Adhyaya 51

Verse 1

ऋषय ऊचु । कर्मयोगः कथं सूत येन चाराधितो हरिः । प्रसीदति महाभाग वद नो वदतां वर

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ! ກັມມະໂຍຄະຄວນປະຕິບັດແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ເມື່ອບູຊາພຣະຫຣິແລ້ວ ພຣະອົງຈະພໍພຣະໄທ? ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ ຈົ່ງບອກເຮົາ; ທ່ານເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ກ່າວທັມ.”

Verse 2

येनासौ भगवानीशः समाराध्यो मुमुक्षुभिः । तद्वदाखिललोकानां रक्षणं धर्मसंग्रहम्

ໂດຍວິທີນັ້ນ ຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະ ພຶງອາຣາທະນາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອີສະວະຣະຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ແລະດັ່ງນັ້ນ ການປົກປ້ອງທຸກໂລກ ຍ່ອມດຳລົງໂດຍການຮັກສາ ແລະຮວບຮວມທັມໃຫ້ໝັ້ນຄົງ।

Verse 3

तं कर्मयोगं वद नः सूत मूर्तिमयस्तु यः । इति शुश्रूषवो विप्रा भवदग्रे व्यवस्थिताः

“ໂອ ສູຕະ! ຈົ່ງກ່າວໃຫ້ເຮົາຟັງເຖິງກັມມະໂຍຄະນັ້ນ ທີ່ປາກົດເປັນຮູບທຳໃນການປະຕິບັດ।” ດັ່ງນັ້ນ ພວກພຣາຫມັນຜູ້ໃຝ່ຟັງ ຈຶ່ງຢືນຊຸມນຸມຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ।

Verse 4

सूत उवाच । एवमेव पुरा पृष्टो व्यासः सत्यवतीसुतः । ऋषिभिरग्निसंकाशैर्व्यासस्तानाह तच्छृणु

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ພຣະວະຍາສະ ບຸດແຫ່ງສັດຍະວະຕີ ຖືກພວກລຶສີຜູ້ສະຫວ່າງໄສດຸດໄຟ ຖາມໃນທຳນອງດຽວກັນນີ້. ແລ້ວພຣະວະຍາສະໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ।

Verse 5

व्यास उवाच । शृणुध्वंमृषयः सर्वे वक्ष्यमाणं सनातनम् । कर्मयोगं ब्राह्मणानामात्यंतिकफलप्रदम्

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: “ໂອ ບັນດາລິສີທັງປວງ ຈົ່ງຟັງຄຳສອນອັນນິລັນດອນທີ່ຂ້າຈະປະກາດ—ຄື ກັມມະໂຍກະຂອງພຣາຫມະນ ຜູ້ປະທານຜົນສູງສຸດ.”

Verse 6

आम्नायसिद्धमखिलं ब्राह्मणार्थं प्रदर्शितम् । ऋषीणां शृण्वतां पूर्वं मनुराह प्रजापतिः

ທຸກສິ່ງທີ່ຖືກຢືນຢັນໂດຍອາມນາຍະ (ປະເພນີສັກສິດ) ໄດ້ຖືກສະແດງຢ່າງຄົບຖ້ວນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມະນ; ກ່ອນນັ້ນ ເມື່ອລິສີກຳລັງຟັງ ພຣະປະຊາປະຕິ ມະນຸ ໄດ້ກ່າວໄວ້

Verse 7

सर्वव्याधिहरं पुण्यमृषिसंघैर्निषेवितम् । समाहितधियो यूयं शृणुध्वं गदतो मम

ນີ້ແມ່ນບຸນອັນສັກສິດ ກຳຈັດໂລກໄພທັງປວງ ແລະເປັນທຳທີ່ຫມູ່ລິສີປະພຶດປະຕິບັດ; ພວກເຈົ້າທັງຫມົດຈົ່ງຮວບຮວມໃຈ ແລ້ວຟັງສິ່ງທີ່ຂ້າຈະກ່າວ

Verse 8

कृतोपनयनो वेदानधीयीत द्विजोत्तमः । गर्भाष्टमेऽष्टमेवाब्दे स्वसूत्रोक्तविधानतः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພິທີອຸປະນະຍະ (ສາຍສັກສິດ) ແລ້ວ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດພຶງສຶກສາພຣະເວທ ຕາມວິທີທີ່ກ່າວໃນຄຶຫຍະສູດຣະຂອງຕົນ—ໃນປີທີ 8 ນັບແຕ່ປະຕິສັນທິ, ແມ່ນແທ້ ປີທີ 8 ນັ້ນເອງ

Verse 9

दंडी च मेखली सूत्री कृष्णाजिनधरो मुनिः । भिक्षाहारो गुरुहितो वीक्ष्यमाणो गुरोर्मुखम्

ຖືໄມ້ທ່ອນ (ດັນດີ) ຄາດເມຂະລາ ແລະສວມສາຍສັກສິດ ຫໍ່ຜິວກວາງດຳ ມຸນີນັ້ນດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ ມຸ່ງປະໂຫຍດແກ່ຄູ ແລະເຝົ້າມອງໃບໜ້າຄູຢູ່ເສມອ (ເພື່ອຮັບຄຳສອນ)

Verse 10

कार्पासमुपवीतार्थं निर्मितं ब्रह्मणा पुरा । ब्राह्मणानां त्रिवृत्सूत्रं कौशं वा वस्त्रमेव वा

ໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງຝ້າຍເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງອຸປະວີຕະ (ສາຍສັກສິດ)។ ສໍາລັບພຣາຫມັນ ອຸປະວີຕະພຶງເປັນສາຍສາມເສັ້ນ—ເຮັດດ້ວຍຫຍ້າກຸສະ ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນເຮັດດ້ວຍຜ້າລ້ວນໆ।

Verse 11

सदोपवीती चैव स्यात्सदाबद्ध शिखो द्विजः । अन्यथा यत्कृतं कर्म्म तद्भवत्ययथाकृतम्

ທະວິຊະພຶງສວມອຸປະວີຕະເປັນນິດ ແລະພຶງມັດສິຂາ (ຈຸກຜົມ) ໃຫ້ແນ່ນອນເປັນນິດ; ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ກຳພິທີໃດທີ່ເຮັດ ຈະເປັນດັ່ງບໍ່ໄດ້ເຮັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ

Verse 12

वसेदविकृतं वासः कार्पासं वा कषायकम् । तदेव परिधानीयं शुक्लं तांतवमुत्तमम्

ພຶງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າທີ່ຮຽບງ່າຍ ບໍ່ປະດັບ—ເປັນຜ້າຝ້າຍ ຫຼືຜ້າຍ້ອມສີກະສາຍະ (ສີໂອເຄຣ/ສີພະ) ຢ່າງສົມຖະ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຶງນຸ່ງຫົ່ມແຕ່ຜ້າຂາວບໍລິສຸດອັນປະເສີດ ທໍດ້ວຍເສັ້ນດ້າຍຊັ້ນດີ

Verse 13

उत्तरं तु समाम्नातं वासः कृष्णाजिनं शुभम् । अभावे गावयमपि रौरवं वा विधीयते

ສໍາລັບຜ້າຄຸມທ່ອນເທິງ ທີ່ຖືກສອນໄວ້ແມ່ນ ກຣິສະນາຊິນະອັນເປັນມົງຄຸນ—ໜັງກວາງດໍາ; ຖ້າບໍ່ມີ ກໍໃຫ້ໃຊ້ໜັງກະວາຍະ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໜັງຣາວຣະວະ ຕາມທີ່ບັນຍັດ

Verse 14

उद्धृत्य दक्षिणं बाहुं सव्यबाहौ समर्पितम् । उपवीतं भवेन्नित्यं निवीतं कंठसज्जने

ເມື່ອຍົກແຂນຂວາຂຶ້ນ ແລ້ວພາດອຸປະວີຕະໄວ້ເທິງບ່າຊ້າຍ ນັ້ນເອີ້ນວ່າອາການ ‘ອຸປະວີຕະ’ ເປັນນິດ; ແຕ່ເມື່ອສວມຄ້ອງຮອບຄໍ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ນິວີຕະ’

Verse 15

सव्यबाहुं समुद्धृत्य दक्षिणे तु धृतं द्विजाः । प्राचीनावीतमित्युक्तं पित्र्येकर्मणि योजयेत्

ຍົກສາຍຍັດຍໂຍປະວີຕ (ສາຍສັກສິດ) ຈາກແຂນຊ້າຍ ແລ້ວວາງໄວ້ທາງຂວາ, ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ; ນີ້ເອີ້ນວ່າ “ປຣາຈີນາວີຕ”. ໃນພິທີກຳເພື່ອບັນພະບຸລຸດ ຄວນນຳໃຊ້ວິທີນີ້.

Verse 16

अग्न्यागारे गवां गोष्ठे होमे तप्ये तथैव च । स्वाध्याये भोजने नित्यं ब्राह्मणानां च सन्निधौ

ໃນເຮືອນໄຟ, ໃນຄອກງົວ, ໃນເວລາເຮັດໂຮມະ ແລະ ຕະປະດ້ວຍ; ໃນເວລາສະວາທະຍາຍ ແລະ ເວລາຮັບປະທານອາຫານ—ເປັນນິດ, ແລະ ໃນທີ່ມີພຣາຫມະນຢູ່—ຄວນຮັກສາຈັນຍາ ແລະ ຄວາມສຳລວມໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 17

उपासने गुरूणां च संध्ययोः साधुसंगमे । उपवीती भवेन्नित्यं विधिरेष सनातनः

ໃນເວລາຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ, ໃນການສັນທະຍາ, ແລະ ໃນການຄົບຫາສັດບຸລຸດ—ຄວນນຸ່ງສາຍຍັດຍໂຍປະວີຕໃຫ້ຖືກວິທີເປັນນິດ; ນີ້ແມ່ນວິທີອັນສະນາຕະນະ.

Verse 18

मौंजी त्रिवृत्समां श्लिष्टां कुर्याद्विप्रस्य मेखलाम् । मुंजाभावे कुशेनाहुर्ग्रंथिनैकेन वा त्रिभिः

ສຳລັບພຣາຫມະນ ຄວນເຮັດເມຂະລາ (ສາຍຄາດແອວ) ຈາກຫຍ້າມຸນຈາ ບິດເປັນສາມຊັ້ນໃຫ້ເທົ່າກັນ ແລະ ໃຫ້ແນບກະຊັບ. ຖ້າບໍ່ມີມຸນຈາ ກ່າວວ່າໃຊ້ຫຍ້າກຸສະໄດ້ ໂດຍຜູກປົມດຽວ ຫຼື ສາມປົມ.

Verse 19

धारयेद्वैणवपालाशौ दंडौ केशांतिकौ द्विजः । यज्ञार्हवृक्षजं वाथ सौम्यमव्रणमेव च

ດວິຊະຄວນຖືໄມ້ຄ້ຳສອງອັນ ທຳດ້ວຍໄມ້ໄຜ່ ຫຼື ໄມ້ປະລາສະ ໃຫ້ຍາວເຖິງປາຍມວຍຜົມ. ຫຼືອື່ນໆ ອາດຖືໄມ້ຄ້ຳຈາກຕົ້ນໄມ້ທີ່ເໝາະແກ່ຍັດຍາ—ອ່ອນໂຍນ ແລະ ບໍ່ມີຕຳໜິ.

Verse 20

सायंप्रातर्द्विजः संध्यामुपासीत समाहितः । कामाल्लोभाद्भयान्मोहात्त्यक्त्वैनां पतितो भवेत्

ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊ) ພຶງບູຊາສັນທະຍາໃນຍາມແລງ ແລະ ຍາມອະຮຸນ ດ້ວຍໃຈຮວບຮວມ. ຖ້າດ້ວຍກາມ ໂລບ ຄວາມຢ້ານ ຫຼື ໂມຫະ ລະທິ້ງ ກໍຈະເປັນຜູ້ຕົກຕ່ຳ (ປະຕິຕະ).

Verse 21

अग्निकार्यं ततः कुर्यात्सायंप्रातः प्रसन्नधीः । स्नात्वा संतर्पयेद्देवानृषीन्पितृगणांस्तथा

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍປັນຍາສະຫງົບແຈ້ງ ພຶງປະກອບອັກນິກາຣະຍະ (ໂຮມ/ພິທີໄຟ) ໃນຍາມແລງ ແລະ ຍາມເຊົ້າ. ຫຼັງອາບນ້ຳ ພຶງຖວາຍຕັຣປະນະໃຫ້ເທວະ ຣິສີ ແລະ ຝູງບັນພະບຸລຸດ.

Verse 22

देवताभ्यर्चनं कुर्यात्पुष्पैः पत्रैर्यवांबुभिः । अभिवादनशीलः स्यान्नित्यं वृद्धेषु धर्मतः

ພຶງບູຊາເທວະດ້ວຍດອກໄມ້ ໃບໄມ້ ເຂົ້າບາເລ ແລະ ນ້ຳ. ແລະຕາມທຳມະ ພຶງເປັນຜູ້ມີນິໄສກ່າວຄຳຄາລະວະທັກທາຍຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ເປັນນິດ.

Verse 23

असावहं भो नामेति सम्यक्प्रणतिपूर्वकम् । आयुरारोग्यसिद्ध्यर्थं तंद्रादिपरिवर्जितः

ເວົ້າວ່າ “ນີ້ແມ່ນຂ້າພະເຈົ້າ—ທ່ານເອີຍ—(ເອີ້ນຊື່)” ແລ້ວກ່ອນອື່ນພຶງກົ້ມກາບຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຈາກນັ້ນພຶງຫຼີກພົ້ນຈາກຄວາມຂີ້ຄ້ານແລະອື່ນໆ ເພື່ອບັນລຸອາຍຸຍືນ ແລະ ສຸຂະພາບດີ.

Verse 24

आयुष्मान्भव सौम्येति वचो विप्रोऽभिवादने । आकारश्चास्य नाम्नोंऽते वाच्यः पूर्वाक्षरप्लुतः

ເມື່ອພຣາຫມັນຕອບຮັບການຄາລະວະ ພຶງກ່າວວ່າ “ອາຍຸສະມານ ພະວະ, ໂສມຍະ” ແມ່ນ “ຂໍໃຫ້ທ່ານອາຍຸຍືນ.” ແລະເວລາເອີ້ນຊື່ຜູ້ອື່ນ ພຶງເພີ່ມສຽງ “າ” ທ້າຍຊື່ ໂດຍຍືດພະຍາງກ່ອນໜ້າໃຫ້ຍາວ.

Verse 25

यो न वेत्त्यभिवादस्य विप्रः प्रत्यभिवादनम् । नाभिवाद्यः स विदुषा यथा शूद्रस्तथैव सः

ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ຮູ້ພິທີຕອບອະພິວາດຕໍ່ການຄໍານົບ ບັນດິດບໍ່ຄວນຄໍານົບເຂົາ; ເຂົາຖືກນັບວ່າເຫມືອນຊູດຣະ.

Verse 26

व्यत्यस्तपाणिना कार्यं पादसंग्रहणं गुरोः । सव्येन सव्यः स्प्रष्टव्यो दक्षिणेन तु दक्षिणः

ເມື່ອຈັບພຣະບາດຂອງຄຸຣຸ ພຶງເຮັດດ້ວຍມືໄຂວ້ກັນ: ມືຊ້າຍແຕະຕີນຊ້າຍ ແລະ ມືຂວາແຕະຕີນຂວາ.

Verse 27

लौकिकं वैदिकं वापि तथाध्यात्मिकमेव वा । अवाप्य प्रयतो ज्ञानं तं पूर्वमभिवादयेत्

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ—ຈະເປັນທາງໂລກ ທາງເວດ ຫຼືທາງຈິດວິນຍານກໍຕາມ—ພຶງອະພິວາດຄຸນອາຈານຜູ້ປະທານຄວາມຮູ້ນັ້ນກ່ອນ.

Verse 28

नोदकं धारयेद्भैक्ष्यं पुष्पाणि समिधस्तथा । एवंविधानि चान्यानि न देवार्थेषु कर्म्मसु

ໃນການປະກອບພິທີເພື່ອເທວະ ບໍ່ພຶງເກັບນ້ຳ ອາຫານບິນທະບາດ ດອກໄມ້ ແລະ ໄມ້ຟືນບູຊາໄວ້ໃຊ້ພາຍຫຼັງ; ສິ່ງອື່ນທີ່ຄ້າຍກັນກໍບໍ່ຄວນສະສົມ.

Verse 29

ब्राह्मणं कुशलं पृच्छेत्क्षत्रबंधुमनामयम् । वैश्यं क्षेमं समागम्य शूद्रमारोग्यमेव च

ພົບພຣາຫມັນ ພຶງຖາມຄວາມຜາສຸກ; ພົບກະສັດຕຣິຍະ ພຶງຖາມການປອດໂລກ; ພົບໄວສະຍະ ພຶງຖາມຄວາມມັ່ນຄົງແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ; ແລະພົບຊູດຣະ ພຶງຖາມສຸຂະພາບແທ້ໆ.

Verse 30

उपाध्यायः पिता ज्येष्ठो भ्राता त्राता च भीतितः । मातुलः श्वशुरश्चैव मातामह पितामहौ

ອຸປາທະຍາຍ (ຄູອາຈານ), ພໍ່, ອ້າຍໃຫຍ່, ພີ່ນ້ອງ, ແລະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ; ອີກທັງລຸງຝ່າຍແມ່, ພໍ່ເຂີຍ, ພ້ອມດ້ວຍຕາຝ່າຍແມ່ ແລະປູ່ຝ່າຍພໍ່—ທັງໝົດນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມເປັນພິເສດ।

Verse 31

वर्णश्रेष्ठः पितृव्यश्च पुंसोऽत्र गुरवः स्मृताः । माता मातामही गुर्वी पितुर्मातुश्च सोदराः

ໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນວັນນະຂອງຕົນ ແລະລຸງຝ່າຍພໍ່ ຖືກນັບເປັນຜູ້ເຖົ້າດຸຈຄູ (ກຸຣຸ) ຂອງບຸລຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ແມ່ ແລະຍ່າຍ/ຍາຍຝ່າຍແມ່ ເປັນຜູ້ຄວນນົບນ້ອມດຸຈກຸຣຸ; ພ້ອມທັງເອື້ອຍນ້ອງຂອງພໍ່ ແລະຂອງແມ່ກໍຄວນເຄົາລົບ।

Verse 32

श्वश्रूः पितामही ज्येष्ठा धात्री च गुरवः स्त्रियः । ज्ञेयस्तु गुरुवर्गोऽयं मातृतः पितृतो द्विजाः

ແມ່ຜົວ, ຍ່າ/ຍາຍ, ເອື້ອຍໃຫຍ່, ແລະທາຕຣີ (ແມ່ນົມ/ຜູ້ອຸປະຖຳ)—ສະຕຣີເຫຼົ່ານີ້ຄວນນັບເປັນກຸຣຸຜູ້ຄວນເຄົາລົບ. ໂອ ດວິຊະທັງຫຼາຍ, ກຸຣຸວົງນີ້ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າສືບສາຍທັງຝ່າຍແມ່ ແລະຝ່າຍພໍ່।

Verse 33

अनुवर्तनमेतेषां मनोवाक्कायकर्मभिः । गुरून्दृष्ट्वा समुत्तिष्ठेदभिवाद्य कृताञ्जलि

ຄວນຕິດຕາມ ແລະຮັບໃຊ້ທ່ານເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍໃຈ ວາຈາ ແລະກາຍກຳ. ເມື່ອເຫັນກຸຣຸ ພຶງລຸກຂຶ້ນຢືນ ປະນົມມື (ອັນຊະລີ) ແລ້ວກ່າວອະພິວາດ ແລະນົບນ້ອມ।

Verse 34

नैतैरुपविशेत्सार्द्धं विवदेन्नात्मकारणात् । जीवितार्थमपि द्वेषाद्गुरुभिर्नैव भाषणम्

ບໍ່ຄວນນັ່ງປະປົນຮ່ວມກັນກັບທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະບໍ່ຄວນໂຕ້ຖຽງເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ. ແມ່ນແຕ່ເພື່ອການດຳລົງຊີວິດກໍຕາມ ຖ້າມີຄວາມຊັງເປັນເຫດ ບໍ່ຄວນເວົ້າຈາແບບນັ້ນກັບກຸຣຸ ຫຼືຜູ້ໃຫຍ່ເລີຍ।

Verse 35

उद्रिक्तोऽपि गुणैरन्यैर्गुरुद्वेषी पतत्यधः । गुरूणामपि सर्वेषां पंच पूज्या विशेषतः

ແມ່ນແຕ່ບຸກຄົນຈະມີຄຸນຄ່າອື່ນໆຫຼາຍປານໃດ ແຕ່ຜູ້ທີ່ເກຽດຊັງ ຫຼື ດູໝິ່ນຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຍ່ອມຕົກຕໍ່າລົງ. ໃນບັນດາກຸຣຸທັງປວງ ມີຫ້າປະການທີ່ຄວນບູຊາເປັນພິເສດ.

Verse 36

तेषामाद्यास्त्रयः श्रेष्ठास्तेषां माता सुपूजिता । यो भावयति या सूते येन विद्योपदिश्यते

ໃນບັນດານັ້ນ ສາມປະການທໍາອິດເປັນອັນປະເສີດທີ່ສຸດ ແລະ ມານດາຂອງພວກເຂົາກໍຄວນບູຊາຢ່າງຍິ່ງ—ຄື ຜູ້ໃຫ້ເກີດຝ່າຍພໍ່, ຜູ້ໃຫ້ເກີດຝ່າຍແມ່, ແລະ ຜູ້ປະທານຄໍາສອນແຫ່ງວິຊາ.

Verse 37

ज्येष्ठो भ्राता च भर्ता च पंचैते गुरवः स्मृताः । आत्मनः सर्वयत्नेन प्राणत्यागेन वा पुनः

ຜູ້ໃຫຍ່ສຸດໃນຕະກູນ, ອ້າຍ/ພີ່ຊາຍ, ແລະ ຜົວ—ພ້ອມກັບອີກສອງປະການ—ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນ ‘ກຸຣຸ’ ຫ້າ. ຄວນນັບຖືພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທຸກຢ່າງ ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງສະຫຼະຊີວິດຕົນເອງກໍຕາມ.

Verse 38

पूजनीया विशेषेण पंचैते भूतिमिच्छता । यावत्पिता च माता च द्वावेतौ निर्विकारिणौ

ຜູ້ໃດປາຖະໜາ ‘ພູຕິ’ (ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ) ຄວນບູຊາຫ້າປະການນີ້ເປັນພິເສດ—ຕາບໃດທີ່ພໍ່ແລະແມ່ ທັງສອງຍັງມັ່ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ.

Verse 39

तावत्सर्वं परित्यज्य पुत्रः स्यात्तत्परायणः । पिता माता च सुप्रीतौ स्यातां पुत्रगुणैर्यदि

ປະຖິ້ມສິ່ງອື່ນທັງໝົດແລ້ວ ບຸດຄວນອຸທິດຕົນທັງສິ້ນໃຫ້ແກ່ໜ້າທີ່ນັ້ນ. ຖ້າມີຄຸນຄ່າຂອງບຸດດີ ພໍ່ແລະແມ່ຈະປິຕິຍິນດີຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 40

स पुत्रः सकलं धर्मं प्राप्नुयात्तेन कर्मणा । नास्ति मातृसमं दैवं नास्ति पितृसमो गुरुः

ດ້ວຍກຳນັ້ນເອງ ບຸດແບບນັ້ນຍ່ອມບັນລຸຄວາມຄົບຖ້ວນແຫ່ງທັມມະ. ບໍ່ມີເທວະໃດເທົ່າແມ່ ແລະບໍ່ມີຄູກູຣູໃດເທົ່າພໍ່

Verse 41

तयोः प्रत्युपकारोऽपि न कथंचन विद्यते । तयोर्नित्यं प्रियं कुर्यात्कर्मणा मनसा गिरा

ການຕອບແທນບຸນຄຸນຂອງທ່ານທັງສອງ ບໍ່ມີທາງໃດເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ທ່ານພໍໃຈເສມອ ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ

Verse 42

न ताभ्यामननुज्ञातो धर्ममन्यं समाचरेत् । वर्जयित्वा मुक्तिफलं नित्यं नैमित्तिकं तथा

ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກທ່ານທັງສອງ ຢ່າເຮັດໜ້າທີ່ທັມມະອື່ນໃດ; ນອກເສຍແຕ່ພິທີນິດ ແລະນະຍະມິດຕິກຕາມການ, ແມ່ນແຕ່ກຳທີ່ໃຫ້ຜົນເປັນໂມກສະກໍຄວນວາງໄວ້ກ່ອນ

Verse 43

धर्मसारः समुद्दिष्टः प्रेत्यानंतफलप्रदः । सम्यगाराध्य वक्तारं विसृष्टस्तदनुज्ञया

ແກ່ນສານແຫ່ງທັມມະໄດ້ຖືກອະທິບາຍແລ້ວ ຊຶ່ງໃຫ້ຜົນອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດຫຼັງຄວາມຕາຍ. ເມື່ອນະມັດສະການຜູ້ກ່າວທັມມະຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຈາກໄປດ້ວຍອະນຸຍາດຂອງທ່ານນັ້ນ

Verse 44

शिष्यो विद्याफलं भुंक्ते प्रेत्य चापद्यते दिवि । यो भ्रातरं पितृसमं ज्येष्ठं मूढोऽवमन्यते

ສິດຍານຸສິດຍ໌ຍ່ອມເສວຍຜົນແຫ່ງວິຊາ ແລະເມື່ອຕາຍໄປກໍບັນລຸສະຫວັນ; ແຕ່ຄົນໂງ່ຜູ້ຫຍັບຫຍາມອ້າຍໃຫຍ່ຜູ້ເທົ່າພໍ່ ຍ່ອມຕົກສູ່ຄວາມວິບັດ

Verse 45

तेन दोषेण संप्रेत्य निरयं घोरमृच्छति । पुंसां वर्त्मनि सृष्टेन पूज्यो भर्ता तु सर्वदा

ເນື່ອງຈາກໂທດນັ້ນ ຫຼັງຈາກຕາຍແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະຕົກໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານກົວ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະສາມີຖືກກຳນົດເປັນທາງແຫ່ງທຳມະສຳລັບບຸລຸດ ສາມີພຶງເປັນຜູ້ຄວນບູຊາເຄົາລົບເສມອ

Verse 46

अपि मातरि लोकेऽस्मिन्नुपकाराद्धि गौरवम् । मातुलांश्च पितृव्यांश्च श्वशुरानृत्विजो गुरून्

ແມ່ນແຕ່ໃນໂລກນີ້ ຄວາມເຄົາລົບເກີດຈາກຄຸນອຸປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນນັບຖືລຸງຝ່າຍແມ່, ລຸງຝ່າຍພໍ່, ພໍ່ເມຍ, ພຣາຫມັນຜູ້ປະກອບຍັດ (ṛtvik) ແລະ ຄູອາຈານ

Verse 47

असावहमिति ब्रूयात्प्रत्युत्थायाभिवादयेत् । अवाच्यो दीक्षितो नाम्ना यवीयानपि यो भवेत्

ຄວນກ່າວວ່າ “ຂ້ອຍນີ້ແຫຼະ” ແລ້ວລຸກຂຶ້ນຖວາຍອະພິວາດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບດີກສາ (dīkṣā) ແມ່ນແຕ່ອ່ອນກວ່າ ກໍບໍ່ຄວນເອີ້ນດ້ວຍຊື່

Verse 48

भो भवत्पूर्वकं त्वेनमभिभाषेत धर्मवित् । अभिवाद्यश्च पूज्यश्च शिरसानम्य एव च

ຜູ້ຮູ້ທຳມະຄວນເວົ້າກັບທ່ານນັ້ນໂດຍເລີ່ມດ້ວຍຄຳຍົກຍ້ອງ “bhavat”. ແລ້ວເມື່ອຖວາຍອະພິວາດ ແລະ ບູຊາແລ້ວ ກໍຄວນກົ້ມສີສະນອບນ້ອມດ້ວຍ

Verse 49

ब्राह्मणक्षत्रियाद्यैश्च श्रीकामैः सादरं सदा । नाभिवाद्याश्च विप्रेण क्षत्रियाद्याः कथंचन

ພຣາຫມັນ, ກະສັດຕຣິຍ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ ຜູ້ປາຖະໜາ “śrī” ຄືຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະພອນ ຄວນປະພຶດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບເສມອ. ແຕ່ກະສັດຕຣິຍ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ ບໍ່ຄວນເປັນຝ່າຍເລີ່ມຖວາຍອະພິວາດແກ່ພຣາຫມັນກ່ອນ ບໍ່ວ່າກໍລະນີໃດ

Verse 50

ज्ञानकर्मगुणोपेता यद्यप्येते बहुश्रुताः । ब्राह्मणः सर्ववर्णानां स्वस्ति कुर्यादिति श्रुतिः

ແມ່ນແຕ່ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນຜູ້ຮູ້ຫຼາຍ ມີຍານ ມີກັມມະ ແລະຄຸນຄວາມດີກໍຕາມ ແຕ່ຄໍາສອນແຫ່ງສຣຸຕິກ່າວວ່າ ພຣາຫມັນເທົ່ານັ້ນຄວນກ່າວ “ສະວັດສະຕິ” ເປັນພອນແກ່ວັນນະທັງປວງ।

Verse 51

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे कर्मयोगकथनं । नाम एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານ ພາກສະຫວັນ (ສະວັກຂັນດະ) ບົດທີ 51 ຊື່ວ່າ “ຄໍາສອນເລື່ອງກັມມະໂຍຄະ” ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।

Verse 52

पतिरेको गुरुः स्त्रीणां सर्वत्राभ्यागतो गुरुः । विद्याकर्मवयोबंधुर्वित्तं भवति पंचमम्

ສໍາລັບແມ່ຍິງ ຜົວຜູ້ດຽວແມ່ນຄູຫຼັກ; ໃນທຸກສະພາບການກໍຖືວ່າເປັນຜູ້ນໍາທາງ. ວິຊາ ການງານ/ກັມມະ ອາຍຸ ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະຊັບສິນ ກໍຖືກນັບດ້ວຍ—ຊັບສິນເປັນປະການທີຫ້າ।

Verse 53

मान्यस्थानानि पंचाहुः पूर्वं पूर्वं गुरूत्तरात् । पंचानां त्रिषु वर्णेषु भूयांसि बलवंति च

ເຂົາກ່າວວ່າມີຕໍາແໜ່ງອັນຄວນເຄົາລົບ 5 ປະການ; ປະການທີ່ມາກ່ອນຍ່ອມມີນໍ້າໜັກກວ່າປະການທີ່ຕາມຫຼັງ. ແລະໃນ 5 ນັ້ນ ໃນສາມວັນນະຊັ້ນສູງ ສິດທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຖືວ່າແຂງແຮງກວ່າ।

Verse 54

यत्र स्युः सोऽत्र मानार्हः शूद्रोऽपि दशमीं गतः । पंथा देयो ब्राह्मणाय स्त्रियै राज्ञे विचक्षुषे

ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ເຂົາຢູ່ ຜູ້ນັ້ນໃນບ່ອນນັ້ນຍ່ອມຄວນແກ່ການນັບຖື—ແມ່ນແຕ່ຊູດຣະຜູ້ບັນລຸຂັ້ນທີສິບກໍຕາມ. ຄວນໃຫ້ທາງແກ່ພຣາຫມັນ ແກ່ແມ່ຍິງ ແກ່ພະຣາຊາ ແລະແກ່ຜູ້ມີປັນຍາພິຈາລະນາ।

Verse 55

वृद्धाय भारभग्नाय रोगिणे दुर्बलाय च । भिक्षामाहृत्य शिष्टानां गृहेभ्यः प्रयतोऽन्वहम्

ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ເຂົານໍາອາຫານທານມາທຸກມື້ຈາກເຮືອນຂອງຜູ້ມີສິນທໍາຄວນເຄົາລົບ ເພື່ອຊາຍເຖົ້າຜູ້ຖືກພາລະກົດຈົນຊໍາຮຸດ ເຈັບໄຂ້ ແລະອ່ອນແຮງນັ້ນ।

Verse 56

निवेद्य गुरुवेऽश्नीयाद्वाग्यतस्तदनुज्ञया । भवत्पूर्वं चरेद्भैक्ष्यमुपवीती द्विजोत्तमः

ເມື່ອນໍາໄປຖວາຍແດ່ອາຈານກ່ອນແລ້ວ ຈຶ່ງກິນໄດ້ດ້ວຍການອະນຸຍາດຂອງທ່ານ ໂດຍສໍາຮວມວາຈາ. ດວິຈະຜູ້ປະເສີດພຶງອອກໄປຮັບທານຫຼັງຈາກອາຈານກິນແລ້ວ ແລະສວມຢັຊໂຍປະວີຕ (ສາຍສັກສິດ) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ

Verse 57

भवन्मध्यं तु राजन्यो वैश्यस्तु भवदुत्तरम् । मातरं वा स्वसारं वा मातुर्वा भगिनीं निजाम्

“ໂອ ພະຣາຊາ, ກະສັດຕຣິຍະຢູ່ໃນລໍາດັບກາງ ແລະ ໄວຊະຍະຖືກຈັດໄວ້ຕໍ່າກວ່າພະອົງ. ແລະຢ່າເຂົ້າໄປໃກ້ຢ່າງບໍ່ສົມຄວນຕໍ່ແມ່ ພີ່ນ້ອງຍິງ ຫຼື ນ້ອງສາວຂອງແມ່ (ນ້າ/ປ້າ) ຂອງຕົນ”

Verse 58

भिक्षेत भिक्षांप्रथमं याचैनं न विमानयेत् । सजातीयगृहेष्वेव सार्ववर्णिकमेव वा

ພຶງອອກຂໍທານເປັນອັນດັບທໍາອິດ; ແລະເມື່ອມີຜູ້ມາຂໍ ຢ່າດູໝິ່ນ ຫຼື ເມີນເຉີຍຜູ້ຂໍນັ້ນ. ພຶງຂໍທານແຕ່ໃນເຮືອນຂອງຜູ້ຮ່ວມຊຸມຊົນດຽວກັນ ຫຼື ຈາກເຮືອນທີ່ເປີດຮັບຄົນທຸກວັນນະ

Verse 59

भैक्ष्यस्याचरणं प्रोक्तं पतिता दिवि वर्जितम् । वेदयज्ञैरहीनानां प्रशस्तानां स्वकर्म्मसु

ການດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍທານ (ຂໍທານ) ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າເໝາະສໍາລັບບາງຄົນ; ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຕົກຈາກຄວາມປະພຶດຊອບ ນັ້ນເປັນສິ່ງຕ້ອງຫ້າມ ແມ້ໃນແດນສະຫວັນ. ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຂາດຈາກພິທີເວດະ ແລະ ຍັຊະນະ ແລະເປັນທີ່ສັນລະເສີນໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ—ຈຶ່ງຈະເປັນທີ່ສັນລະເສີນພາຍໃນຂອບເຂດທໍາ-ກຳຂອງຕົນ

Verse 60

ब्रह्मचार्य्याहरेद्भैक्ष्यं गृहेभ्यः प्रयतोऽन्वहम् । गुरोः कुले न भिक्षेत न ज्ञातिकुलबंधुषु

ພຣະພຣົມຈາຣີຜູ້ມີວິນັຍ ແລະ ຄວາມສຳລວມ ພຶງອອກຮັບບິນທະບາດຈາກເຮືອນຕ່າງໆທຸກມື້; ແຕ່ບໍ່ພຶງຂໍໃນຕະກູນຂອງຄູ (ກຸຣຸ) ແລະ ບໍ່ພຶງຂໍໃນຫມູ່ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ.

Verse 61

अलाभेत्वन्यगेहानां पूर्वं पूर्वं विवर्जयेत् । सर्वं वा विचरेद्ग्रामं पूर्वोक्तानामसंभवे

ຖ້າບໍ່ໄດ້ຮັບອາຫານບິນທະບາດຈາກເຮືອນອື່ນ ພຶງຄ່ອຍໆຫຼີກລ້ຽງເຮືອນທີ່ເຄີຍໄປກ່ອນ; ຫຼືຖ້າວິທີທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນເຮັດບໍ່ໄດ້ ກໍອາດຈະທ່ຽວໄປທົ່ວທັງບ້ານ.

Verse 62

नियम्य प्रयतो वाचं दिशस्त्वनवलोकयन् । समाहृत्य तु भैक्ष्यान्नं यावदर्थममायया

ເຂົາຄວບຄຸມວາຈາດ້ວຍວິນັຍ ແລະ ບໍ່ຫັນມອງໄປຕາມທິດທາງ; ແລ້ວຈຶ່ງຮວບຮວມອາຫານບິນທະບາດແຕ່ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມຈໍາເປັນ ໂດຍບໍ່ມີການຫລອກລວງ.

Verse 63

भुंजीत प्रयतो नित्यं वाग्यतोऽनन्यमानसः । भैक्ष्येण वर्तयेन्नित्यं नैवेकान्नो भवेद्व्रती

ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະພຶງຮັບປະທານທຸກມື້ດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສຳລວມ—ຄວບຄຸມວາຈາ ແລະ ຮັກສາໃຈບໍ່ໃຫ້ຟຸ້ງຊ່ານ. ພຶງດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານບິນທະບາດເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຢ່າເປັນຜູ້ພຶ່ງອາຫານຈາກເຮືອນດຽວ.

Verse 64

भैक्ष्यैण वर्त्तिनो वृत्तिरुपवाससमा स्मृता । पूजयेदशनं नित्यमद्याच्चैनमकुत्सयन्

ສຳລັບຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານບິນທະບາດ ວິຖີນີ້ຖືກຈື່ຈຳວ່າເທົ່າກັບອຸປະວາສະ (ການອົດອາຫານ). ພຶງເຄົາລົບອາຫານທີ່ໄດ້ຮັບເສມອ ແລະ ຮັບປະທານໂດຍບໍ່ດູຖູກ.

Verse 65

दृष्ट्वा हृष्येत्प्रसीदेच्च प्रतिनंदेच्च सर्वशः । अनारोग्यमनायुष्यमस्वर्ग्यं चातिभोजनम्

ເມື່ອເຫັນອາຫານ ພຶງຍິນດີ ສະງົບສຸກ ແລະອະນຸໂມທະນາໃນທຸກປະການ; ເພາະການກິນເກີນປະມານນຳໂລກ ລົດອາຍຸ ແລະບໍ່ເກື້ອກູນຕໍ່ສະຫວັນ।

Verse 66

अपुण्यं लोकविद्विष्टं तस्मात्तत्परिवर्जयेत् । प्राङ्मुखोऽन्नानि भुंजीत सूर्याभिमुखमेव वा

ສິ່ງໃດບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະຖືກຊາວໂລກຕິຕຽນ ສິ່ງນັ້ນບໍ່ມີບຸນ; ດັ່ງນັ້ນພຶງຫຼີກເວັ້ນ. ພຶງກິນອາຫານໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼືຫັນໜ້າສູ່ພຣະສຸຣິຍະ (ດວງອາທິດ)

Verse 67

नाद्यादुदङ्मुखो नित्यं विधिरेष सनातनः । प्रक्षाल्य पाणिपादौ च भुंजानो द्विरुपस्पृशेत्

ບໍ່ພຶງກິນອາຫານໂດຍຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອເປັນນິດ; ນີ້ແມ່ນວິທີສະນາຕະນະ. ຫຼັງຈາກລ້າງມືແລະຕີນ ໃນຂະນະກິນພຶງເຮັດອາຈະມະນະ (ຈິບນ້ຳຊຳລະ) ສອງຄັ້ງ

Verse 68

शुद्धे देशे समासीनो भुक्त्वा च द्विरुपस्पृशेत्

ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດ ຫຼັງກິນແລ້ວພຶງເຮັດອາຈະມະນະສອງຄັ້ງ