Adhyaya 10

Verse 1

सूत उवाच । ऐरावतस्ततो जज्ञे तथैवोच्चैःश्रवा हयः । धन्वंतरिः पारिजातः सुरभिश्चाप्सरोदयः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ແລ້ວໄອຣາວະຕະກໍເກີດຂຶ້ນ, ແລະມ້າອຸຈໄຉຫສຣະວາກໍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ. ທ່ານທັນວັນຕະຣິປາກົດ, ຕົ້ນປາຣິຊາຕະປະກົດ, ສຸຣະພີອອກມາ, ແລະຝູງອັບສະຣາກໍຜຸດຂຶ້ນດ້ວຍ.

Verse 2

ततः प्रभातसमये द्वादश्यामुदिते रवौ । उत्पन्ना श्रीर्महालक्ष्मीः सर्वलक्षणशोभिता

ຕໍ່ມາໃນຍາມອາລຸນ, ເມື່ອພຣະອາທິດຂຶ້ນໃນວັນທະວາທະສີ, ພຣະສຣີມະຫາລັກສະມີກໍປະກົດ—ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນທຸກປະການ.

Verse 3

ददृशुस्तां महादेवीं मातरं धर्मदेवताः । प्रहृष्टाः सर्वजंतूनां श्रीकृष्णहृदयालयाम्

ເທວະແຫ່ງທຳມະໄດ້ເຫັນມະຫາເທວີ—ພຣະແມ່—ຜູ້ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະຫົວໃຈຂອງພຣະສຣີກຣິດສະນະ; ແລະເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ພວກເຂົາກໍປິຕິຍິນດີ.

Verse 4

लक्ष्मीभ्राता शीतरश्मिर्जातश्च सुधया ततः । उत्पन्ना सा हरेर्जाया तुलसी लोकपावनी

ຕໍ່ມາ ຈາກນ້ຳອະມະຕະ ໄດ້ບັງເກີດຜູ້ມີຮັດສະມີເຢັນ—ພຣະຈັນ ຜູ້ເປັນອ້າຍນ້ອງຂອງພຣະລັກສະມີ. ໃນການນັ້ນເອງ ຕຸລະສີ ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ຊໍາລະໂລກ ກໍໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 5

तं शैलं पूर्ववत्स्थाप्य परिपूर्णमनोरथाः । समेत्य मातरं स्तुत्वा जेपुः श्रीसूक्तमुत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຕັ້ງພູນັ້ນກັບໄວ້ດັ່ງເກົ່າ ແລະຄວາມປາຖະໜາສຳເລັດຄົບຖ້ວນ ພວກເຂົາກໍມາຊຸມນຸມກັນ; ສັນລະເສີນພຣະແມ່ເທວີແລ້ວ ຈຶ່ງສາທະຍາຍ “ສຣີ-ສູກຕະ” ອັນປະເສີດ.

Verse 6

ततः प्रसन्ना सा देवी सर्वान्देवानुवाच ह । वरं वृणीध्वं भद्रं वो वरदाहं सुरोत्तमाः

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີຜູ້ປິຕິຍິນດີ ໄດ້ກ່າວແກ່ເທວະທັງປວງວ່າ: “ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ; ຄວາມມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ພວກເຈົ້າ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ສຸຣະ, ເພາະເຮົາແມ່ນຜູ້ປະທານພອນ.”

Verse 7

देवा ऊचुः । प्रसीद कमले देवि सर्वमातर्हरिप्रिये । त्वया विना जगच्छून्यं कुरु प्राणप्ररक्षणम्

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຂໍພຣະແມ່ກະມະລາເທວີ ຈົ່ງເມດຕາ, ໂອ ແມ່ແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຫຣິ. ບໍ່ມີພຣະອົງ ໂລກກໍວ່າງເປົ່າ; ຂໍຈົ່ງຮັກສາລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ ແລະປົກປ້ອງພວກເຮົາ.”

Verse 8

इत्युक्ता सा महालक्ष्मीः प्राह नारायणप्रिया । इदानीं सर्वजंतूनां प्राणरक्षां करोम्यहम्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະຫາລັກສະມີ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງນາຣາຍະນະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ ເຮົາຈະປົກປ້ອງລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດຂອງສັດທັງປວງ.”

Verse 9

ततो नारायणः श्रीमाञ्छंखचक्रगदाधरः । आविर्बभूव सहसा दयालुर्जगदीश्वरः

ແລ້ວພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ສະຫງ່າງາມ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະທາ ກໍປາກົດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ; ພຣະຜູ້ເມດຕາ ຈະກະດີສະວະຣ ອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນຈັກກະວານ.

Verse 10

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे सूतशौनकादिकसंवादे समुद्रमथनं । नाम दशमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ ສີຣີ ປັດມະ ມະຫາປຸຣານ ພາກ ພຣະຫມະຂັນຑະ ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ກັບ ສໍນະກະ ແລະ ຣິສີທັງຫຼາຍ ບົດທີສິບ ຊື່ “ການກວນມະຫາສະມຸດ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 11

गृहाण मातरं विष्णो महिषीं वल्लभां तव । संसाररक्षणार्थाय लक्ष्मीमनपगामिनीम् । यावत्प्रतिज्ञां नो चक्रे तावत्प्राहेंदिरा हरिम्

“ໂອ ພຣະວິສນຸ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຮັບເອົາແມ່ຂອງພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນມະເຫສີ ແລະ ຜູ້ຮັກ—ຄື ພຣະລັກສະມີ ຜູ້ບໍ່ເຄີຍຈາກໄປ ເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ.” ຈົນກວ່າພຣະຫຣິຈະປະກາດປະຕິຍານນັ້ນ, ອິນທິຣາ (ພຣະລັກສະມີ) ກໍຍັງກ່າວຕໍ່ພຣະຫຣິຢູ່ເຊັ່ນນັ້ນ.

Verse 12

लक्ष्मीरुवाच । अविवाह्य कथं ज्येष्ठामलक्ष्मीं मधुसूदन । तस्याः कनिष्ठां मां नाथ विवाहं कर्तुमिच्छसि । ज्येष्ठायां च स्थितायां वै कनिष्ठा परिणीयते

ພຣະລັກສະມີກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະທຸສູດນ, ບໍ່ໄດ້ອະພິເສກກັບພີ່ສາວຂອງຂ້າ ອະລັກສະມີ ແລ້ວ ພຣະອົງຈະປາດຖະໜາອະພິເສກກັບຂ້າ ຜູ້ເປັນນ້ອງໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ນາຖ, ເມື່ອພີ່ສາວຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ ນ້ອງສາວຈະຖືກຍົກໃຫ້ແຕ່ງງານໄດ້ບໍ?”

Verse 13

सूत उवाच । इति श्रुत्वा ततो विष्णुर्ददौ चोद्दालकाय च । वेदवाक्यानुरूपेण ह्यलक्ष्मीं निर्जरैः सह

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸກໍໄດ້ປະທານ (ນາງນັ້ນ) ໃຫ້ແກ່ ອຸດດາລະກະ ດ້ວຍ ຕາມພຣະວາຈາແຫ່ງເວດ ແລະ ມອບອະລັກສະມີໄປພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 14

ततो नारायणः श्रीमान्लक्ष्मीमंगीचकार ह । ततः सुरगणाः सर्वे नमश्चक्रुः पुनःपुनः

ຕໍ່ມາ ພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ສະຫງ່າງາມ ໄດ້ຮັບນາງລັກສະມີເປັນຄູ່; ແລ້ວຫມູ່ເທວະທັງປວງກໍກົ້ມກາບນົບນ້ອມຊ້ຳໆ

Verse 15

अथ ते चासुरान्सर्वान्जघ्नुः सर्वे बलाधिकाः । सर्वे ते क्रंदमानाश्च गताश्चैव दिशो दश

ແລ້ວບັນດາຜູ້ມີພະລັງຫນັກແນ່ນັ້ນ ໄດ້ຂ້າອະສຸຣະທັງປວງ; ແລະພວກນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຄວາມທຸກ ໜີໄປທົ່ວສິບທິດ

Verse 16

सुधां तत्खादितुं चक्रुर्देवाः पंक्तिं यथाक्रमम् । श्रीविष्णोराज्ञया सर्वे चोचुश्चैव परस्परम्

ຕໍ່ມາ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສີວິດສະນຸ ເທວະທັງຫມົດໄດ້ຈັດແຖວຕາມລຳດັບ ແລະເລີ່ມດື່ມອະມຣິຕ ພ້ອມກັບສົນທະນາກັນ

Verse 17

त्वं च देहि त्वं च देहि त्वं च देहीति चाब्रुवन् । न शक्तोऽस्मि न शक्तोऽस्मि न शक्तोऽस्मीति चाब्रुवन्

ພວກເຂົາເວົ້າຊ້ຳໆວ່າ “ເຈົ້າຈົ່ງໃຫ້—ໃຫ້, ໃຫ້!” ແລະເຂົາກໍຕອບຊ້ຳໆວ່າ “ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດ—ບໍ່ສາມາດ, ບໍ່ສາມາດ”

Verse 18

ततो विष्णुः समुत्तस्थौ स्त्रीरूपं च दधार ह । चकार स्वर्णपात्रे तत्पीयूषपरिवेषणम्

ຕໍ່ມາ ພຣະວິດສະນຸໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະຊົງຮັບຮູບເປັນສະຕຣີ; ຈາກນັ້ນຊົງຈັດການຕັກແຈກອະມຣິຕນັ້ນໃນພາຊະນະຄຳ

Verse 19

पीयूषभक्षणं राहुर्यावत्कुर्याद्द्विजोत्तम । चंद्रसूर्यौ चोक्तवंतौ राक्षसोऽसौ छलागतः

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຣາຮູເກືອບຈະດື່ມອະມຣິດ ແຕ່ພະຈັນແລະພະອາທິດໄດ້ແຈ້ງແກ່ເທວະດາ. ຣາກສະນັ້ນມາດ້ວຍການຫລອກລວງ.

Verse 20

ततः क्रुद्धो जगन्नाथो जघान स्वर्णपात्रतः । शिरस्तस्य पपातोर्व्यां केतुर्नाम्ना बभूव ह

ແລ້ວພຣະຈັກກະວານນາຖຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ໂກດກະຫນັກ ແລະຟາດມັນດ້ວຍພາຊະນະຄຳ; ຫົວຂອງມັນຕົກລົງສູ່ດິນ ແລະເກີດເປັນຜູ້ມີນາມວ່າ ເກຕຸ.

Verse 21

राहुकेतू ततस्तूर्णं गतौ तौ भयविह्वलौ । इदानीं तद्दिने प्राप्ते चंद्रसूर्यौ स युध्यति

ຕໍ່ມາ ຣາຮູ ແລະ ເກຕຸ ທັງສອງຮີບອອກໄປ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວສັ່ນໄຫວ. ບັດນີ້ເມື່ອວັນອັນຖືກກຳນົດນັ້ນມາຮອດ ມັນກໍຮົບກັບພະຈັນແລະພະອາທິດ.

Verse 22

कुर्याद्ग्रासं सैंहिकेयस्तत्क्षणं दुर्लभं भवेत् । सर्वं गंगासमं तोयं वेदव्याससमा द्विजाः

ຖ້າ ໄສຫິເກຍາ ກິນໄດ້ແມ່ນແຕ່ຄຳດຽວ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ (ອະມຣິດ) ຈະກາຍເປັນຂອງຫາຍາກ. ນ້ຳທັງປວງຈະເທົ່າກັບແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະທະວິຊະທັງຫຼາຍຈະເທົ່າກັບ ເວດະວະຍາສ.

Verse 23

स्नानं वायसतीर्थे यो गंगास्नानफलं लभेत् । दानमक्षयपुण्यं स्यात्कोटिजन्मार्जितं तथा

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳທີ່ ວາຍະສະ-ຕີຣຖະ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາ; ແລະທານທີ່ໃຫ້ທີ່ນັ້ນຈະເປັນບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ—ເທົ່າກັບບຸນທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດສິບລ້ານກຳເນີດ.

Verse 24

पापं नश्येत्समूलं च किं पुनः क्रतुकोटिभिः । विद्यार्थी लभते विद्यां पुत्रार्थी पुत्रमाप्यते

ບາບຍ່ອມສູນສິ້ນຈົນເຖິງຮາກ—ຍິ່ງກວ່າຍັດຍານັບໂກຕິ. ຜູ້ໃຝ່ຮຽນໄດ້ວິຊາ, ແລະຜູ້ປາຖະໜາບຸດໄດ້ບຸດ.

Verse 25

मोक्षार्थी लभते मोक्षं मंत्रसिद्धिर्भवेद्ध्रुवम् । इति ते कथितं विप्र समुद्रमथनं तु तत्

ຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະ ຍ່ອມໄດ້ໂມກສະ ແລະມັນຕຣະສິດທິຍ່ອມເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນ, ເລື່ອງການກວນສະມຸດໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານແລ້ວ.