Adhyaya 110

ພຣະຣາມທູນຖາມພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ໃຫ້ອະທິບາຍຕົວຕົນ ແລະ ກຳເນີດຂອງ “ອັກນີສິຂາ” ກະນະບໍລິວານຜູ້ລຸກໂພງດັ່ງໄຟ. ພຣະສິວະເລົ່ານິທານຊ້ອນຊັ້ນວ່າ ກະສັດກະສັດຕຣິຍະອົງໜຶ່ງພັງທະລາຍເນື່ອງຈາກຄວາມສູນເສຍ ຫນີ້ສິນ ແລະ ການສິ້ນຊີວິດຂອງລູກຊາຍ ຈົນຈົມໃນຄວາມໂສກແລະໂກດ. ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ຂົ່ມໃຈ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຜາສຸກອັນຍືນຍົງ; ຈຶ່ງໄປຫາວະສິດຖະທີ່ວາຣານະສີ ແລະໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໃຫ້ບູຊາ ວິສເວສະວະຣະ (ລິງຄ໌ພຣະສິວະ) ໂດຍກ່າວວ່າ ເຄື່ອງບູຊາງ່າຍໆກໍນຳໄປສູ່ໂມກສະໄດ້. ມີເລື່ອງຂອງ ລຸບທະກະ ນາຍພານ ຜູ້ມີພັກຕິແຮງກ້າ ແມ່ນຈະບໍ່ເປັນລະບຽບ ແຕ່ຈິດໃຈບໍລິສຸດ ຈົນຖວາຍຕົນເອງ; ພຣະສິວະປາກົດ ແລະນຳເຂົາພ້ອມຍາດພີ່ນ້ອງໄປສູ່ສິວະໂລກ. ກະສັດໄດ້ອຳນາດຄືນດ້ວຍການຮັບໃຊ້ວັດ ແຕ່ພາຍຫຼັງເຜົາວັດດ້ວຍໂກດ ຈຶ່ງຕ້ອງຊຳລະບາບ ແລະບູຊາໃໝ່ ເພື່ອສະທ້ອນວ່າກຳມະຍັງຕາມທັນ ແລະພັກຕິຊ່ວຍແກ້ໄຂໄດ້. ຕໍ່ມາມີເຫດການກ່າວຫາແລະປະຫານ (ຕອນນາງຄະນິກາ) ພ້ອມຄຳປະກາດຂອງ ວີຣະພັດຣະ ຈົນເກີດ ຈະວາລາມຸຂ/ອັກນີສິຂາ. ບົດທ້າຍສອນວ່າ ການໃຫ້ອະໄພແມ່ນທາງແຫ່ງຄວາມສຸກທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ແລະຜູ້ຟັງທຸກມື້ຈະໄດ້ສິວະໂລກ.