Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: ເມື່ອກະສັດໄດ້ຟັງສະໂຕຕຣະນັ້ນ—ອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ສູງສຸດ ມີອຳນາດຕາມປຸຣານະ ລົບລ້າງບາບ ເຕັມໄປດ້ວຍບຸນ ແລະເປັນມົງຄຸນ—ກະສັດກໍມີຄວາມສຸກ; ມັນເປັນພອນ ຖ້ອຍຄຳງາມ ແລະເປັນຍອດແຫ່ງບົດສວດທີ່ຄວນຈະຈະປະຊ້ຳໆ.

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

ແມ່ນແຕ່ຖືກຄວາມຫິວນ້ຳແລະຄວາມຫິວເຂົ້າຮົບຮຸກ ກະສັດຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນກໍກາຍເປັນຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເທວະ; ແລະມະເຫສີຂອງພຣະອົງກໍງາມສະຫວ່າງ. ທັງສອງຢູ່ຮ່ວມກັນ ແຕ່ໄດ້ຕົກຢູ່ໃນພັນທະນາການທີ່ບາບກໍ່ຂຶ້ນ.

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນ—ຜູ້ຖືສັງຂະອັນມົງຄຸນ ຈັກຣະ ປັດມະ ຄະທາ ແລະດາບ—ໄດ້ເສດັດມາໂດຍມີເທວະຜູ້ປະເສີດລ້ອມຮອບ ແລະພຣາຫມະນະຜູ້ສຳເລັດຜູ້ມີພັກຕິແດ່ພຣະຫຣິຮ່ວມຕາມມາ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃກ້ກະສັດຜູ້ພົ້ນມົນທິນບາບແລ້ວ.

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

ທີ່ນັ້ນ ນາຣະດະຜູ້ນ່າເຄົາລົບໄດ້ມາຮອດ ພ້ອມດ້ວຍ ພາຣຄະວະ ແລະ ວະຍາສະ; ແລະບຸດຜູ້ມີຄຸນທຳຂອງ ມຣິກັນຑະ ກໍມາຊຸມນຸມ. ວາລມີກິ ມຸນີຜູ້ມີພັກຕິແດ່ພຣະວິສນຸກໍມາ ແລະ ວະສິດຖະ ບຸດທາງມະໂນຂອງພຣະພຣະຫມາ ກໍມາຮອດດ້ວຍ.

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

ພຣະລະສີ ກັກກະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ປະກອບດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ແລະ ຈາບາລີ, ໄຣພະຍະ, ກັດຊະຍະປະ—ເປັນພາກະວະຕະຜູ້ຍິ່ງ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສນຸ—ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນພ້ອມກັນ ໂດຍມີພຣະຫຣິສະເດັດຄຽງຂ້າງ।

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

ພວກເຂົາເປັນຜູ້ມີບຸນ ແລະ ເປັນຜູ້ໂຊກດີແທ້—ພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ ແລະ ມີພັກຕິຕໍ່ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດອັນປະເສີດຂອງພຣະຫຣິ; ພວກເຂົາຢືນລ້ອມພຣະສຣີວາສຸເທວ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະຣາຊາດ້ວຍຫຼາຍປະການ।

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

ເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍອັກນິຜູ້ມີໄຟເປັນໜ້າ (ຫຸດຕະພຸງມຸກ) ແລະ ທັງພຣະພຣະຫມາ ກັບ ພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ) ພ້ອມດ້ວຍເທວີອັນທິບຍິ່ງ—ຮ່ວມກັບກະນັນທະຣະວະຣາຊາ ແລະ ນັກຂັບຮ້ອງຜູ້ຊໍານານອື່ນໆ—ຂັບຮ້ອງເພງສະຫວັນອັນຫວານ ແລະ ນ່າຫຼົງໄຫຼ।

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

ບັນດາມຸນີສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕະວະອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ອີງໃສ່ພຣະເວດ ແລະ ສອດຄ່ອງກັບສັດຈະທຳສູງສຸດ. ເມື່ອເຫັນພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຄື ພຣະຣາຊາແຫ່ງແຜ່ນດິນ ພຣະເທວະຫຣິໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນໄພເຣາະນ່າຟັງ।

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

“ໂອ ພຣະຣາຊາແຫ່ງແຜ່ນດິນ! ເຈົ້າຈົ່ງເລືອກພອນຕາມປາຖະໜາ; ຂ້າຈະປະທານໃຫ້ ເພາະຂ້າພໍໃຈແລ້ວ।” ເມື່ອພຣະຣາຊາໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະຫຣິ ແລະ ເຫັນມຸຣາຣິກໍາລັງກ່າວຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ກໍຟັງດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່।

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະອົງນັ້ນ—ຜິວຄ່ຳດັ່ງດອກບົວສີຟ້າ ຜູ້ປະຫານມຸຣະ—ຊົງຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ດາບ ແລະຄະທາ. ພຣະປຣະເມສະວອນຜູ້ຢູ່ຄຽງພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍອັນມະນີ ປະດັບກຳໄລ ແລະສາຍຄໍ.

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ມີໝູ່ເທວະມາປະນົມຮັບໃຊ້ ປະດັບດ້ວຍສາຍຄໍແລະເຄື່ອງປະດັບອັນລ້ຳຄ່າ; ຖືກຊະໂລມດ້ວຍກິ່ນຫອມທິບ ແລະນ້ຳມັນທາອັນປະເສີດແດ່ພຣະຫຣິ—ດ້ວຍພາວະພັກຕິອັນບໍລິສຸດ ກະສັດຈຶ່ງຈາກໂລກນີ້ໄປຈາກແຜ່ນດິນ.

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

ແລ້ວກະສັດໃຫຍ່ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໄຊ! ໄຊ!” ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກົ້ມກາບແບບດັນດະວັດຢູ່ເປັນນິດ. ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທາດ ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້—ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງເສມອ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ພັກຕິທີ່ແທ້ ແລະບໍ່ມີພາວະໃຈອັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມເຄົາລົບ.”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

ໂອ ພຣະຫຣິ ຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ນີ້ພ້ອມກັບພັນລະຍາ; ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ—ແທ້ຈິງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງແລ້ວ. ໂອ ມາທະວະ ມະນຸດທັງຫຼາຍ—ໂດຍສະເພາະດວິຊະ—ຜູ້ທີ່ໃຈລະລາຍຢູ່ໃນການພິຈາລະນາພຣະອົງເສມອ ແມ່ນຜູ້ມີພອນ.

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

ເມື່ອຮ້ອງອອກສຽງດັງວ່າ “ໂອ ມາທະວະ ຂໍຈົ່ງເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ!” ດວງວິນຍານອັນບໍລິສຸດຈະຈາກນີ້ໄປບັນລຸໄວກຸນຖະ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ອຸ້ມຊູນໄວ້ເທິງສີສະ ນ້ຳອັນສັກສິດທີ່ໄຫຼອອກຈາກພຣະບາດດັ່ງດອກບົວຂອງພຣະອົງ ກໍເປັນຜູ້ມີພອນເຊັ່ນກັນ.

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນນ້ຳສັກສິດທີ່ເກີດຈາກຕີຣຖະທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດພຣະທາມອັນສູງສຸດຂອງພຣະຫຣິ

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີໂຍຄະ ບໍ່ມີພັກຕິ; ບໍ່ມີຍານ ແລະບໍ່ມີກິລິຍາພິທີ. ດ້ວຍການຄົບຄືນກັບບຸນໃດ ຈຶ່ງປະທານພອນນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທ່ານໄດ້ຟັງດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ຈາກແຫຼ່ງບຸນອັນສະຫວ່າງວ່າ ນາມ ‘ວາສຸເທວະ’ ເທົ່ານັ້ນກໍທຳລາຍມະຫາບາບໄດ້”

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນໂມກສະແທ້ໆ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໃນໂລກຂອງເຮົາ ຈົ່ງເສວຍພົກະທິບອັນສອດຄ່ອງກັບໃຈປາຖະໜາຂອງທ່ານ

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະອົງຈະປະທານພອນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ອ່ອນແອນີ້ແທ້ ຂໍໃຫ້ປະທານພອນອັນສູງສຸດແລະປະເສີດແກ່ ວິຈວະລາ ເປັນອັນດັບທຳອິດ”

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ບິດາຂອງ ວິຊວະລະ ຄື ກຸນຊະລະ ຜູ້ມີບຸນ ແລະປະດັບດ້ວຍຍານ, ຍ່ອມສວດມະຫາສະໂຕຕຣະແດ່ພຣະວາສຸເທວະເປັນນິດທຸກມື້.”

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

ເຂົາຈະມາຫາພຣະທາມຂອງເຮົາ ພ້ອມກັບລູກຊາຍທັງຫຼາຍ ແລະພັນລະຍາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ. ແລະຜູ້ໃດທີ່ຈັບຈະພາວະນາສະໂຕຕຣະນີ້ເປັນນິດ, ເຮົາຈະປະທານຜົນຂອງມັນໃຫ້ເສມອ.”

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ເມື່ອຖ້ອຍຄໍາອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນຖືກກ່າວແລ້ວ ພຣະຣາຊາໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເກສະວະວ່າ: “ໂອ ພຣະເກສະວະ, ຂໍໃຫ້ສະໂຕຕຣະອັນມີບຸນຍິ່ງນີ້ ບັງເກີດຜົນສໍາເລັດເຖີດ.”

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໃນກຣິຕະຍຸກ ເມື່ອມະນຸດທັງຫຼາຍມີຄວາມອິ່ມໃຈສົມບູນ, ໃນຂະນະນັ້ນເອງກໍບັນລຸໂມກສະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

ໃນເຕຣຕາຍຸກ ສໍາເລັດໄດ້ດ້ວຍການຈັບຈະພາວະນາພຽງໜຶ່ງເດືອນ; ໃນດວາປະຣະຍຸກ ດ້ວຍຫົກເດືອນ; ແລະໃນກະລິຍຸກ ດ້ວຍໜຶ່ງປີ—ດັ່ງນີ້ແມ່ນມະນຸດຜູ້ປະຕິບັດຈັບຈະພາວະນາ.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

ໂອ ພະຣາຊາເຫນືອພະຣາຊາ, ເມື່ອພຣາຫມັນອາບນ້ຳຊຳລະແລ້ວ ສວດຈະປະ (japa) ສາມເວລາຕໍ່ມື້ ຫຼືແມ່ນແຕ່ເທື່ອດຽວ ກໍບັນລຸສະຫວັນ—ສະຖານະໄວສະນະວະຜູ້ປະທານຄະຕິສູງສຸດ।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

ຄົນໃດປາຖະໜາສິ່ງໃດ ສິ່ງນັ້ນໆ ຈະສຳເລັດແກ່ເຂົາ. ກະສັດນັກຮົບ (ກະສັດຕຣິຍະ) ຈະໄດ້ໄຊຊະນະ ແລະຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍຊັບສິນແລະທັນຍາຫານອຸດົມ।

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

ໄວສະຍະຈະຮັ່ງມີ, ຊູດຣະຈະມີຄວາມສຸກ. ແລະຜູ້ໃດໃຫ້ອັນຕະຍະ (ຄົນນອກວັນນະ) ໄດ້ຟັງການສວດນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກບາບ।

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

ຜູ້ມີພັກຕິຈະບໍ່ເຄີຍເຫັນນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ໃນເວລາໃດໆ. ດ້ວຍພຣະປະສາດຈາກສະໂຕຕຣະຂອງຂ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະບັນລຸຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນ।

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

ໂອ ພະຣາຊາ, ຖ້າໃນເວລາສຣາດທະ ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ ໄດ້ສວດບົດນີ້ ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣະ) ຈະອິ່ມໃຈແລະໄປຮອດໂລກໄວສະນະວະ।

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

ເມື່ອສິ້ນພິທີຕັຣປະນະແລ້ວ ພຣາຫມະນ—ຫຼື ກະສັດຕຣິຍະກໍດີ—ພຶງເຮັດຊະປະ; ປິຕຣຶບັນພະບຸລຸດຜູ້ປິຕິ ດຸດໄດ້ດື່ມອະມຣິຕະຈາກກຳນັ້ນ।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

ເມື່ອມະນຸດຈັບຊະປະດ້ວຍພາວະແຫ່ງສັດທາ ໃນພິທີໂຫມະ ແລະກາງຍັຊະນະ ທີ່ນັ້ນຈະບໍ່ເກີດວິຆນ ແລະສິດທິທັງປວງຈະສຳເລັດແນ່ນອນ।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

ໃນທາງທຸກລຳບາກ ໃນປ້ອມຫຼືສະຖານທີ່ເຂົ້າຮອດຍາກ ໃນພະຍຸງພະຍາມຈາກເສືອດຸ ຫຼືເມື່ອພົບໄພຈາກໂຈນ—ໃນເວລານັ້ນພຶງສະທາຍາຍສະໂຕຕຣະນັ້ນ।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

ທີ່ນັ້ນ ຂ້າແຕ່ມະຫາຣາຊາ ຄວາມສະຫງົບສຸກຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ເມື່ອບຸລຸດໄປຮອດປະຕູພຣະຣາຊາ ແລະໃນວາລະມົງຄົນອື່ນໆ ດ້ວຍ।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

ຜູ້ໃດຈັບຊະປະພຣະນາມ “ວາສຸເທວະ” ໜຶ່ງໝື່ນຄັ້ງ ຜູ້ສະອາດດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຣະຍະ ແລະປາສະຈາກໂທສະກັບໂລພະ—ຍ່ອມໄດ້ບຸນກຸສົນອັນສູງສົ່ງ।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

ຄວນເຮັດພິທີໂຮມດ້ວຍເມັດງາແລະເມັດເຂົ້າ ປົນນ້ຳມັນເນີຍໃສ (ghee) ໜຶ່ງໃນສິບ; ແລ້ວບູຊາພຣະວາສຸເທວະຕາມຄວນ ຈຶ່ງຖວາຍທານ/ອາຫຸຕິດ້ວຍໃຈສຳຮວມແລະແນ່ນອນ.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

ດັ່ງນັ້ນ ສຳລັບແຕ່ລະບົດສະໂລກ ຜູ້ຄົນຄວນຖວາຍອາຫຸຕິໃນພິທີໂຮມພ້ອມການພາວະນາ; ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍລະທິ້ງຂ້າງກາຍພວກເຂົາ ຢູ່ເປັນນິດດັ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຊື່ສັດ.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

ເມື່ອກະລິຍຸກມາຮອດຢ່າງເຕັມທີ່ ບົດສັນລະເສີນອັນແທ້ຈະຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດ; ແລະດ້ວຍຂໍ້ອ້າງວ່າ “ທຳລາຍພຣະເວດ” ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ໃຜກໍໄດ້ຕາມໃຈ.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ທີ່ເປົ້າໝາຍຮຸ່ງເຮືອງ ແລະຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການສຳເລັດ. ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງຟັງ: ດັ່ງນີ້ແມ່ນບົດສັນລະເສີນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ງ ອັນໃຫ້ຜົນແທ້.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ມົນຕຣານີ້ພຣະພຣະຫມາໄດ້ສ້າງ ແລະໃນການເກົ່າກ່ອນ ພຣະຣຸທຣະໄດ້ຈັບ; ໂດຍ (ມົນຕຣາ) ນັ້ນ ພຣະອິນທຣະພົ້ນຈາກບາບການຂ້າພຣາຫມະນ ແລະພົ້ນຈາກມົນທິນແຫ່ງຄວາມຜິດ.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

ເທວະ ຣິສີ ກຸຫຍະກະ ສິດທະ ວິທຍາທອນ ແລະ ອະມະຕະທັງຫຼາຍ—ເມື່ອບູຊາສະໂຕຕຣະນັ້ນດັ່ງນາກ—ກໍໄດ້ບັນລຸສິດທິທາງທຳທີ່ປາດຖະໜາ।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

ຜູ້ໃຫ້ທານນັ້ນແທ້ຈິງເປັນຜູ້ມີບຸນ ແລະ ເປັນມົງຄຸນ; ແນ່ນອນຈະໄດ້ບຸດ. ລາວຈະສວດຈະປະສະໂຕຕຣະຂອງເຮົາ—ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເລີຍ।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

“ຈົ່ງມາເຖີດ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ພ້ອມດ້ວຍມະເຫສີ ມາຍັງທາມຂອງເຮົາ. ພຣະຫຣິໄດ້ປະທານການພະຍຸງດ້ວຍພຣະຫັດແກ່ກະສັດນັ້ນ—ເປັນການຊ່ວຍເຫຼືອແລະຄຸ້ມຄອງທິບ.”

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

ທີ່ນັ້ນສຽງກອງດຸນດຸພີດັງກຶກກ້ອງ; ຄັນທັຣວະຂັບຮ້ອງບົດເພງອ່ອນຫວານ. ອັບສະຣາຜູ້ປະເສີດຟ້ອນລຳ ແລະ ໂປຍດອກໄມ້ເປັນຝົນ

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

ເທວະແລະຣິສີທັງປວງ ສັນລະເສີນທ່ານດ້ວຍສະໂຕຕຣະຈາກພຣະເວດ. ແລ້ວກະສັດພ້ອມດ້ວຍນາງອັນເປັນທີ່ຮັກ ໄດ້ໄປຫາພຣະຫຣິ (ວິສນຸ)

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮັດສະມີດຸດໄຟ ເຂົາໄດ້ເບິ່ງຜູ້ນັ້ນຜູ້ຖືກສັນລະເສີນໂດຍຝູງເທວະ ແລະ ສິດທະ ດ້ວຍໃຈຍິນດີ. ແລ້ວບິດາແລະມານດາຜູ້ມີອານຸພາບໃຫຍ່ ກໍມາຮອດຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນທີ່ເຂົາຢູ່

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະປຸຣານ ພູມິຂັນຑະ ໃນຕອນເວໂນປາຂະຍານ ວ່າດ້ວຍທີຣຖະອັນສັກສິດຊື່ ກຸຣຸຕີຣຖະ ແລະ ປະຫວັດຂອງ ຈະວະນະ ບົດທີ 99 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ