Adhyaya 16

ອັດທະຍາຍນີ້ສອນວ່າ ພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ແມ່ນຄວາມສູງສົ່ງທີ່ແທ້ ບໍ່ແມ່ນຊາດກຳເນີດ ຕະກູນ ຫຼືກົດພິທີກຳ. ຈຶ່ງກ່າວວ່າ ພຣາຫມັນທີ່ບໍ່ມີພັກຕິ ຍັງຕ່ຳກວ່າຜູ້ທີ່ຖືກເບິ່ງວ່າຕ່ຳຊັ້ນແຕ່ມີໃຈພັກດີ ເພາະພັກຕິແມ່ນມາດຕະຖານແຫ່ງກຽດທາງວິນຍານ. ຕໍ່ມາເລົ່າເລື່ອງໃນຍຸກທະວາປະ: ຈັກຣີກາ ຜູ້ສັດທາຊາວ Śabara ນຳໝາກໄມ້ມາຖວາຍພຣະວິສນຸດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ແຕ່ເນື່ອງຈາກບໍ່ຮູ້ກົດຄວາມບໍລິສຸດ ຈຶ່ງຊິມກ່ອນ. ເມື່ອຈະຖວາຍແດ່ມຸຣາຣິ ໝາກໄມ້ກັບຕິດຄໍ; ດ້ວຍຄວາມກັງວົນວ່າຈະຖວາຍບໍ່ທັນ ລາວຮ້ອນໃຈຈົນເຮັດຮ້າຍຕົນເອງ. ພຣະວິສນຸຈຶ່ງປາກົດ ປະກາດວ່າພັກຕິຂອງລາວຫາຜູ້ໃດສະເໝີບໍ່ ແລະຮັກສາດ້ວຍການສຳຜັດ ພ້ອມຮັບຄຳສັນລະເສີນ. ຈັກຣີກາບໍ່ຂໍພອນໂລກີ ຂໍແຕ່ໃຈມັ່ນຄົງໃນພຣະອົງ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ບັນລຸໂມກສະ. ຂໍ້ສະຫຼຸບ: ພຣະວິສນຸພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິຢ່າງດຽວ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຊັບສິນ ບົດສັນລະເສີນ ຕະປະ ຫຼືການຈະປະ (japa).