Adhyaya 50

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथितं सर्वं यत्किंचित्पृष्टमेव च । इदानीमपि पृच्छाम एकं वद महामते

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ທ່ານໄດ້ອະທິບາຍທຸກຢ່າງທີ່ພວກເຮົາຖາມ ແລະສິ່ງອື່ນໆທີ່ຖືກສອບຖາມດ້ວຍ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຂໍຖາມອີກຫນຶ່ງປະການ—ຂໍທ່ານກ່າວເຖີດ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ.”

Verse 2

एतेषां खलु तीर्थानां सेवनाद्यत्फलं लभेत् । सर्वेषां किल कृत्वैकं कर्म केन च लभ्यते

ແທ້ຈິງແລ້ວ ການໄປພຶ່ງພາ ແລະບໍລິການຕໍ່ຕີຣະຖະອັນສັກສິດເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຜົນອັນໃດ? ແລະດ້ວຍກຳກະທຳພຽງຢ່າງດຽວໃດ ຈຶ່ງໄດ້ບຸນລວມຂອງທັງໝົດ?

Verse 3

एतन्नो ब्रूहि सर्वज्ञ कर्मैवं यदि वर्तते । सूत उवाच । कर्मयोगः किल प्रोक्तो वर्णानां द्विजपूर्वशः

“ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກແກ່ພວກເຮົາ ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ—ຖ້າກຳກະທຳພຶງປະພຶດແນວນີ້ແທ້.” ສູຕະກ່າວວ່າ: “ກຳມະໂຍຄະ ໄດ້ຖືກສອນໄວ້ສຳລັບວັນນະທັງຫຼາຍ ໂດຍເລີ່ມຈາກພວກທະວິຊະ (dvija) ກ່ອນ.”

Verse 4

नानाविधो महाभागास्तत्र चैकं विशिष्यते । हरिभक्तिः कृता येन मनसा वचसा गिरा

ໂອ ຜູ້ມີສ່ວນບຸນຍິ່ງ ໃນບັນດາຜູ້ມີພອນຫຼາຍປະເພດ ມີຜູ້ໜຶ່ງໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດ: ຄືຜູ້ທີ່ບຳເນົາພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ (Hari) ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍວາຈາ ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ເປັນສຽງອອກມາ.

Verse 5

जितं तेन जितं तेन जितमेव न संशयः । हरिरेव समाराध्यः सर्वदेवेश्वरेश्वरः

ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ໄຊ—ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ໄຊ; ແນ່ນອນແມ່ນໄຊຊະນະ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ພຣະຫຣິເທົ່ານັ້ນຄວນບູຊາ ເປັນພຣະເຈົ້າເຫນືອເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ.

Verse 6

हरिनाममहामंत्रैर्नश्येत्पापपिशाचकम् । हरेः प्रदक्षिणं कृत्वा सकृदप्यमलाशयाः

ດ້ວຍມະຫາມົນຕຣາແຫ່ງນາມພຣະຫຣິ ຜີປາບຍ່ອມຖືກທຳລາຍ. ແມ່ນແຕ່ເວັນປະທັກສິນພຣະຫຣິພຽງຄັ້ງດຽວ ໃຈກໍບໍລິສຸດຜ່ອງໃສ.

Verse 7

सर्वतीर्थसमाप्लावं लभंते यन्न संशयः । प्रतिमां च हरेर्दृष्ट्वा सर्वतीर्थफलं लभेत्

ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັບອາບນ້ຳໃນທີ່ທິຣຖະທັງປວງ. ແລະເມື່ອໄດ້ເຫັນປະຕິມາພຣະຫຣິ ຍ່ອມໄດ້ຜົນແຫ່ງທີ່ສັກສິດທັງໝົດ.

Verse 8

विष्णुनामपरं जप्त्वा सर्वमंत्रफलं लभेत् । विष्णुप्रसादतुलसीमाघ्राय द्विजसत्तमाः

ເມື່ອຈັບພຣະນາມອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິດສະນຸ ຍ່ອມໄດ້ຜົນແຫ່ງມົນຕຣາທັງປວງ. ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງດົມກິ່ນທຸລະສີທີ່ບໍລິສຸດໂດຍພຣະປຣະສາດຂອງພຣະວິດສະນຸ.

Verse 9

प्रचंडं विकरालं तद्यमस्यास्यं न पश्यति । सकृत्प्रणामी कृष्णस्य मातुः स्तन्यं पिबेन्नहि

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ນົບນ້ອມກຣາບພຣະກຣິດສະນະແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຍ່ອມບໍ່ເຫັນໃບໜ້າອັນດຸຮ້າຍນ່າຢ້ານຂອງພຣະຍະມະ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ກັບໄປດື່ມນ້ຳນົມແມ່ຂອງພຣະກຣິດສະນະອີກເລີຍ.

Verse 10

हरिपादे मनो येषां तेभ्यो नित्यं नमोनमः । पुल्कसः श्वपचो वापि ये चान्ये म्लेच्छजातयः

ຂໍນົບນ້ອມຢ່າງນິລັນດອນ ນົບນ້ອມຊ້ຳໆ ແດ່ຜູ້ທີ່ໃຈພັກຢູ່ທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ—ຈະເປັນພຸລກະສະ, ສະວະປະຈະ (ຄົນນອກວັນນະ) ຫຼືເກີດໃນຊາດມະເລັດສະອື່ນໆກໍຕາມ।

Verse 11

तेऽपि वंद्या महाभागा हरिपादैकसेवकाः । किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा

ເຂົາເຈົ້ານັ້ນກໍຄວນແກ່ການບູຊາ—ເປັນຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ ຜູ້ຮັບໃຊ້ແຕ່ພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ພຣາຫມະນຜູ້ບຸນບໍລິສຸດ, ພວກພັກຕະ, ແລະ ຣາຊະຣິຊີ ຈະຄວນແກ່ການເຄົາລົບພຽງໃດ!

Verse 12

हरौ भक्तिं विधायैव गर्भवासं न पश्यति । हरेरग्रे स्वनैरुच्चैर्नृत्यंस्तन्नामकृन्नरः

ຜູ້ໃດສ້າງພັກຕິໃນພຣະຫຣິ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ເຫັນການຢູ່ໃນຄັນອີກ. ເມື່ອເຕັ້ນລຳຕໍ່ໜ້າພຣະຫຣິ ແລະ ຂັບຂານພຣະນາມດ້ວຍສຽງດັງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກການເກີດອີກເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 13

पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः

ໂອ ວິປຣາ (ພຣາຫມະນ) ທັງຫຼາຍ, ເຊັ່ນນ້ຳແຫ່ງຄົງຄາ ແລະ ແມ່ນ້ຳສັກສິດອື່ນໆ ຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດ, ສະນັ້ນຜູ້ບຸນນັ້ນກໍຊຳລະໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ ແມ່ນແຕ່ເຫັນ, ສຳຜັດ, ຫຼື ເວົ້າຈາກັນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 14

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः

ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນແມ່ນແຕ່ບາບເຊັ່ນ ບຣາຫມະນະຂ້າ (ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ) —ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຜູ້ໃດເຮັດປະທັກສິນາ ວຽນຮອບພຣະຫຣິ ແລະ ຂັບຂານພຣະນາມດ້ວຍສຽງດັງ।

Verse 15

करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्

ການປະສານຈັງຫວະດ້ວຍກະຕານ ແລະການຕົບມືເປັນຕົ້ນ ຢ່າງຖືກເວລາ ມີສຽງໄພເລາະຫວານ; ດ້ວຍການຕົບມືນັ້ນເອງ ບາບໜັກເຊັ່ນ ບຣາຫມະຫັດຕະຍາ ແລະອື່ນໆ ຖືກກຳຈັດໄປ.

Verse 16

हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः

ຜູ້ໃດເວົ້າເລື່ອງພະຫຣິພັກຕິ ແລະຍັງຟັງນິທານນັ້ນດ້ວຍ, ແຕ່ພຽງເຫັນຜູ້ນັ້ນ ມະນຸດກໍບໍລິສຸດຂຶ້ນ.

Verse 17

किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः

ຈະຕ້ອງຫວາດກົວບາບຂອງລາວອີກເຮັດໄມ, ໂອ້ຍອດແຫ່ງມຸນີ? ໂອ້ມະຫາຣິຊີ, ພຣະນາມກຣິສນະແມ່ນຕີຣຖະສູງສຸດ ເຫນືອກວ່າຕີຣຖະທັງປວງ.

Verse 18

तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः

ຜູ້ທີ່ຮັບເອົາພຣະນາມກຣິສນະ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ໂລກທັງປວງເປັນຕີຣຖະ; ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ບໍ່ມີບຸນໃດສູງກວ່ານີ້.

Verse 19

विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः

ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະ ເມື່ອໄດ້ຮັບປະທານນິຣມາລະຍະ-ປຣະສາດຂອງພຣະວິສນຸ ແລະນໍາວາງໄວ້ເທິງສີສະ, ກໍປານດັ່ງເປັນພຣະວິສນຸເອງ—ຜູ້ທໍາລາຍຄວາມໂສກຂອງຍະມະ (ຄວາມຕາຍແລະການພິພາກສາ).

Verse 20

अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्

ຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະຄວນນົບນ້ອມສັກກາລະ ມີແຕ່ພຣະຫຣິເທົ່ານັ້ນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຜູ້ໃດຖືວ່າມະຫາວິສນຸເປັນອະວະຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ) ເປັນສູງສຸດ ຫຼືຖືພຣະມະເຫສວຣເປັນພຣະເຈົ້າໃນນັ້ນ…

Verse 21

एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्

ເຂົາເຈົ້າເຫັນ (ພຣະອົງ) ໃນພາວະເອກະພາບ; ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ບໍ່ມີການເກີດໃໝ່ອີກ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າພຣະວິສນຸແມ່ນອາຕະມັນ—ບໍ່ມີຕົ້ນ, ບໍ່ມີທ້າຍ, ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ

Verse 22

हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्

ຈົ່ງເບິ່ງເຫັນພຣະຫຣິແຕ່ອົງດຽວ ແລະຈົ່ງບູຊາພຣະອົງແທ້ໆ. ຜູ້ໃດເຫັນພຣະຫຣິເທົ່າກັບເທວະອື່ນ ຍ່ອມເປັນຄວາມຜິດພາດ

Verse 23

ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्

ເຂົາເຈົ້າໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານ; ດັ່ງນັ້ນຜູ້ມັ່ນຄົງບໍ່ຄວນນັບເຂົາເຈົ້າໃນຫມູ່ຜູ້ຄວນຄ່າ. ຈະເປັນຄົນໂງ່ຫຼືນັກປັນຍາກໍຕາມ—ຖ້າພຣາຫມັນໃດເປັນທີ່ຮັກຂອງເກສະວະ ຜູ້ນັ້ນຄວນເຄົາລົບ

Verse 24

श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः

ນາຣາຍະນະ ພຣະເຈົ້າເອງ ສາມາດປົດປ່ອຍໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊະວະປາກະ (ຄົນນອກວັນນະ). ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່ານາຣາຍະນະ; ພຣະອົງແມ່ນໄຟປ່າທີ່ເຜົາກອງບາບໃຫ້ມອດ

Verse 25

कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກະທຳບາບອັນນ່າຢ້ານ ກໍຍັງພົ້ນໄດ້ດ້ວຍພຣະນາມຂອງກຣິດສະນະ। ເພາະນາຣາຍະນະເອງແມ່ນພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນຄູຂອງໂລກທັງຫຼາຍດ້ວຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງເອງ

Verse 26

आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्

ຜູ້ຖືວັດດີງາມໄດ້ສ້າງຕັ້ງພະລັງອັນເກີນກວ່າພະລັງຂອງຕົນເອງ। ແຕ່ຜູ້ທີ່ໂຕ້ຖຽງຢູ່ນີ້ ເຮັດເພາະເຫັນແຕ່ຜິວໜ້າ ຕັດສິນຈາກສິ່ງທີ່ດູວ່າງ່າຍຫຼືຍາກເທົ່ານັ້ນ

Verse 27

फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः

ເນື່ອງຈາກຍຶດຕິດຢ່າງໜັກໃນຄວາມສຳຄັນຂອງຜົນຕອບແທນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກສູ່ນະລົກອັນໃຫຍ່ຫຼາຍປະການ। ດັ່ງນັ້ນຄວນມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ແລະພຶ່ງພາການຈັບພຣະນາມພຣະຫຣິ

Verse 28

पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे

ພຣະເຈົ້າຄຸ້ມຄອງຜູ້ບູຊາຈາກດ້ານຫຼັງ ແລະຄຸ້ມຄອງຜູ້ຈັບພຣະນາມຈາກດ້ານໜ້າທີ່ອົກ। ພຣະນາມພຣະຫຣິເປັນວັດຊະຣະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ເພື່ອຜ່າພູເຂົາແຫ່ງບາບ

Verse 29

तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຕີນທັງສອງຂອງເຂົາເປັນຜົນ ເພາະເຄື່ອນໄປສູ່ເປົ້າໝາຍອັນສັກສິດນັ້ນດ້ວຍຈຸດປະສົງຊັດເຈນ; ແລະມືທັງສອງນັ້ນແຫຼະຖືກກ່າວວ່າເປັນມືອັນມີພອນ ຜູ້ກະທຳກິດແຫ່ງການບູຊາ

Verse 30

उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्

ສີສະນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນສີສະອັນສູງສຸດ ຄືສີສະທີ່ກ້ມນົບຕໍ່ພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ. ລີ້ນທີ່ແທ້ແມ່ນລີ້ນທີ່ສັນລະເສີນພຣະຫຣິ; ແລະໃຈທີ່ແທ້ແມ່ນໃຈທີ່ດຳເນີນຕາມຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 31

तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः

ຂົນກາຍນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ຂົນ’ ແທ້ ຄືຂົນທີ່ລຸກຊັນເມື່ອກ່ຽວໂຍງກັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງ. ແລະສິ່ງທີ່ເປັນ ‘ນ້ຳແຫ່ງດວງຕາ’ ແທ້ ຄືນ້ຳຕາທີ່ໄຫຼເມື່ອຜູ້ໃດຫມົດໃຈຢູ່ໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບພຣະອະຈະຍຸຕະ (ວິສນຸ).

Verse 32

अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै

ອະນິຈຈາ! ຜູ້ຄົນຖືກຫລອກລວງຢ່າງຫນັກໂດຍໂທດແຫ່ງຊະຕາ. ທັງໆທີ່ການໄດ້ມົກສະ ບັງເກີດໄດ້ແຕ່ພຽງເອີ້ນພຣະນາມ ແຕ່ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຂົ້າພຶ່ງພາເລີຍ.

Verse 33

वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने

ຜູ້ທີ່ຖືກຫລອກລວງແລະມົນທິນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຕິດພັນເກີນຄວນຕໍ່ການຄົບຫາກັບຍິງ ເມື່ອໄດ້ຍິນການເອີ້ນນາມ ‘ກຣິສນະ’ ກໍບໍ່ແມ່ນແຕ່ຂົນກາຍລຸກຊັນ.

Verse 34

ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने

ແທ້ຈິງ ຄົນໂງ່ຜູ້ບໍ່ຝຶກຕົນ ຖືກຄວາມໂສກເຊັ່ນການເສຍລູກຄອບງຳ ແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຄຳຄວນຫຼາຍ; ແຕ່ບໍ່ຮ້ອງໄຫ້ໃນການຂັບຮ້ອງກີຣຕະນະແຫ່ງພຣະນາມອັນສັກສິດຂອງພຣະກຣິສນະ.

Verse 35

जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते

ແມ່ນໄດ້ລີ້ນມາໃນໂລກນີ້ແລ້ວ ແຕ່ເຂົາບໍ່ຈະປະພຶດຈະປະພັນຈັບພຣະນາມ ກຣິດສະນະ. ແມ່ນໄດ້ພົບຂັ້ນບັນໄດໄປສູ່ໂມກສະ ກໍຍັງຕົກລົງເພາະຄວາມປະມາດລ້ວນໆ.

Verse 36

तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा

ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດພຶງພາກພຽນດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ ບູຊາພຣະວິສນຸ ດ້ວຍກັມມະໂຢກະ; ເພາະພຣະວິສນຸຜູ້ຖືກສັກກາລະດ້ວຍກັມມະໂຢກະ ຈຶ່ງປະທານພຣະກະລຸນາ—ບໍ່ມີທາງອື່ນ.

Verse 37

तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः

ຕີຣຖະທີ່ສູງສົ່ງກວ່າຕີຣຖະທັງປວງ ກ່າວວ່າແມ່ນການພະຈະນະບູຊາພຣະວິສນຸ. ເພາະຕີຣຖະທັງຫມົດເຂົ້າເຖິງໄດ້ດ້ວຍການອາບນ້ຳ ດື່ມນ້ຳ ແລະດຳລົງໃນນ້ຳຂອງມັນ.

Verse 38

यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्

ຜົນໃດທີ່ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະໄດ້ຮັບ ຜົນນັ້ນເກີດຈາກການເສວາຮັບໃຊ້ພຣະກຣິດສະນະ. ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ໆແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ຜູ້ບູຊາພຣະຫຣິດ້ວຍວິໄນແຫ່ງກັມມະໂຢກະ.

Verse 39

तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີທັງຫຼາຍ ຈົ່ງບູຊາພະຈະນະແດ່ ພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນສູງສຸດ.

Verse 50

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ່ຫ້າສິບ ຊື່ວ່າ “ການສັນລະເສີນພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ” ໃນສະວັກຄະຂັນຑະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।