Adhyaya 1

ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍມົງຄະລາຈະຣະນະ ສັນລະເສີນພຣະວິດສະນຸ (ຮວມທັງປາງວະຣາຫະ) ແລະສັນລະເສີນພຣະວະຍາສະພ້ອມພຣະລັກສະມີ. ຈາກນັ້ນຈັດຕັ້ງກອບເລື່ອງທີ່ນາຍມິສາຣັນຍະ ເມື່ອບັນດາລິສີຊຸມນຸມ ແລະນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານສູຕະ ສິດຂອງພຣະວະຍາສະ. ທ່ານເຊົານະກະຖາມວ່າ ໃນກະລິຍຸກທີ່ສິນທຳເສື່ອມຖອຍ ອາຍຸສັ້ນ ຄວາມທຸກຍາກແຜ່ຫຼາຍ ແລະກຳລັງໃນການສັ່ງສົມບຸນຫຼຸດລົງ ຈະເກີດພັກຕິ ແລະຄວາມຜາສຸກແທ້ໄດ້ແນວໃດ. ຄຳສອນເນັ້ນນ້ຳໜັກທາງຈັນຍາຂອງການໃຫ້ອຸປະເທດ—ຜູ້ສອນມີສ່ວນໃນບຸນແລະບາບ; ຄູຜູ້ເມດຕາຖືກຍົກຍ້ອງດຸດດັ່ງເກສະວະ; ແລະຜູ້ຂັດຂວາງ ຫຼືເຢາະເຍີ້ຍການເລົ່າເລື່ອງໄວສະນະວະ-ຫະຣິກະຖາ ຖືກຕຳນິ. ທ່ານສູຕະຈຶ່ງນຳເຂົ້າສາຍອ້າງອີງອັນມີອຳນາດ: ຈະເລົ່າສິ່ງທີ່ພຣະວະຍາສະໄດ້ກ່າວແກ່ໄຈມິນິ ວ່າເຫດໃດການຫຼຸດພົ້ນຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງໄດ້ໃນກະລິຍຸກ. ໃນກອບນີ້ ຫະຣິກະຖາຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ ແລະເປັນແກ່ນສານຂອງກຣິຍາໂຍກະ.