Adhyaya 19

ວະຍາສະກ່າວວ່າ ຜູ້ໃດພຶ່ງພານາຣາຍະນະ ຍ່ອມບໍ່ປະສົບເຄາະຮ້າຍ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະວິດສະນຸຄວນເວົ້າໃນຫມູ່ວາຍສະນະວະເທົ່ານັ້ນ. ຈາກນັ້ນຍົກເລື່ອງອຸຣວີຊຸເປັນຕົວຢ່າງ—ຄົນບາບທີ່ຖືກຍາດພີ່ນ້ອງປະຕິເສດ ຈົນກາຍເປັນໂຈນ. ມື້ໜຶ່ງລາວໄດ້ຍິນພຣາຫມະນວາຍສະນະວະທີ່ຝັ່ງນ້ຳ ສົນທະນາເລື່ອງນະໄວເດຍ (naivedya) ແລະທານແດ່ພຣະຫຣິ. ເມື່ອລະນຶກເຖິງຄວາມສັກສິດຂອງສິ່ງທີ່ຕັ້ງໃຈຖວາຍແດ່ມຸຣາຣິ ລາວຈຶ່ງບໍ່ກິນນ້ຳຕານກ້ອນທີ່ຕັ້ງໃຈຖວາຍ ແຕ່ນຳໄປໃຫ້ທານ; ພຣະຈະນາຣະດະນະລົບບາບຂອງລາວ. ແມ່ນແຕ່ຖືກຊາວເມືອງຂ້າ ກໍຖືກນຳໄປສູ່ພຣະທາມຂອງພຣະຫຣິ. ອີກຕອນໜຶ່ງເວົ້າເຖິງພຣາຫມະນຊື່ສະຣະວະຈະນີ ຜູ້ຝັນເຫັນເກສະວະ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະໂຕຕະຣະແຫ່ງການສຳນຶກຜິດ. ພຣະວິດສະນຸເປີດເຜີຍຄວາມລັບແຫ່ງກຳມະ—ໃນອະດີດເຄີຍເກີດເປັນນົກ ແລະກິນນະໄວເດຍໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ ຈຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ພົ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນພຣະອົງກຳນົດຈັນຍາບັນວ່າສິ່ງໃດເຮັດໃຫ້ພໍພຣະໄທ ຫຼືເຮັດໃຫ້ພຣະອົງກຣຸ້ນໂກດ—ໂດຍເນັ້ນຫ້າມດ່າທໍາລາຍວາຍສະນະວະ ແລະໃຫ້ບູຊາວາສຸເທວະທຸກມື້.