Adhyaya 50

ໃນຍາມທີ່ພຣະຣາມປະກອບພິທີອັສວເມດະ ພຣະສັດຣຸຄນໄດ້ຮັບຂ່າວວ່າ ມ້າບູຊາຖືກຍຶດໄປ ແລະ ທະຫານຂອງພຣະອົງຖືກຫຍັບຫຍາມ. ຄວາມໂກດເກີດຂຶ້ນ ແຕ່ສຸມະຕິ ອຳມາດທີ່ປຶກສາ ກໍ່ເນັ້ນ “ດູຕະ-ນີຕິ” ວ່າ ກ່ອນໃຊ້ກຳລັງ ຄວນໃຊ້ການທູດ ເພາະຜູ້ສົ່ງສານອາດສຳເລັດສິ່ງທີ່ອາວຸດບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ພຣະສັດຣຸຄນຈຶ່ງສົ່ງ ອັງກະດະ/ຫະຣິສະວະຣະ ບຸດຂອງວາລີ ເປັນທູດໄປຍັງເມືອງກຸນດະລະ ທີ່ມີກະສັດກະສັດຕຣິຍະຜູ້ຖືທຳ ນາມວ່າ ສຸຣະຖະ ຜູ້ໂດດເດັ່ນໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະບາດພຣະຣາມ. ໃນທ້ອງພຣະໂຮງ ທູດໄດ້ແນະນຳຕົນ ແລະ ທວງຄືນມ້າ; ຖ້າບໍ່ຄືນ ຈະເກີດສົງຄາມໃຫຍ່ອັນນຳມາຄວາມພິນາດ. ອັງກະດະຕຳນິຄວາມທະນົງຂອງສຸຣະຖະ ພ້ອມຍົກວີລະກຳຂອງພຣະສັດຣຸຄນ ແລະ ຄວາມຈົ່ງຮັກຂອງກອງວານະຣະ ເພື່ອກົດດັນໃຫ້ຍອມນອບນ້ອມຕໍ່ພຣະຣາມ ແລະ ຄືນມ້າບູຊາ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບວ່າ ການເຂົ້າພຶ່ງພາ (śaraṇāgati) ຕໍ່ພຣະຣາມແມ່ນທາງອອກສູງສຸດ ແລະ ການສົ່ງສານກັບໄປຫາພຣະສັດຣຸຄນເປັນວິທີແກ້ໄຂຢ່າງເປັນຮູບທຳ.