Adhyaya 21

ພຣະວະຍາສເລົ່າໃຫ້ໄຈມິນີຟັງເຖິງຄຳສອນຫຼາຍຊັ້ນ ໃນນັ້ນ ຫຣິຊະຣະມາ ທູນຖາມພຣະພຣະຫມາເຖິງຜູ້ຄວນຮັບທານ (dāna) ຢ່າງເໝາະສົມ. ພຣະພຣະຫມາຍົກຍ້ອງພຣາຫມັນວ່າເປັນ “ເທວະທີ່ເຫັນໄດ້” ແລະວາງຮາກຖານຂອງທານໄວ້ທີ່ສັດທາແລະຄວາມເຄົາລົບ ພ້ອມກ່າວເຖິງມາລະຍາດ ເຊັ່ນ ເວລາທີ່ການນົບນ້ອມ/ນະມັດສະການບໍ່ຄວນເຮັດ. ບົດນີ້ຂະຫຍາຍສອງຫົວຂໍ້ທີ່ເຊື່ອມກັນ: (1) ອານຸພາບທາງທຳ ແລະຄວາມຈຳເປັນທາງສັງຄົມຂອງການເຄົາລົບພຣາຫມັນ, (2) ບຸນອັນສູງສຸດຂອງການໃຫ້ອາຫານແລະນ້ຳ. ໃນນິທານຕົວຢ່າງ ການສຳຜັດປາໂທດະກະ/ນ້ຳລ້າງຕີນພຣາຫມັນ ຊຳລະບາບໜັກໄດ້; ກະສັດຊັງຄະຜູ້ຕົກຕ່ຳ ຫຼັງຮັບຜົນໃນນະລົກ ກໍໄດ້ມຸກຕິ. ຕໍ່ມາສອນວ່າ ຄວາມຫິວໃນໂລກໜ້າເກີດຈາກຄວາມຕະໜີແລະການລະເລີຍການຖວາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍຄວນໃຫ້ອາຫານແລະນ້ຳເພື່ອອຸປະຖຳປິຕຣ (ບັນພະບຸລຸດ). ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ບໍ່ມີທານໃດເທົ່າອັນນະ-ຊະລະ-ທານ ແລະຜົນບຸນເກີດໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຈຳກັດເວລາຢ່າງເຂັ້ມງວດ ຫຼືກວດສອບຜູ້ຮັບຢ່າງເກີນຄວນ.