Adhyaya 14

ບົດ PP.7.14 ສອນວ່າ ໃນເດືອນມາຣກະຊີຣສະ ຄວນບູຊາແບບໄວສະນະວະ ແດ່ພຣະວິສະນຸຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສູນ ພ້ອມພຣະມະຫາລັກຊະມີ ແຕ່ຈະໄດ້ຜົນກໍ່ຕ້ອງເຮັດໃນສະຖານທີ່ແລະສັງຄົມທີ່ບໍລິສຸດ. ຫ້າມບູຊາໃນດິນບໍ່ສະອາດ ບ່ອນເປື້ອນເໝັນ ເຮືອນຂອງຜູ້ເສື່ອມຈາກທຳ ໃກ້ຜູ້ປະຕິເສດທຳ ຫຼືຜູ້ບາບໜັກ ແລະໃນບັນຍາກາດທີ່ມີການຮ້ອງໄຫ້ ການຖຽງກັນ ການເຢາະເຢີ້ຍ ຄວາມໂລບ ຫຼືການຕິດການຮັບຂອງຂວັນ. ຕໍ່ມາເນັ້ນວ່າ “ໃຈ” ແມ່ນຫົວໃຈຂອງພິທີ: ການຫຼອກລວງ ແລະຄວາມຟຸ້ງຊ່ານເຮັດໃຫ້ບູຊາໄຮ້ຜົນ. ການກະທຳທັງປວງອາໄສໃຈ; ຖ້າໃຈບໍ່ບໍລິສຸດ ແມ່ນແມ່ນທຳຕະປະຍາວນານກໍ່ບໍ່ເກີດຜົນ. ຈຶ່ງສອນໃຫ້ມີພັກຕິແບບເອກະຈິດ ຫຼີກຄຳເວົ້າທີ່ລົບກວນ ແລະເຊື່ອມັ່ນວ່າ ເຄື່ອງຖວາຍງ່າຍໆ ເຊັ່ນ ດອກໄມ້ ແລະຂອງສົດ ກໍ່ເປັນທີ່ພຣະອົງຮັບ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງເຄື່ອງຖວາຍຕາມເດືອນ: ນ້ຳອ້ອຍ ອາຫານຈາກອ້ອຍ ເຂົ້າກັບນົມ/ນົມສົ້ມ ເສື້ອຜ້າໃໝ່ ພ້ອມທານ (ດານະ) ແລະສິລະປະບູຊາໃນວັດ—ສັງຂ໌ ກະດິ່ງ ເຄື່ອງດົນຕີ ຟ້ອນລຳ ແລະຮ້ອງເພງ—ໂດຍສັນຍາຜົນບຸນເຖິງການໄປສູ່ພຣະວິສະນຸທາມ ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).