Adhyaya 9

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍໄຈມິນີທູນຂໍໃຫ້ພຣະວະຍາສະເລົ່າພຣະມະຫິມາອັນສູງສຸດຂອງແມ່ຄົງຄາ. ຕໍ່ມາມີຄໍາສັນລະເສີນດຸດບົດສະໂຕດວ່າ ອິນທຣີ ແລະ ອະວະຍະວະຈະ “ເກີດຜົນ” ເມື່ອໄດ້ອຸທິດແດ່ຄົງຄາ—ເດີນໄປຫາຝັ່ງ, ຟັງສຽງຄື້ນ, ຊິມນ້ໍາສັກສິດ, ແລະ ທາຕິລະກະດ້ວຍດິນສັກສິດຂອງຄົງຄາ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກ່າວເຖິງວິໄນຂອງການຈາລິກ: ຕະປະ, ຄວາມສໍາລວມ, ວາຈາສັດ, ຫຼີກການທະເລາະ ແລະ ຄວາມຫຼົງໃນກາມ, ພ້ອມທັງສວດນາມຄົງຄາຢູ່ເສມອ. ມີການລະບຸພິທີຢ່າງລະອຽດໃນການເຂົ້າໃກ້, ນົບນ້ອມ, ສຳຜັດ, ອາບນ້ໍາສັກສິດ, ເກັບດິນ, ທາຕິລະກະ, ເຮັດຕັຣປະນະ ແລະ ສຣາດທະແດ່ບັນພະບຸລຸດ, ພ້ອມການບູຊາຄົງຄາ ແລະ ພຣະວິສນຸ ແລະ ການເຝົ້າຕື່ນຕະຫຼອດຄືນ. ຊ່ວງທ້າຍເປັນຕົວຢ່າງກຳ: ພຣະຣາຊາສັດຍະທັມ ແລະ ພຣະຣາຊິນີວິຊະຍາ ຕົກນະລົກ ແລະ ເກີດເປັນສັດ ເນື່ອງຈາກການໃຊ້ຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ກວາງຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ. ແຕ່ດ້ວຍການຈາລິກທີ່ຍຶດຄົງຄາເປັນຫົວໃຈ ແລະ ສິ້ນຊີວິດໃນເສັ້ນທາງ ຈຶ່ງໄດ້ສຸຄະຕິ ແລະ ມົກຂະ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຄົງຄາ ແລະ ຄວາມສໍາຄັນຂອງອະຫິງສາ.