Adhyaya 107

ບົດນີ້ເນັ້ນເລື່ອງຄວາມທຸກຂອງການເປັນເປຣຕາ ແລະທາງພົ້ນຈາກສະພາບນັ້ນ. ທຳມະດັດຕະເຫັນວ່າ ເປຣຕາບໍ່ສາມາດເຮັດການຊຳລະບາບທົ່ວໄປໄດ້ໂດຍກົງ ເຊັ່ນ ການໄປຕີຣຖະ, ການໃຫ້ທານ, ແລະການຖືວຣຕະ. ດ້ວຍເມດຕາກະຣຸນາ ລາວຈຶ່ງແບ່ງປັນບຸນກຶ່ງໜຶ່ງຈາກການຖື «ກາຣຕິກະ-ວຣຕະ» ຕະຫຼອດຊີວິດໃຫ້ແກ່ນາງກະລະຫ໌ ແລະກ່າວວ່າອານຸພາບຂອງວຣຕະນີ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເກີນຍັດຍະ ແລະການເດີນທາງສະຫວັນສະຖານ. ຕໍ່ມາລາວເຮັດພິທີຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍອາບ/ປະພົມນ້ຳຜະສົມໃບຕຸລະສີ ແລະໃຫ້ນາງຟັງມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ. ທັນທີນັ້ນສະພາບເປຣຕາກໍສິ້ນສຸດ; ກະລະຫ໌ກາຍເປັນຮູບທິບສະຫວ່າງໄສ ແລະກ່າວຂອບໃຈ. ລົດທິບມາຈາກຟ້າພ້ອມຜູ້ຕິດຕາມຮູບພຣະວິສນຸ; ນາງຂຶ້ນລົດໄປສູ່ໂລກສູງ ແລະທຳມະດັດຕະຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ. ຕອນທ້າຍເລື່ອງເຊື່ອມໂຍງການບູຊາພຣະວິສນຸ ແລະການລະລຶກນາມ (ອ້າງເຖິງ ທຣຸວະ ແລະ ຄະເຊນທຣະ) ວ່ານຳໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດສູງສຸດ. ດ້ວຍບຸນກາຣຕິກະ ແລະການແບ່ງປັນບຸນ ທຳມະດັດຕະຈະໄດ້ໃກ້ຊິດວາຍກຸນຖະ ແລະຕໍ່ມາຈະເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດໃນສຸຣະຍະວົງ (ແນວທາງໄປຫາ ທະສະຣະຖະ) ຕາມຄຳພະຍາກອນ.