Adhyaya 110

ທ່ານທັມມະດັດຕະ ຖາມວ່າເປັນຫຍັງ ຈະຍະ ແລະ ວິຈະຍະ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູຂອງພຣະວິສນຸ ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຮູບຮ່າງອັນໂດດເດັ່ນ. ພວກກະນະ/ຜູ້ຕິດຕາມ ໄດ້ເລົ່າກ່ຽວກັບກຸສົນເກົ່າ: ສຳລວມອິນຊີ, ປະພຶດທຳ, ຖືວຣະຕະຂອງພຣະວິສນຸ ແລະ ຈະປະມັນຕຣາ 8 ພະຍາງຢ່າງບໍ່ຂາດ ຈົນໄດ້ດາຣະຊັນພຣະສຣີຫຣິໂດຍກົງ. ເມື່ອໄດ້ຮັບເຊີນໄປຍັຊະຂອງມະຣຸຕຕະ ໄດ້ຮັບຊັບສິນ ແຕ່ເກີດການຖຽງກັນເວລາແບ່ງ ແລະສາບກັນໄປມາ—ວິຈະຍະເປັນຈະລະເຂ້, ຈະຍະເປັນຊ້າງ (ມາຕັງກະ) ທັງສອງໄດ້ຂໍພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ; ພຣະພະຄະວານຊົງຢືນຢັນວ່າຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພັກດີບໍ່ຄວນຖືກລະເມີດ ແລະສັນຍາວ່າຈະໄດ້ກັບຄືນສູ່ທາມຂອງພຣະອົງ. ເກີດໃໝ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄັນດະກີ ຍັງຈື່ຈຳໄດ້; ໃນເດືອນກາຣຕິກະເວລາອາບນ້ຳສັກສິດ ຈະລະເຂ້ຈັບຊ້າງ ພຣະຫຣິປາກົດພຣະອົງ ຊ່ວຍດ້ວຍຈັກຣະ ແລະປະທານຄວາມໃກ້ຊິດດຸຈສາຍຸຊຍະ/ສາຣູປຍະ ພາໄປວາຍກຸນຖະ; ສະຖານທີ່ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ຫຣິກເຂດຕຣະ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຂໍ້ປະພຶດແລະວຣະຕະ: ເອກາດະຊີ, ອາບນ້ຳຕອນຮຸ່ງ, ນັບຖືພຣາຫມະນ, ງົວ, ແລະວາຍສນະວະ, ພ້ອມຂໍ້ຈຳກັດອາຫານ ແລະຮັບຮອງວ່າຜູ້ຖືວຣະຕະດ້ວຍພັກດີຕະຫຼອດຊີວິດ ຈະເຖິງທາມສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ.