Adhyaya 24

Verse 1

शौनक उवाच । विदुषांवर तत्त्वज्ञ कथयस्व महामते । इदानीं मम दानानां माहात्म्यं क्रमतो मुने

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍຜູ້ປະເສີດ, ໂອ ຜູ້ຮູ້ສັດທຳ, ໂອ ຜູ້ໃຈກວ້າງ—ຂໍແດ່ມຸນີ, ບັດນີ້ຈົ່ງເລົ່າມະຫິມາແຫ່ງທານຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕາມລຳດັບເຖີດ।

Verse 2

सूत उवाच । क्षितिदानं मुनिश्रेष्ठ दानानामुत्तमं मतम् । येन कृतं वै तद्दानं सर्वदानफलं मतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ການຖວາຍດິນແດນເປັນທານ ຖືກນັບວ່າສູງສຸດໃນທານທັງປວງ. ຜູ້ໃດກະທຳທານນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ຜົນແຫ່ງທານທຸກປະເພດ.

Verse 3

क्षितिं ससस्यां यो दद्याद्ब्राह्मणाय द्विजोत्तम । विष्णुलोके सुखं भुंक्ते यावदिंद्राश्चतुर्दश

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດຖວາຍດິນອຸດົມພ້ອມພືດຜົນໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນ, ຜູ້ນັ້ນຈະເສວຍສຸກໃນວິສນຸໂລກ ຕະຫຼອດເວລາຂອງອິນທຣາທັງສິບສີ່.

Verse 4

पृथिव्यां जन्म चासाद्य सार्वभौमस्ततो नृपः । महीं सर्वां चिरं भुक्त्वा व्रजेद्वै श्रीहरेर्गृहम्

ເມື່ອໄດ້ເກີດມາໃນໂລກນີ້ ກະສັດນັ້ນກາຍເປັນຈັກກະພັດຜູ້ຄອບຄອງທົ່ວຫຼ້າ; ເມື່ອເສວຍສຸກໃນແຜ່ນດິນທັງປວງດົນນານແລ້ວ ຍ່ອມໄປສູ່ພຣະທຳນຽບຂອງສຣີຫຣິແທ້ໆ.

Verse 5

गोचर्ममात्रां भूमिं यः प्रयच्छति द्विजातये । स गच्छति हरेर्गेहं सर्वपापविवर्जितः

ຜູ້ໃດຖວາຍດິນແດນໃຫ້ແກ່ດວິຊາຕິ ແມ່ນແຕ່ພຽງເທົ່າໜັງງົວ, ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດເຮືອນພຣະຫຣິ ໂດຍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 6

शतं गावो वृषश्चैको यत्र तिष्ठंत्ययंत्रिताः । गोचर्ममात्रां तां भूमिं प्रवदंति महर्षयः

ບ່ອນໃດທີ່ງົວໜຶ່ງຮ້ອຍຕົວ ແລະ ງົວຜູ້ໜຶ່ງຕົວ ສາມາດຢືນໄດ້ໂດຍບໍ່ຖືກກັ້ນ, ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ເນື້ອທີ່ນັ້ນມີປະມານເທົ່າໜັງງົວເທົ່ານັ້ນ.

Verse 7

भूमिनेता भूमिदाता द्वौ चापि स्वर्गगामिनौ । ग्राह्या भूमिर्द्विजैः प्राज्ञैस्त्यक्त्वा दानशतान्यपि

ທັງຜູ້ນໍາທາງໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງດິນ ແລະ ຜູ້ຖວາຍດິນ ລ້ວນເປັນຜູ້ໄປສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ດວິຊະຜູ້ຮູ້ຄວນຮັບດິນ ແມ່ນແຕ່ຈະຕ້ອງວາງທານອື່ນໆເປັນຮ້ອຍກໍຕາມ.

Verse 8

अज्ञानी भूसुरो यस्तु त्यजेद्भूमिं विमोहितः । प्रतिजन्मन्यसौ विप्रो भवेच्चात्यंत दुःखभाक्

ແຕ່ບຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ຮູ້ (ຜູ້ເປັນດັ່ງເທວະແຫ່ງດິນ) ຖ້າຖືກໂມຫະຫຼອກລວງແລ້ວລະທິ້ງດິນ, ຜູ້ນັ້ນຈະເກີດເປັນບຣາຫມັນທຸກຊາດ ແຕ່ຕ້ອງຮັບທຸກຂ໌ຢ່າງຫນັກຫນ່ວງ.

Verse 9

अन्यतो यः समासाद्य दद्याद्भूमिं द्विजातये । तस्मै विप्र जगन्नाथो ददाति परमं पदम्

ໂອ ບຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດໄດ້ດິນມາຈາກທີ່ອື່ນ ແລ້ວຖວາຍດິນນັ້ນແກ່ດວິຊະ, ພຣະຈັກກັນນາຖ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຈະປະທານສະຖານອັນສູງສຸດໃຫ້ເຂົາ.

Verse 10

स्वदत्तां परदत्तां च मेदिनीं यो हरेद्द्विज । युक्तः कोटिकुलैर्याति नरकं चातिदारुणम्

ໂອ ບຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດຍຶດຄອງດິນ—ຈະເປັນດິນທີ່ຕົນເຄີຍຖວາຍ ຫຼື ດິນທີ່ຜູ້ອື່ນຖວາຍ—ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະລົກອັນສາຫັດຢ່າງຍິ່ງ ໂດຍຖືກຜູກພັນພ້ອມກັບວົງຕະກູນນັບໂກຕິ.

Verse 11

हरेद्यो वै महीं विप्र देवब्राह्मणयोरपि । न दृष्टा निष्कृतिस्तस्य कोटिकल्पशतैर्मुने

ໂອ ພຣາຫມະນ! ຜູ້ໃດລັກເອົາດິນແດນຂອງເທວະ ຫຼືຂອງພຣາຫມະນ, ໂອ ມຸນີ, ບໍ່ປາກົດການໄຖ່ບາບສໍາລັບກຳນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານກະລະປະນັບໂກດິຫຼາຍຮ້ອຍກໍຕາມ।

Verse 12

भूमिं यो परदत्तां च रक्षति क्ष्मापतिर्द्विज । पुण्यं कोटिगुणं स्याद्वै तस्य दानं जनादपि

ໂອ ທະວິຊະ! ກະສັດຜູ້ປົກປ້ອງດິນແດນທີ່ຜູ້ອື່ນໄດ້ຖວາຍແລ້ວ ຈະໄດ້ບຸນເປັນໂກດິເທົ່າ ຍິ່ງກວ່າບຸນຈາກການຖວາຍທານນັ້ນເອງອີກ

Verse 13

सप्तद्वीपां महीं दत्त्वा यत्पुण्यं प्राप्यते द्विज । तत्पुण्यं प्राप्नुयान्मर्त्यो धेनुं यच्छन्द्विजातये

ໂອ ພຣາຫມະນ! ບຸນທີ່ໄດ້ຈາກການຖວາຍແຜ່ນດິນພ້ອມທັງເຈັດທະວີບ ມະນຸດກໍຈະໄດ້ບຸນນັ້ນເທົ່າກັນ ເມື່ອຖວາຍງົວໃຫ້ແກ່ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ)

Verse 14

ददाति वृषभं यस्तु दरिद्राय कुटुंबिने । सर्वपापविनिर्मुक्तो शिवलोकं स गच्छति

ຜູ້ໃດຖວາຍງົວຜູ້ (ວຶຣະສະພະ) ເປັນທານແກ່ຄົນຄອບຄົວຜູ້ທຸກຍາກ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄປຮອດສິວະໂລກ ດິນແດນອັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ

Verse 15

तिलप्रमाणं स्वर्णं यो ब्राह्मणाय प्रयच्छति । हरेर्निकेतनं याति युक्तः कोटिकुलैरपि

ຜູ້ໃດມອບຄໍາທອງຂະໜາດເທົ່າເມັດງາໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດນິເກຕະນຂອງພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ພ້ອມທັງຕະກູນນັບໂກດິຂອງຕົນ

Verse 16

यो दद्याद्रजतं विप्र साधवे भूसुराय वै । प्राप्नोति चंद्रलोकं च पिबेत्तत्रामृतं सदा

ໂອ ພຣາຫມັນ! ຜູ້ໃດຖວາຍເງິນເປັນທານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນທຳ ຜູ້ເປັນດັ່ງເທວະໃນແຜ່ນດິນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງໂລກພຣະຈັນ ແລະດື່ມອະມຣິຕະຢູ່ນັ້ນຕະຫຼອດໄປ।

Verse 17

प्रवालं मौक्तिकं चैव हीरकं च मणिं तथा । यो ददाति द्विजश्रेष्ठ स्वर्गलोकं स गच्छति

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ໃດຖວາຍປະກາລັງ ໄຂ່ມຸກ ເພັດ ແລະແກ້ວມະນີທັງຫຼາຍເປັນທານ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ສະຫວັນໂລກ

Verse 18

तुलापुरुषदानेन यत्पुण्यं लभते जनः । शालग्रामशिलां दत्त्वा तस्मात्कोटिगुणं लभेत्

ບຸນໃດທີ່ຄົນໄດ້ຈາກທານ ‘ຕຸລາປຸຣຸສ’ (ຊັ່ງຄົນແລ້ວຖວາຍທານ) ເມື່ອຖວາຍສິລາ ສາລະຄຣາມ ຈະໄດ້ບຸນເປັນໂກຕິເທົ່າຍິ່ງກວ່ານັ້ນ

Verse 19

सप्तद्वीपां क्षितिं दत्वा सशैलवनकाननाम् । यत्पुण्यं लभते तद्वै शालग्रामशिलाप्रदः

ບຸນໃດທີ່ໄດ້ຈາກການຖວາຍແຜ່ນດິນທັງເຈັດທະວີບ ພ້ອມພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະສວນພະນາ ບຸນນັ້ນເອງຜູ້ຖວາຍສິລາ ສາລະຄຣາມ ກໍໄດ້ຮັບ

Verse 20

शालग्रामशिलां यो वै दद्याद्भूमिसुराय च । तेन विप्र प्रदत्तानि भुवनानि चतुर्दश

ຜູ້ໃດຖວາຍສິລາ ສາລະຄຣາມ ແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນ ‘ເທວະໃນແຜ່ນດິນ’ ດ້ວຍໃຈສັດຊື່ ໂອ ພຣາຫມັນ ດ້ວຍກຳນັ້ນຖືກນັບວ່າໄດ້ຖວາຍທານໂລກທັງສິບສີ່ແລ້ວ

Verse 21

तुलापुरुषदानं यः करोति द्विजपुंगव । जनन्याश्चोदरे तस्य पुनर्जन्म न विद्यते

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ! ຜູ້ໃດປະກອບທານ “ຕຸລາປຸຣຸສະ” ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໄດ້ເກີດຄືນໃນຄອບມານດາອີກເລີຍ।

Verse 22

सालंकारां द्विजश्रेष्ठ कन्यां यच्छति यो नरः । स गच्छेद्ब्रह्मसदनं पुनर्जन्म न विद्यते

ໂອ ດວິຊະຜູ້ສູງສຸດ! ບຸກຄົນໃດຖວາຍກັນຍາທີ່ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ສະຖານພຣະພຣະຫມາ; ບໍ່ມີການເກີດໃໝ່ອີກ

Verse 23

कन्याविक्रयिणो नास्ति नरकान्निष्कृतिः पुनः । कन्यादानकृतो नास्ति स्वर्गादागमनं पुनः

ຜູ້ໃດຂາຍກັນຍາ (ລູກສາວ) ຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີການພົ້ນຈາກນະລົກອີກ; ແຕ່ຜູ້ທຳກັນຍາທານ ບໍ່ມີການກັບຈາກສະຫວັນອີກ

Verse 24

इति श्रीपाद्मेमहापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकसंवादे । चतुर्विंशतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 24 ໃນ ພຣະພຣະຫມະຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີປັດມະມະຫາປຸຣານະ ໃນສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ເຊົານະກະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ

Verse 25

वस्त्रं यच्छति यो दिव्यं साधवे वै द्विजायते । स्वर्गे दिव्यांबरधरश्चिरं तिष्ठेद्द्विजोत्तम

ໂອ ດວິໂຈຕະມະ! ຜູ້ໃດຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທິບແກ່ສາທຸຜູ້ມີຄຸນທຳ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ສະຖານະພຣາຫມະນະ ແລະພຳນັກໃນສະຫວັນດົນນານ ໂດຍນຸ່ງອາພອນທິບ

Verse 26

धेनुं पुरातनीं यच्छेद्वस्त्रं च जरितं द्विज । नूत्नां रजोवतीं कन्यां स गच्छेन्निरयं तथा

ໂອ ທະວິຊະ! ຜູ້ໃດບໍລິຈາກງົວເກົ່າ ແລະ ເສື້ອຜ້າຊຳຮຸດ ພ້ອມທັງມອບກະນີທີ່ແຕ່ງງານໃໝ່ໃນຂະນະມີປະຈຳເດືອນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປນະລົກ।

Verse 27

कन्याविक्रयिणो ब्रह्मन्न पश्येल्लपनं बुधः । दृष्ट्वा चाज्ञानतो वापि कुर्य्यान्मार्तंड दर्शनम्

ໂອ ພຣາຫມະນ! ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນແມ່ນແຕ່ເບິ່ງການຂາຍກະນີ. ຖ້າເຫັນໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ກໍຄວນເຮັດການດູດາຣະຊະນາ ມາຣຕັນຑະ (ພຣະອາທິດ) ເປັນການຊົດໃຊ້ບາບ।

Verse 28

फलदाता नरो गच्छेत्त्रिदिवं च द्विजोत्तम । भुंक्ते कल्पसहस्राणि फलं तत्रामृतोपमम्

ໂອ ດະວິໂຊຕະມະ! ຜູ້ໃດບໍລິຈາກໝາກໄມ້ ຍ່ອມໄປສູ່ຕຣິດິວະ (ສະຫວັນ) ແລະເສວຍຜົນບຸນດຸຈອະມຣິຕະ ນານພັນກັລປະ।

Verse 29

शाकं यच्छति यो मर्त्यो शिवस्यभवनं द्विज । याति कल्पद्वयं भुंक्ते दुर्ल्लभं पायसं सुरैः

ໂອ ດະວິຊະ! ມະນຸດຜູ້ຖວາຍຜັກຢູ່ໃນພຣະສະຖານຂອງພຣະສິວະ ຍ່ອມໄປສະຫວັນ ແລະຕະຫຼອດສອງກັລປະ ໄດ້ເສວຍປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ) ອັນແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກໄດ້।

Verse 30

घृतदो दधिदश्चैव तक्रदो दुग्धदस्तथा । विष्णोर्निकेतनं गत्वा सुधापानं करोति सः

ຜູ້ໃດບໍລິຈາກເນີຍໃສ (ຄຣິຕະ), ນົມສົ້ມ, ນ້ຳນົມປັ່ນ (buttermilk) ແລະນົມ ເມື່ອໄປຮອດນິເກຕະນຂອງພຣະວິສນຸ ຍ່ອມໄດ້ຜົນເປັນການດື່ມອະມຣິຕະ।

Verse 31

गंधदः पुष्पदश्चैव मर्त्यो याति सुरालयम् । तिष्ठेद्युगसहस्राणि गंधपुष्पविभूषितः

ຜູ້ເປັນມະນຸດທີ່ຖວາຍກິ່ນຫອມແລະດອກໄມ້ ຈະໄປສູ່ທີ່ຢູ່ຂອງເທວະ; ປະດັບດ້ວຍນ້ຳຫອມແລະດອກໄມ້ ແລ້ວພັກຢູ່ນັ້ນຫຼາຍພັນຍຸກ.

Verse 32

शय्यादानं दानसारं ब्राह्मणाय ददाति यः । स याति ब्रह्मसदनं पर्य्यंके शेरते चिरम्

ຜູ້ໃດຖວາຍທານເປັນທີ່ນອນ—ແກ່ນສານຂອງທານ—ແກ່ພຣາຫມັນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກ ແລະນອນເທິງຕຽງຢ່າງຍາວນານ.

Verse 33

पीठदाता दीपदाता सर्वदुष्कृतवर्जितः । स्वर्गे सिंहासने तिष्ठेज्ज्वलद्दीपावलीवृतः

ຜູ້ຖວາຍທີ່ນັ່ງ ແລະຜູ້ຖວາຍໂຄມໄຟ ຍ່ອມພົ້ນຈາກກຳຊົ່ວທັງປວງ; ໃນສະຫວັນເຂົານັ່ງເທິງບັນລັງ ມີແຖວໂຄມໄຟລຸກໂຊດລ້ອມຮອບ.

Verse 34

तांबूलं यो नरो दद्याद्भूमिं भुंक्तेऽखिलां सुखम् । स्वर्गे देवांगनाक्रोडे सुप्तस्तांबूलमत्ति वै

ຜູ້ໃດຖວາຍຕຳບູລ (ໝາກພູ) ຍ່ອມເສວຍສຸກທົ່ວພື້ນພິພົບ; ແລະໃນສະຫວັນ ນອນຫຼັບໃນອ້ອມອົບນາງຟ້າ ກໍຍັງໄດ້ລິ້ມລອງຕຳບູລແທ້ໆ.

Verse 35

विद्यादानं दानवरं करोति यो नरोत्तमः । प्रेत्य स सन्निधिं विष्णोस्तिष्ठेद्युगशतत्रयम्

ຜູ້ເປັນນະໂຣດຕະມະທີ່ຖວາຍທານແຫ່ງວິຊາ—ທານອັນປະເສີດສຸດ—ເມື່ອລະໂລກແລ້ວ ຈະພຳນັກໃນສະນິດຂອງພຣະວິສະນຸ ຕະຫຼອດສາມຮ້ອຍຍຸກ.

Verse 36

प्राप्य ज्ञानं ततस्तत्र दुर्ल्लभं वै द्विजर्षभ । दुर्ल्लभं मोक्षमाप्नोति श्रीहरेः कृपया द्विज

ເມື່ອໄດ້ຮັບປັນຍາອັນຫາຍາກນັ້ນໃນທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ, ບຸກຄົນຍ່ອມໄດ້ບັນລຸໂມກຊະອັນຫາຍາກ ໂດຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງ ພຣະສຣີຫຣິ, ໂອ ພຣາຫມະນະ.

Verse 37

अनाथं दुःखितं विप्रं पाठयेद्वै नरोत्तमः । श्रीहरेर्भवनं याति पुनर्जन्मविवर्जितः

ຜູ້ເປັນນາຣະອຸດຕະມະ ຜູ້ສອນພຣາຫມະນະຜູ້ອະນາຖາ ແລະເສົ້າໂສກ ຍ່ອມໄດ້ໄປສູ່ພຣະທາມຂອງ ພຣະສຣີຫຣິ ໂດຍພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່.

Verse 38

यो नरः पुस्तकं दद्याद्भक्तिश्रद्धासमन्वितः । प्रतिवर्णं लभेत्पुण्यं कपिलाकोटिदानजम्

ຜູ້ໃດບໍລິຈາກປຶ້ມດ້ວຍພັກຕິ ແລະສັດທາ ຍ່ອມໄດ້ບຸນທຸກຕົວອັກສອນ—ເທົ່າກັບບຸນຈາກການຖວາຍງົວກະປິລາຈໍານວນສິບລ້ານ.

Verse 39

मधुदो गुडदश्चैव मर्त्यो यातीक्षुसागरम् । लवणप्रदो नरो याति वारुणं लोकमेव च

ມະນຸດຜູ້ຖວາຍນ້ໍາເຜິ້ງ ແລະນ້ໍາຕານອ້ອຍ (ກຸດ) ຍ່ອມໄປສູ່ທະເລອ້ອຍ; ແລະຜູ້ຖວາຍເກືອ ຍ່ອມໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວະຣຸນາແທ້ໆ.

Verse 40

सर्वेषामेव दानानामन्नं वारि द्विजोत्तम । तत्त्वज्ञैर्मुनिभिः सर्वैः प्रवरं वै प्रकीर्त्तितम्

ໃນບັນດາທານທັງປວງ, ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ທານເຂົ້າອາຫານ ແລະທານນ້ໍາ ຖືກມຸນີຜູ້ຮູ້ຕັດຕະວະທັງຫມົດ ປະກາດວ່າເປັນທານອັນປະເສີດສຸດ.

Verse 41

अन्नं वारि द्विजश्रेष्ठ येन दत्तं महीतले । तेन दत्तानि दानानि सर्वाणि च द्विजर्षभ

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ຜູ້ໃດຖວາຍທານເປັນອາຫານແລະນ້ຳ ຜູ້ນັ້ນຊື່ວ່າໄດ້ໃຫ້ທານທັງປວງ—ໂອ ຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ທະວິຊະ।

Verse 42

अन्नदो यो नरो विप्र प्राणदश्च प्रकीर्त्तितः । तस्मात्समस्तदानानामन्नदो लभते फलम्

ໂອ ວິປຣາ (ພຣາຫມັນ)! ຜູ້ໃດໃຫ້ທານເປັນອາຫານ ຜູ້ນັ້ນຖືກກ່າວຂານວ່າເປັນຜູ້ໃຫ້ຊີວິດ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ອາຫານຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນແຫ່ງທານທັງປວງ

Verse 43

यथाचान्नं तथा वारि द्वे तुल्ये च प्रकीर्त्तिते । वारिणा च विना चान्नं सिद्धं न स्याद्द्विजोत्तम

ດັ່ງອາຫານເປັນຢ່າງໃດ ນ້ຳກໍເປັນຢ່າງນັ້ນ—ທັງສອງຖືກກ່າວວ່າເທົ່າກັນ. ບໍ່ມີນ້ຳ ອາຫານຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດດີ ໂອ ທະວິຊະຜູ້ສູງສຸດ

Verse 44

क्षुधा तृषा द्विज व्याघ्र द्वे च तुल्ये प्रकीर्त्तिते । अतश्चान्नं च तोयं च श्रेष्ठं प्रोक्तं बुधैरपि

ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ທະວິຊະ! ຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ ຖືກກ່າວວ່າເທົ່າກັນ; ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາຈຶ່ງກ່າວວ່າ ອາຫານແລະນ້ຳ ແມ່ນຄວາມຈຳເປັນສູງສຸດ

Verse 45

अन्नदानं क्षितौ ब्रह्मन्ये कुर्वंति नरोत्तमाः । सर्वपापविनिर्मुक्ता गच्छंति हरिमंदिरम्

ໂອ ພຣາຫມັນ! ບຸກຄົນຜູ້ປະເສີດທີ່ໃຫ້ທານເປັນອາຫານໃນແຜ່ນດິນນີ້ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລ້ວໄປສູ່ພຣະທີ່ສະຖິດຂອງພຣະຫຣິ

Verse 46

यावंत्यन्नानि भो विप्र यच्छति क्षितिमंडले । ब्रह्महत्याश्च तावंत्यो नश्यंत्येव तपोधन

ໂອ ພຣາຫມັນ! ຜູ້ໃດໃຫ້ທານອາຫານໃນແຜ່ນດິນຈຳນວນເທົ່າໃດ ບາບບຣະຫມະຫັດຕະຍາ (ຂ້າພຣາຫມັນ) ກໍຖືກທຳລາຍເທົ່ານັ້ນແທ້ ໂອ ທຣັບແຫ່ງຕະປະ।

Verse 47

यच्छतां चान्नदानानि शरीराणि च पातकम् । गात्राणि गृह्णतां त्यक्त्वा सहसा यांति शौनक

ໂອ ຊາວນະກະ! ທານອາຫານຂອງຜູ້ໃຫ້—ແມ່ນແຕ່ກາຍຂອງເຂົາເອງ—ກໍຖືກປົ່ນເປື້ອນດ້ວຍບາບ; ເມື່ອລະທິ້ງອະໄວຍະວະຂອງຜູ້ຮັບແລ້ວ ບຸນກໍຈາກໄປທັນທີ

Verse 48

अतः पापिष्ठ चान्नानि न गृह्णंति मनीषिणः । गृह्णंति मोहाद्ये मूढा भवंति पापभागिनः

ດັ່ງນັ້ນ ນັກປັນຍາບໍ່ຮັບອາຫານຈາກຜູ້ບາບຫນັກທີ່ສຸດ; ແຕ່ຜູ້ໂງ່ຮັບເພາະຄວາມຫຼົງ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຮ່ວມຮັບສ່ວນໃນບາບນັ້ນ

Verse 49

कुर्याद्भूमिष्ठमुदकं चैकं भो द्विजसत्तम । सर्वपापैर्विनिर्मुक्तो व्रजेत्स हरिमंदिरम्

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຄວນຖວາຍນ້ຳບູຊາແມ່ນແຕ່ພຽງຫນຶ່ງຄັ້ງ ໂດຍວາງໄວ້ເທິງດິນ; ພໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງແລ້ວ ຈຶ່ງໄປສູ່ວິຫານຂອງພຣະຫຣິ

Verse 50

प्रयत्नेन द्विजश्रेष्ठ कर्त्तव्यो धनसंचयः । संचितं च धनं ब्रह्मन्दानकर्मणि विक्षिपेत्

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ສູງສຸດ! ຄວນພາກພຽນສະສົມຊັບ; ແລະ ໂອ ພຣາຫມັນ ຊັບທີ່ສະສົມໄວ້ນັ້ນ ຄວນນຳໄປໃຊ້ໃນກິດຈະກຳແຫ່ງທານ

Verse 51

रणंति ये च कार्पण्याद्धनं ते चातिदुःखिनः । अंते सर्वधनं त्यक्वा निःस्वा गच्छंति भो मुने

ຜູ້ໃດກັກຕຸນຊັບສິນເນື່ອງຈາກຄວາມຕະໜີ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງທຸກຂ໌ຫນັກ. ໃນທ້າຍສຸດ, ໂອ ມຸນີ, ລະທິ້ງຊັບທັງປວງແລ້ວໄປຢ່າງຂັດສົນ.

Verse 52

मानवा ये सदा दानं दत्त्वा दत्त्वा दरिद्रति । दरिद्रास्तेन विज्ञेया नरलोके महेश्वराः

ໂອ ມະເຫສະວະຣາທັງຫຼາຍ, ຜູ້ໃດໃຫ້ທານເປັນນິດ ໃຫ້ແລ້ວໃຫ້ອີກແຕ່ຍັງຈົນ ໃນໂລກມະນຸດພຶງເຂົ້າໃຈວ່າຜູ້ນັ້ນແມ່ນ ‘ຄົນຈົນ’ ແທ້.

Verse 53

परलोके द्विजव्याघ्र साधुसंयमवर्जिते । निर्दये बंधुहीने च न दत्तं नोपतिष्ठते

ໂອ ດວິຊະພະຍັກ, ໃນປະໂລກ ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມດີແລະການສຳລວມ ໃຈຮ້າຍ ແລະບໍ່ມີຍາດ—ສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ທານ ສິ່ງນັ້ນຈະບໍ່ມາເປັນທີ່ພຶ່ງໃຫ້ເຂົາ.

Verse 54

स्थिते धने नरो यो वै नाश्नाति न ददाति सः । दरिद्र इव विज्ञेयः प्रेत्य निश्वासमुत्सृजेत्

ເຖິງຈະມີຊັບຢູ່ ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ໄດ້ໃຊ້ບໍ່ໄດ້ແບ່ງທານ ຜູ້ນັ້ນພຶງນັບວ່າຈົນແທ້; ເມື່ອຕາຍແລ້ວກໍພຽງປ່ອຍລົມຫາຍໃຈສຸດທ້າຍ ແລ້ວທິ້ງທຸກຢ່າງໄວ້.

Verse 55

तपसोऽपि वरं दानं प्रोक्तं च तत्त्वदर्शिभिः । अतो यत्नाद्द्विजश्रेष्ठ दानकर्म समाचरेत्

ບັນດາຜູ້ເຫັນສັດທຳໄດ້ກ່າວວ່າ ທານປະເສີດກວ່າຕະປະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງພາກພຽນປະພຶດກິດແຫ່ງການໃຫ້ທານ.

Verse 56

दाता दानं न दद्याद्वै समुत्सृज्य द्विजातये । स याति निरयं घोरं सर्वजंतुभयावहम्

ຖ້າຜູ້ໃຫ້ທານໄດ້ຕັ້ງສັດຈະຈະໃຫ້ແລ້ວ ແຕ່ກັບບໍ່ມອບທານທີ່ສັນຍາໄວ້ແກ່ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າສະພຶງກົວ ເປັນທີ່ຫວາດຫວັນແກ່ສັດທັງປວງ।

Verse 57

दानं दाता प्रतिग्राही न स्मरेच्च न याचते । निरये चोभयोर्वासो यावच्चंद्र दिवाकरौ

ໃນເລື່ອງທານ ທັງຜູ້ໃຫ້ແລະຜູ້ຮັບບໍ່ພຶງຍົກຂຶ້ນກ່າວຊ້ຳ ບໍ່ພຶງທວງຖາມ; ບໍ່ຊັ້ນທັງສອງຈະຢູ່ນະລົກຕາບໃດທີ່ຈັນທຣາແລະສຸຣິຍະຍັງດຳລົງຢູ່।

Verse 58

ब्रह्महत्यादि पापानि यानि वै द्विजसत्तम । तानि दानेन हन्यंते तस्माद्दानं समाचरेत्

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ! ບາບທັງຫມົດ—ເລີ່ມຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ—ຖືກທຳລາຍໄດ້ດ້ວຍທານ; ດັ່ງນັ້ນພຶງຂະຫຍັນປະພຶດທານ।