະນຸຍາດຈາກຄູອາຈານ, ຍັດຍະແບບໄວສະນະວະ, ແລະການຊຳລະບາບປະກອບ), ການບູຊາປະຈຳວັນ (ດອກໄມ້, ນ້ຳຫອມ/ຂີ້ເຜິ້ງທາ, ປະທີບ, ບົດສັນລະເສີນ), ຂໍ້ສຳລວມ (ຄວບຄຸມວາຈາ, ອະຫິງສາ, ຫຼີກກາມຄຸນ) ແລະພິທີປິດໃນວັນດວາດະສີ—ອາບນ້ຳພຣະຫຣິ, ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມະນ 13 ຄົນ, ໃຫ້ທັກສິນາ, ບໍລິຈາກຕຽງ/ແທ່ນນອນ ແລະຮູບຕົນເອງເຮັດດ້ວຍຄຳ. ຈົບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຖ່ອມຕົນຂໍໃຫ້ພຣາຫມະນຊ່ວຍເຕີມໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ແລະຄຳລົງທ້າຍຕັ້ງຊື່ວ່າ “ເລື່ອງລາວແຫ່ງການຖືວຣະຕະໜຶ່ງເດືອນ”។