Adhyaya 12

PP.7.12 ເລີ່ມດ້ວຍການບູຊາແນວໄວສະນະວະໃນເດືອນ ພາລກຸນ (Phālguna) ໂດຍກຳຊັບໃຫ້ມີພັກຕິຕໍ່ ພຣະສີກຣິສນະ (Śrī Kṛṣṇa) ທຸກມື້ ແລະລະບຸການຖວາຍຂອງກຸສົນກັບອະພິເສກ (abhiṣeka) ເຊັ່ນ ອາບດ້ວຍເນີຍໃສ (ghee) ຖວາຍຂອງຫວານ ນ້ຳຕານ ໝາກໄມ້ ໂດຍຜູກຜົນບຸນໄວ້ກັບການໄດ້ເຖິງ ວິສນຸໂລກ (Viṣṇuloka) ການເສວຍສຸກສະຫວັນຍາວນານ ແລະສຸດທ້າຍໄດ້ ໂມກສະ (mokṣa)។ ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາວິນັຍໃນເດືອນ ໄຈຕຣ (Caitra) ແລະ ໄວສາຂ (Vaiśākha): ອະພິເສກດ້ວຍນ້ຳເຜິ້ງ ບູຊາດອກໄມ້ ສຳລວມອາຫານ ອາບນ້ຳພິທີ ແລະການໃຫ້ທານພ້ອມທານນ້ຳ ທີ່ໃຫ້ບຸນບໍ່ເສື່ອມ. ແກ່ນຄຳສອນຢູ່ທີ່ຕົ້ນ ອັສວັດຖະ (aśvattha/ພິບພະລະ) ເປັນການປະທັບຢູ່ອັນມີຮູບຂອງພຣະວິສນຸ; ບູຊາແລະປົກປ້ອງໄດ້ບຸນສູງສຸດ ແຕ່ການຕັດ ຫຼືຍອມໃຫ້ຕັດເປັນບາບໜັກ. ມີນິທານໃນຍຸກ ເຕຣຕາ (Tretā-yuga) ກ່ຽວກັບພຣາຫມັນຜູ້ມີສັດທາ ທະນັນຊະຍະ (Dhanañjaya) ຜູ້ຕີຕົ້ນອັສວັດຖະດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້; ພຣະວິສນຸປາກົດອອກຈາກຕົ້ນນັ້ນ ອະໄພຄວາມບໍ່ຮູ້ ປະທານພອນ ແລະສະຖາປະນາການບູຊາອັສວັດຖະເປັນເສັ້ນທາງ ກຣິຍາ-ໂຍກະ (Kriyā-yoga) ເພື່ອຄວາມມົງຄຸນແລະໂມກສະ.