Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । आदिसर्गमहं तावत्कथयामि द्विजोत्तमाः । ज्ञायते येन भगवान्परमात्मा सनातनः

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ, ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັນນາ ອາດິ-ສັກ ການສ້າງແຕ່ດັ້ງເດີມ; ເມື່ອຮູ້ສິ່ງນີ້ ຈຶ່ງເຂົ້າໃຈພຣະພະຄະວານ ປະຣະມາຕະມັນອັນນິລັນດອນ।

Verse 2

इति श्रीपाद्मेमहापुराणेस्वर्गखंडेद्वितीयोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີສອງ ໃນ ສະວັກຄັນດະ ແຫ່ງ «ສີຣີ ປັດມະ ມະຫາປຸຣານະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 3

नित्यं निरंजनं शांतं निर्मलं नित्यनिर्मलम् । आनंदसागरंस्वच्छं यत्कांक्षंति मुमुक्षवः

ນິລັນດອນ, ບໍ່ມີມົນທິນ, ສະງົບ, ບໍລິສຸດ—ບໍລິສຸດຕະຫຼອດ; ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງອານັນດະອັນໃສ—ນັ້ນແຫຼະທີ່ມຸມຸກສຸ ຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະ ປາດຖະນາຢູ່ເສມອ.

Verse 4

सर्वज्ञं ज्ञानरूपत्वादनंतमजमव्ययम् । अविनाशि सदास्वच्छमच्युतं व्यापकं महत्

ຮູ້ທຸກສິ່ງ—ເນື່ອງຈາກສະພາວະຂອງພຣະອົງແມ່ນຍານ—ອະນັນຕະ, ບໍ່ເກີດ, ບໍ່ເສື່ອມ; ບໍ່ພິນາດ, ໃສສະອາດຕະຫຼອດ; ອັຈຍຸຕະ, ແຜ່ຊານທົ່ວທຸກທີ່, ເປັນມະຫັດຕະຄວາມຈິງສູງສຸດ.

Verse 5

सर्गकाले तु संप्राप्ते ज्ञात्वा तं ज्ञानरूपकम् । आत्मलीनं विकारं च तत्स्रष्टुमुपचक्रमे

ເມື່ອເວລາແຫ່ງການສ້າງມາຮອດ, ເມື່ອຮູ້ວ່າຫຼັກນັ້ນເປັນສະພາວະແຫ່ງຈິດຮູ້ ແລະຮູ້ການແປປ່ຽນທີ່ລະລາຍຢູ່ໃນອາຕະມັນແລ້ວ, ທ່ານຈຶ່ງເລີ່ມການສ້າງນັ້ນ.

Verse 6

तस्मात्प्रधानमुद्भूतं ततश्चापि महानभूत् । सात्विको राजसश्चैव तामसश्च त्रिधा महान्

ຈາກແຫຼ່ງກໍ່ກຳເນີດນັ້ນ ປຣະທານະເກີດຂຶ້ນ; ແລະຈາກນັ້ນ ມະຫັດ (ຫຼັກການອັນຍິ່ງ) ບັງເກີດ. ມະຫັດນັ້ນມີສາມພາວະ—ສັດຕະວິກ, ຣາຊະສ, ແລະ ຕາມະສ.

Verse 7

प्रधानेनावृतो ह्येव त्वचा बीजमिवावृतम् । वैकारिकस्तैजसश्च भूतादिश्चैव तामसः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ມັນຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໂດຍປຣະທານະ ເຫມືອນເມັດພືດຖືກຫຸ້ມດ້ວຍເປືອກ. ຈາກປຣະທານະນັ້ນ ອະຫັງກາຣະເກີດເປັນສາມຢ່າງ—ໄວກາຣິກ (ສັດຕະວິກ), ໄຕຊະສ (ຣາຊະສ) ແລະ ພູຕາດິ (ຕາມະສ).

Verse 8

त्रिविधोयमहंकारो महत्तत्वादजायत । यथा प्रधानेन महान्महता स तथा वृतः

ຈາກຫຼັກການມະຫັດ (ປັນຍາຈັກກະວານ) ອະຫັງກາຣະສາມຢ່າງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ແລະເຫມືອນມະຫັດຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໂດຍປຣະທານະ ອະຫັງກາຣະນັ້ນກໍຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໂດຍມະຫັດເຊັ່ນກັນ.

Verse 9

भूतादिस्तु विकुर्वाणः शब्दतन्मात्रकं ततः । ससर्ज शब्दतन्मात्रादाकाशं शब्दलक्षणम्

ຕໍ່ມາ ພູຕາດິເມື່ອແປປ່ຽນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດ ສັບດະ-ຕັນມາຕຣາ ຄືສານລະອຽດແຫ່ງສຽງ. ແລະຈາກສັບດະ-ຕັນມາຕຣານັ້ນ ມັນໄດ້ສ້າງ ອາກາສ (ākāśa) ຜູ້ມີສຽງເປັນລັກສະນະ.

Verse 10

शब्दमात्रं तथाकाशं भूतादिः सममावृणोत् । शब्दमात्रं तथाकाशं स्पर्शमात्रं ससर्ज ह

ແລ້ວພູຕາດິໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມອາກາສ (ākāśa) ຜູ້ມີແຕ່ສຽງເປັນສານະສຳຄັນ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ແລະຈາກອາກາສຜູ້ມີສຽງລ້ວນເປັນລັກສະນະນັ້ນ ມັນໄດ້ສ້າງ ສະປັຣສະ-ຕັນມາຕຣາ ຄືສານລະອຽດແຫ່ງການສຳຜັດ.

Verse 11

बलवानभवद्वायुस्तस्य स्पर्शो गुणो मतः । आकाशं शब्दमात्रं तु स्पर्शमात्रं समावृणोत्

ແລ້ວ ວາຍຸ (ລົມ) ກໍເກີດມີພະລັງ; ຄຸນລັກສະນະຂອງມັນຖືກກ່າວວ່າແມ່ນ “ສະປັດ” ຄືການສຳຜັດ. ແລະ ອາກາສະ ຜູ້ມີແຕ່ “ສັບດະ” ຄືສຽງຢ່າງດຽວ ກໍເຫມືອນຖືກຫໍ່ຫຸ້ມໂດຍການສຳຜັດລ້ວນໆຂອງວາຍຸນັ້ນ.

Verse 12

ततो वायुविकुर्वाणो रूपमात्रं ससर्ज ह । ज्योतिरुत्पद्यते वायोस्तद्रूपगुणमुच्यते

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຫຼັກວາຍຸແປປ່ຽນ ມັນໄດ້ສ້າງ “ຣູປະ” ພຽງຢ່າງດຽວ. ຈາກວາຍຸ ເກີດ “ຈະໂຢຕິສ” ຄືແສງສະຫວ່າງ; ນັ້ນແມ່ນຄຸນທີ່ກ່ຽວກັບຣູປະ.

Verse 13

स्पर्शमात्रस्तु वै वायू रूपमात्रं समावृणोत् । ज्योतिश्चापि विकुर्वाणं रसमात्रं ससर्ज ह

ວາຍຸຜູ້ມີແຕ່ “ສະປັດ” ຄືການສຳຜັດຢ່າງດຽວ ໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມ “ຣູປະ” ພຽງຢ່າງດຽວ. ແລະ ອັກນິ (ໄຟ) ກໍແປປ່ຽນ ແລ້ວກໍໃຫ້ເກີດຄຸນ “ຣະສະ” ຄືລົດຊາດພຽງຢ່າງດຽວ.

Verse 14

संभवंति ततोंभांसि रसमात्राणि तानि तु । रसमात्राणिचांभांसि रूपमात्रं समावृणोत्

ຈາກນັ້ນ ກໍເກີດ “ອັມພັສ” ຄືນ້ຳ ທີ່ປະກອບດ້ວຍ “ຣະສະ” ພຽງຢ່າງດຽວ. ແລະ ນ້ຳອັນເປັນຣະສະລ້ວນໆນັ້ນ ກໍໄດ້ຫໍ່ຫຸ້ມຫຼັກ “ຣູປະ” ພຽງຢ່າງດຽວ.

Verse 15

विकुर्वाणानिचांभांसिगंधमात्रंससर्जिरे । तस्माज्जाता मही चेयं सर्वभूतगुणाधिका

ເມື່ອນ້ຳແປປ່ຽນ ມັນໄດ້ໃຫ້ເກີດ “ຄັນທະ” ຄືກິ່ນຫອມ ພຽງຢ່າງດຽວເປັນຄຸນລະອຽດ. ຈາກນັ້ນ ແຜ່ນດິນນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ—ອຸດົມດ້ວຍຄຸນຂອງສັດທັງປວງຢ່າງຍິ່ງ ແລະປະເສີດ.

Verse 16

ससंघातो यतस्तस्मात्तस्य गंधो गुणो मतः । तस्मिंस्तस्मिंस्तु तन्मात्रात्तेन तन्मात्रता स्मृता

ເນື່ອງຈາກມັນເປັນສັງຆາຕະ (ການປະກອບຮວມ), ຄຸນຂອງມັນຈຶ່ງຖືວ່າເປັນ “ກິ່ນ” (gandha). ແລະໃນແຕ່ລະຢ່າງ ສະພາວະເປັນຕັນມາຕຣະ ຖືກລະລຶກຈາກຕັນມາຕຣະອັນລະອຽດຂອງມັນ।

Verse 17

तन्मात्राण्यविशेषाणि विशेषाः क्रमशो पराः । भूततन्मात्रसर्गोयमहंकारात्तु तामसात्

ຕັນມາຕຣະທັງຫຼາຍເປັນອະວິເສດ (ບໍ່ແຍກຕ່າງ) ແຕ່ເມື່ອຕໍ່ມາ ຄວາມເປັນພິເສດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຕາມລຳດັບ। ການສ້າງຂອງພູຕະ ແລະ ຕັນມາຕຣະນີ້ ເກີດຈາກອະຫັງກາຣະຝ່າຍຕາມັສ।

Verse 18

कीर्तितस्तु समासेन मुनिवर्यास्तपोधनाः । तैजसानींद्रियाण्याहुर्देवा वैकारिका दश

ດັ່ງນັ້ນໂດຍຫຍໍ້, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດຜູ້ມີທະປະອັນຫນາແນ່, ກ່າວວ່າ ເທວະ 10 ອົງທີ່ເກີດຈາກຫຼັກໄວກາຣິກະ (ຝ່າຍສັດຕະວະ) ແມ່ນເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງອິນທຣິຍະຝ່າຍໄຕຊະສະ।

Verse 19

एकादशं मनश्चात्र कीर्तितं तत्त्वचिंतकैः । ज्ञानेंद्रियाणि पंचात्र पंचकर्मेंद्रियाणि च

ໃນທີ່ນີ້ ຜູ້ພິຈາລະນາຕັດຕະວະ ໄດ້ປະກາດວ່າ “ມະນະ” (ໃຈ) ເປັນປະການທີ 11. ແລະທີ່ນີ້ຍັງມີ ຍານິນທຣິຍະ 5 ແລະ ກັມມິນທຣິຍະ 5 ດ້ວຍ।

Verse 20

तानि वक्ष्यामि तेषां च कर्माणि कुलपावनाः । श्रवणं त्वक्चक्षुर्जिह्वा नासिका चैव पंचमी

ໂອ ຜູ້ຊຳລະວົງຕະກູນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງອິນທຣິຍະເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງມັນ: ການຟັງ, ການສຳຜັດ (ຜິວໜັງ), ການເຫັນ (ຕາ), ການຊິມລົດ (ລີ້ນ), ແລະປະການທີຫ້າຄື ການດົມກິ່ນ (ດັງ)។

Verse 21

शब्दादिज्ञानसिद्ध्यर्थं बुद्धियुक्तानि पंच वै । पायूपस्थं हस्तपादौ कीर्तिता वाक्चपंचमी

ເພື່ອໃຫ້ການຮູ້ແຈ້ງເລື່ອງສຽງ ແລະອື່ນໆ ສຳເລັດ ມີອິນທຣີຍະ 5 ທີ່ຜູກພັນກັບປັນຍາ: ທະວານ, ອະວັຍະສືບພັນ, ມື, ຕີນ ແລະວາຈາເປັນອັນທີ 5.

Verse 22

विसर्गानंदनादानगत्युक्तिकर्मतत्स्मृतम् । आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा

ນີ້ຖືກຈື່ຈຳເປັນກິດ 5 ປະການ: ການປ່ອຍອອກ, ຄວາມປິຕິ, ການຮັບເອົາ, ການເຄື່ອນໄຫວ, ແລະການເວົ້າຖ້ອຍຄຳ. ແລ້ວກ່າວເຖິງ ອາກາດ, ລົມ, ໄຟ, ນ້ຳ, ແລະດິນ ດ້ວຍ.

Verse 23

शब्दादिभिर्गुणैर्विप्राः संयुक्ता उत्तरोत्तरैः । नानावीर्याः पृथग्भूतास्ततस्ते संहतिं विना

ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ສັດທັງປວງຖືກປະກອບດ້ວຍຄຸນເລີ່ມແຕ່ສຽງ ແລະຄຸນຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕາມລຳດັບ. ດັ່ງນັ້ນພະລັງຂອງເຂົາແຕກຕ່າງ ແລະຢູ່ແຍກກັນ; ດັ່ງນັ້ນບໍ່ມີການຮວມກັນ ກໍບໍ່ເກີດຄວາມເປັນອົງລວມ.

Verse 24

नाशक्नुवन्प्रजाः स्रष्टुमसमागत्य कृत्स्नशः । समेत्यान्योन्यसंयोगं परस्परमथाश्रयात्

ເມື່ອພວກນັ້ນຢູ່ແຍກກັນທັງໝົດ ແລະບໍ່ໄດ້ຮວມຕົວ ກໍບໍ່ສາມາດສ້າງສັດມີຊີວິດໄດ້. ຕໍ່ມາພວກນັ້ນຈຶ່ງມາຮວມກັນ ເຊື່ອມປະສານກັນ ແລະຕັ້ງຢູ່ໂດຍພຶ່ງພາກັນແລະກັນ.

Verse 25

एकसंघास्सलक्ष्याश्च संप्राप्यैक्यमशेषतः । पुरुषाधिष्ठितत्वाच्च प्रधानानुग्रहेण च

ທັງໝົດນີ້ເມື່ອເປັນກອງຮວມດຽວ ແລະມີເຄື່ອງໝາຍດຽວກັນ ກໍບັນລຸເອກະພາບຢ່າງສົມບູນ—ເນື່ອງຈາກມີປຸຣຸສະ (Puruṣa) ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະດ້ວຍອະນຸຄຣາະຂອງປຣະທານ (Pradhāna).

Verse 26

महदादयो विशेषांता अंडमुत्पादयंति ते । तत्क्रमेण विवृद्धं तु जलबुद्बुदवत्सदा

ຈາກມະຫັດ ແລະ ຕັດຕະວະອື່ນໆ ຈົນເຖິງທາດຈໍາເພາະ ພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ເກີດ “ໄຂ່ຈັກກະວານ”; ແລ້ວຕາມລໍາດັບມັນຂະຫຍາຍເຕີບໃຫຍ່ເສມືອນຟອງນ້ໍາເທິງນ້ໍາຢູ່ເສມອ।

Verse 27

भूतेभ्योंडं महाप्राज्ञा वृद्धं तदुदकेशयम् । प्राकृतं ब्रह्मरूपस्य विष्णोः स्थानमनुत्तमम्

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ! ຈາກທາດທັງຫຼາຍໄດ້ເກີດ “ໄຂ່ຈັກກະວານ” ເຕີບໃຫຍ່ສົມບູນ ແລະ ພັກຢູ່ເທິງນ້ໍາ; ດິນແດນປະກຣິຕິນີ້ແມ່ນທີ່ສະຖິດອັນສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ ໃນຮູບພຣະພຣະຫມາ।

Verse 28

तत्राव्यक्तस्वरूपोसौ विष्णुर्विश्वेश्वरः प्रभुः । ब्रह्मरूपं समास्थाय स्वयमेव व्यवस्थितः

ທີ່ນັ້ນ ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຜູ້ມີສະພາວະອັນອະວະຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ)—ໄດ້ຮັບຮູບພຣະພຣະຫມາ ແລະ ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ຈຶ່ງສະຖິດມັ່ນໃນພາລະນັ້ນ।

Verse 29

स्वेदजांडमभूत्तस्य जरायुश्च महीधराः । गर्भोदकं समुद्राश्च तस्याभून्महदात्मनः

ຈາກມະຫາອາດມານັ້ນ ໄຂ່ທີ່ເກີດຈາກເຫື່ອ (ສເວດະຊ) ໄດ້ປາກົດ; ຈາກເຢື່ອຫຸ້ມຄັນ (ຈະຣາຍຸ) ເກີດເປັນພູເຂົາ, ແລະ ຈາກນ້ໍາໃນຄັນ (ກັຣພໂອດະກ) ເກີດເປັນທະເລຫຼວງທັງຫຼາຍ।

Verse 30

साद्रिद्वीपसमुद्राश्च सज्योतिर्लोकसंग्रहः । तस्मिन्नंडेभवत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

ມີທັງພູເຂົາ ທະວີບ-ເກາະ ແລະ ທະເລຫຼວງ ພ້ອມດ້ວຍກຸ່ມໂລກອັນສ່ອງສະຫວ່າງ—ພາຍໃນໄຂ່ຈັກກະວານນັ້ນ ທຸກສິ່ງທັງປວງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ: ໂລກທີ່ມີເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະ ມະນຸດ।

Verse 31

अनादिनिधनस्यैव विष्णोर्नाभेः समुत्थितम् । यत्पद्मं तद्धैममंडमभूच्छ्रीकेशवेच्छया

ດອກບົວທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກສະດືຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນບໍ່ມີປາຍ ໄດ້ກາຍເປັນວົງຄຳ ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະສຣີເກສະວະ।

Verse 32

रजोगुणधरो देवः स्वयमेव हरिः परः । ब्रह्मरूपंसमास्थाय जगत्स्रष्टुं प्रवर्तते

ພຣະຫຣິຜູ້ສູງສຸດ ທຣົງຮັບຄຸນຣາຊັສດ້ວຍພຣະອົງເອງ ແລ້ວທຣົງເອົາຮູບເປັນພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອເລີ່ມສ້າງສັນຈັກກະວານ।

Verse 33

सृष्टं च पात्यनुयुगं यावत्कल्पविकल्पना । नारसिंहादिरूपेण रुद्ररुपेण संहरेत्

ເມື່ອທຣົງສ້າງແລ້ວ ພຣະອົງທຣົງອຸປະຖຳຮັກສາຢູ່ທຸກຍຸກ ດົນເທົ່າທີ່ວົງຈອນກັລປະຍັງດຳເນີນ; ແລະໃນການສິ້ນສຸດ ທຣົງດຶງກັບຄືນ ໂດຍປາກົດເປັນນະຣະສິງຫະແລະອື່ນໆ ທັງເປັນຮູບພຣະຣຸທຣະເພື່ອທຳລາຍ।

Verse 34

सब्रह्मरूपं विसृजन्महात्मा जगत्समस्तं परिपातुमिच्छन् । रामादिरूपं स तु गृह्य याति बभूव रुद्रो जगदेतदत्तुम्

ມະຫາອາດມັນນັ້ນ ເມື່ອທຣົງແຜ່ຮູບພຣະພຣະຫມາແລ້ວ ດ້ວຍພຣະປະສົງຈະປົກປ້ອງຈັກກະວານທັງປວງ ຈຶ່ງທຣົງຮັບຮູບອະວະຕານເລີ່ມດ້ວຍພຣະຣາມ; ແລະທຣົງເປັນພຣະຣຸທຣະເພື່ອກືນກິນໂລກນີ້।