Adhyaya 10

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍໄຈມິນີທູນຖາມພຣະວະຍາສາເຖິງຜົນແຫ່ງການບູຊາພຣະວິສະນຸ। ຈາກນັ້ນຄໍາສອນເຂົ້າສູ່ວິທີປະຕິບັດໃນເດືອນມາຆະ: ງົດກິນເນື້ອ ແລະງົດກາມ, ອາບນ້ໍາແຕ່ເຊົ້າ, ກິນອາຫານງ່າຍໆ, ນຸ່ງຜ້າຂາວ, ປະຕິບັດ pañca-mahāyajña ແລະພິທີອະຈະນາຢ່າງລະອຽດ—ສົງພຣະດ້ວຍນ້ໍາອຸ່ນພໍດີ, ທາຈັນທະນ໌, ຊໍາລະພາຊະນະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖວາຍຜ້າ, ກໍ່ໄຟບໍ່ມີຄວັນເພື່ອກັນໜາວ, ແລະເຮັດອະພິເສກພິເສດດ້ວຍນ້ໍານົມ ຫຼືນ້ໍາຫມາກພ້າວ। ຕິຖີສໍາຄັນເຊັ່ນ pañcamī ແລະ ekādaśī ພ້ອມທັງການຖວາຍປາຍາສະ (pāyasa) ທຸກມື້ ຖືກສັນລະເສີນ ແລະກ່າວວ່າກຸສົນໃນເດືອນມາຆະເປັນ “ບຸນບໍ່ເສື່ອມສູນ”。 ຕອນທ້າຍເປັນເລື່ອງສອນໃຈ: ກະສັດສຸວັນນະຜູ້ມີບາບໜັກ ແຕ່ເພາະບັງເອີນຖວາຍດອກຈໍາປາ (campaka) ແລະເວົ້າ “Oṃ namo Nārāyaṇāya” ຈຶ່ງຖືກບໍລິວານພຣະວິສະນຸຊ່ວຍພົ້ນຈາກທູດຍົມ ແລະໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກພຣະນາຣາຍະນະ—ສະແດງອານຸພາບແຫ່ງນາມສັກສິດ ແລະການຖວາຍດອກໄມ້ທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ແມ່ນແທ້।