Adhyaya 20

ອັດທະຍາຍນີ້ຍົກຍ້ອງ “ທານ” (dāna) ເປັນທຳອັນສູງສຸດໃນກະລິຍຸກ ເໜືອກວ່າຕະປະ. ຕະປະອາດນຳໄປສູ່ບາບໄດ້ເມື່ອປົນດ້ວຍຄວາມຖືຕົວ ຫຼືຄວາມເຂັ້ມງວດ, ແຕ່ການໃຫ້ທານເປັນກຸສົນທີ່ບໍ່ເບຍບຽນໂດຍສະພາບ. ໂດຍສະເພາະ “ອັນນະທານ” (ໃຫ້ອາຫານ) ແລະ “ຊະລະທານ” (ໃຫ້ນ້ຳ) ຖືກກ່າວວ່າເປັນທານປະທານຊີວິດ. ມີນິທານຕົວຢ່າງທີ່ຫັດສະຕິນາປຸຣະ: ຣະຕິວິດັກທາ ນາງຄະນິກາຜູ້ສຳນຶກຜິດ, ກເຩມັງກະຣີ ແມ່ໝ້າຍພຣາຫມະນ, ແລະ ຫະຣິຊະຣະມາ ພຣາຫມະນຜູ້ມັ່ງຄັ່ງ ເສຍຊີວິດໃກ້ເວລາດຽວກັນ. ທູດຂອງຍະມະຊື່ ຈັນຑະ ນຳໄປຫາທຳມະປຸຣະ ໃຫ້ຈິດຣະຄຸບຕະກວດບັນຊີກຳ. ແມ່ນແຕ່ມີບາບຫນັກ ອັນນະທານຂອງນາງກໍລົບລ້າງພັນທະກຳໃຫຍ່; ແລະ ຊະລະທານທີ່ກເຩມັງກະຣີເຄີຍໃຫ້ຕັ້ງແຕ່ເດັກ ກໍຊຳລະກຳໄດ້. ຍະມະຈຶ່ງສົ່ງທັງສອງໄປສູ່ວິສະນຸທາມ. ສ່ວນຫະຣິຊະຣະມາໄດ້ຮັບກຽດທິບ ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມຕະໜີ່ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ອາຫານ; ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສອນວ່າ ຊັບສິນທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຢ່າງຖືກທຳ ແລະບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ ຍ່ອມເປັນບຸນທີ່ສູນເປົ່າ. ທ້າຍສຸດໄດ້ລຽນລຳດັບທານໃຫຍ່ໆ ເຊັ່ນ ດິນ, ງົວ, ຄຳ, ຄຳພີ, ຄວາມຮູ້ ແລະຜົນຂອງມັນ ພ້ອມຊັກຊວນໃຫ້ໃຫ້ທານເພື່ອຖວາຍຄວາມພໍພຣະໄທແດ່ ລັກສະມີປະຕິ (ວິສະນຸ)។