Adhyaya 94

Verse 1

कुंजल उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि तत्सर्वं कारणं सुत । यस्मात्तौ तादृशौ जातौ स्वमांसपरिभक्षकौ

ກຸນຈະລາ ກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ—ຂ້າຈະເລົ່າເຫດທັງໝົດ ເພາະເຫດນັ້ນເຂົາທັງສອງຈຶ່ງເກີດມາໃນສະພາບນັ້ນ ເປັນຜູ້ກິນເນື້ອຂອງຕົນເອງ”

Verse 2

सर्वत्र कारणं कर्म शुभाशुभं न संशयः । पुण्येन कर्मणा पुत्र नरः सौख्यं प्रभुंजति

ໃນທຸກກໍລະນີ ເຫດຄືກຳ—ທັງກຸສົນແລະອະກຸສົນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ດ້ວຍກຳອັນເປັນບຸນ ລູກເອີຍ ມະນຸດຍ່ອມເສວຍສຸກ

Verse 3

दुष्कृतं भुंजते चात्र पापयुक्तेन कर्मणा । सूक्ष्मवर्त्मविचार्यैवं शास्त्रज्ञानेन चक्षुषा

ໃນໂລກນີ້ ສັດທັງຫຼາຍຍ່ອມເສວຍຜົນແຫ່ງການກະທຳຊົ່ວ ດ້ວຍກຳທີ່ປົນເປື້ອນບາບ; ດັ່ງນັ້ນພຶງພິຈາລະນາເສັ້ນທາງອັນລະອຽດຂອງກຳ ດ້ວຍດວງຕາແຫ່ງຄວາມຮູ້ຕາມຄຳພີ

Verse 4

स्थूलधर्मं प्रदृष्ट्वैव सुविचार्य पुनः पुनः । समारभेन्नरः कर्म मनसा निपुणेन च

ເມື່ອໄດ້ເບິ່ງທຳອັນຫຍາບແລະພາຍນອກກ່ອນ ແລ້ວຄິດໄຕ່ຕອງຊ້ຳໆ ບຸກຄົນພຶງເລີ່ມກະທຳກຳ ດ້ວຍໃຈທີ່ຮອບຄອບແລະຊຳນານ

Verse 5

समूर्तिकारकः शिल्पी रसमावर्त्तयेद्यथा । अग्नेश्च तेजसा पुत्र ज्वालाभिश्च समंततः

ເຫມືອນຊ່າງປັ້ນຮູບຜູ້ສ້າງຮູບຮ່າງ ກວນແລະປຸງໂລຫະທີ່ຫຼອມລະລາຍ ຉັນໃດກໍດີ, ລູກເອີຍ, ດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງໄຟ ແລະເປວໄຟທີ່ລ້ອມຮອບທຸກດ້ານ (ມັນ) ຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນ ແລະຖືກຫຼໍ່ໃຫ້ເປັນຮູບ

Verse 6

द्रवीभूतो भवेद्धातुर्वह्निना तापितः शनैः । यादृशं वत्स भक्ष्यंतु रसपक्वं निषेच्यते

ເມື່ອໂລຫະຖືກໄຟເຜົາອົບຊ້າໆ ມັນຍ່ອມລະລາຍເປັນນ້ຳ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ້ລູກທີ່ຮັກ, ອາຫານໃດທີ່ປຸງຈົນເປັນແກ່ນຮສ ຈຶ່ງຄວນແກ່ການບໍລິໂພກ ແລະໃຫ້ກາຍຮັບເອົາ.

Verse 7

तादृशं जायते वत्स रूपं चैव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

ໂອ້ລູກເອີຍ ຮູບພາບຍ່ອມເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ກະທຳຢ່າງໃດ ຜົນກໍຍ່ອມຖືກເສວຍຢ່າງນັ້ນ.

Verse 8

कर्म एव प्रधानं यद्वर्षारूपेण वर्त्तते । क्षेत्रेषु यादृशं बीजं वपते कृषिकारकः

ກຳມະເທົ່ານັ້ນເປັນຫຼັກ ດຳເນີນໃນຮູບແຫ່ງຜົນ ດັ່ງຝົນ. ໃນນາ ຊາວນາຫວ່ານເມັດພັນແນວໃດ ກໍຍ່ອມເກີດຜົນຕາມນັ້ນ.

Verse 9

तादृशं भुंजते तात फलमेव न संशयः । यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते

ໂອ້ທ່ານຜູ້ເຄົາລົບ ຜົນແນວນັ້ນຍ່ອມຖືກເສວຍແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ກະທຳຢ່າງໃດ ຜົນສະທ້ອນກໍຈຳຕ້ອງໄດ້ຮັບຢ່າງນັ້ນ.

Verse 10

विनाशहेतुः कर्मास्य सर्वे कर्मवशा वयम् । कर्म दायादका लोके कर्म संबंधिबांधवाः

ກຳມະເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງຕົນນີ້; ພວກເຮົາທຸກຄົນຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງກຳມະ. ໃນໂລກນີ້ ກຳມະແມ່ນມໍລະດົກຂອງເຮົາ ແລະກຳມະເອງແມ່ນສາຍສຳພັນ ແລະພັນທະແຫ່ງຍາດພີ່ນ້ອງ.

Verse 11

कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः । सुवर्णं रजतं वापि यथारूपं निषिच्यते

ໃນໂລກນີ້ ກຳມະເປັນຜູ້ຜັກດັນມະນຸດໄປສູ່ສຸກແລະທຸກ; ເຫມືອນຄຳຫຼືເງິນທີ່ເທລົງໃນແມ່ພິມ ກໍຮັບຮູບຕາມນັ້ນ.

Verse 12

तथा निषिच्यते जंतुः पूर्वकर्मवशानुगः । पंचैतानीह दृश्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः

ດັ່ງນັ້ນ ສັດມີກາຍຈຶ່ງເກີດການປະສົມພັນໃນຄັນ ໂດຍຖືກບັງຄັບແລະຕາມອຳນາດກຳມະເກົ່າ; ທີ່ນີ້ ມີຫ້າສະພາບເຊັ່ນນີ້ປາກົດໃນຜູ້ມີຊີວິດທີ່ຢູ່ໃນຄັນ.

Verse 13

आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानि धनमेव च । यथा मृत्पिंडकं कर्त्ता कुरुते यद्यदिच्छति

ອາຍຸ, ກຳມະ, ຊັບສິນ, ວິຊາຄວາມຮູ້ ແລະ ທະນະສົມບັດ—ເຫມືອນຊ່າງໝໍ້ປັ້ນກ້ອນດິນຕາມທີ່ປາດຖະໜາ, ພຣະຜູ້ກະທຳ (ຜູ້ສ້າງ) ກໍປັ້ນແຕ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕາມພຣະປະສົງ.

Verse 14

तथा कर्मकृतं चैव कर्त्तारं प्रतिपद्यते । देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षितां तथा

ດັ່ງນັ້ນ ກຳມະທີ່ໄດ້ກະທຳແລ້ວ ຍ່ອມກັບຄືນຫາຜູ້ກະທຳໂດຍຫຼີກບໍ່ພົ້ນ—ໃຫ້ເກີດພາວະເປັນເທວະ, ເກີດເປັນມະນຸດ, ເປັນສັດ ແລະກະທັ່ງເປັນນົກ.

Verse 15

तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं वा याति जंतुः स्वकर्मभिः । स एव तु तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मनः

ດ້ວຍກຳມະຂອງຕົນ ສັດມີຊີວິດອາດຕົກໄປເກີດເປັນສັດເດຣັດສານ ຫຼືແມ່ນກະທັ່ງເປັນສິ່ງຢູ່ນິ່ງ; ແລະສັດນັ້ນເອງຍ່ອມເສວຍຜົນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ແກ່ຕົນ ຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ຕາມຄວາມຄວນ.

Verse 16

आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् । गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदेहिकम्

ທຸກຂ໌ກໍເກີດຈາກຕົນເອງ ແລະ ສຸກກໍເກີດຈາກຕົນເອງ. ເອົາຄັນທ້ອງເປັນທີ່ນອນ ສັດທັງຫຼາຍຍ່ອມເສວຍຜົນກຳຈາກກາຍເກົ່າ (ຊາດກ່ອນ).

Verse 17

पूर्वदेहकृतं कर्म न कश्चित्पुरुषोत्तमः । बलेन प्रज्ञया वापि समर्थः कर्तुमन्यथा

ໂອ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ກຳທີ່ເຮັດໄວ້ໃນກາຍເກົ່າ ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຮັດໃຫ້ເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້ ຈະໂດຍກຳລັງ ຫຼື ໂດຍປັນຍາກໍຕາມ.

Verse 18

स्वकृतान्येव भुंजंति दुःखानि च सुखानि च । हेतुतः कारणैर्वापि सोहं कारेण बाध्यते

ສັດທັງຫຼາຍຍ່ອມເສວຍແຕ່ສິ່ງທີ່ຕົນເຮັດເອງ ທັງທຸກຂ໌ແລະສຸກ. ຈະເກີດຈາກເຈດຕະນາ ຫຼື ເຫດປັດໃຈອື່ນໆ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຖືກບັງຄັບໂດຍພະລັງແຫ່ງກຳ.

Verse 19

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम् । तद्वच्छुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति

ເຫມືອນລູກງົວໃນຝູງງົວນັບພັນ ຍ່ອມພົບແມ່ຂອງຕົນ ຉັນໃດ ກຳດີກຳຊົ່ວກໍຕາມຜູ້ກະທຳ ແລະຍ່ອມໄປຮອດເຂົາໂດຍບໍ່ຜິດພາດ ຉັນນັ້ນ.

Verse 20

उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते । प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथाकर्तुमर्हति

ຜົນກຳທີ່ບໍ່ອາດສິ້ນໄປໄດ້ ຫາກບໍ່ໄດ້ເສວຍກ່ອນ ໃຜຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ກຳເກົ່າອັນເປັນເຄື່ອງຜູກມັດນັ້ນເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້?

Verse 21

सुशीघ्रमनुधावंतं विधानमनुधावति । शोभते संनिपातेन यथाकर्म पुराकृतम्

ຜູ້ໃດວິ່ງໄປມາ ບັນຍັດແຫ່ງໄທວະ (ຊະຕາກຳ) ຍ່ອມຕາມທັນທີ; ເມື່ອມາພົບກັນ ຜົນຍ່ອມປາກົດຕາມກຳທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ.

Verse 22

उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छं तमनुगच्छति । करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते

ມັນຢືນຄຽງຂ້າງຜູ້ທີ່ຢືນ ຕາມຜູ້ທີ່ໄປ ແລະກະທຳຕາມຜູ້ທີ່ກະທຳ—ດຸຈເງົາ ຍ່ອມຕາມຫຼັງກຳຂອງຄົນຢ່າງຫຼີກບໍ່ພົ້ນ.

Verse 23

यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम् । उपसर्गा हि विषया उपसर्गा जरादयः

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເງົາແລະແສງຕາເວັນທີ່ຜູກພັນກັນຢູ່ເສມອ ວັດຖຸໂລກກໍບໍ່ແຍກຈາກອຸປະສັກແລະຄວາມທຸກ—ເຊັ່ນຄວາມແກ່ ແລະອື່ນໆ—ໄດ້.

Verse 24

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं दुःखं वा सुखमेव च

ຕໍ່ມາ ຄວາມທຸກເຫຼົ່ານັ້ນຈະບີບຄັ້ນມະນຸດ—ຜູ້ທີ່ຖືກກຳເກົ່າກົດທັບຢູ່ແລ້ວ—ເພື່ອໃຫ້ບໍ່ວ່າຢູ່ທີ່ໃດ ແລະແນວໃດ ລາວຕ້ອງເສວຍສິ່ງທີ່ຄວນເສວຍ: ທຸກຫຼືສຸກກໍຕາມ.

Verse 25

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वेव बलाद्दैवेन नीयते । दैवं प्राहुश्च भूतानां सुखदुःखोपपादनम्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ລາວຖືກຜູກໄວ້ ແລະຖືກໄທວະລາກນຳໄປດ້ວຍກຳລັງ ດຸຈຄົນຖືກມັດດ້ວຍເຊືອກແລ້ວຖືກດຶງໄປ. ເພາະ ‘ໄທວະ’ ຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດສຸກແລະທຸກແກ່ສັດທັງຫຼາຍ.

Verse 26

अन्यथा कर्मतच्चिंत्यं जाग्रतः स्वपतोपि वा । अन्यथा ह्युद्यते दैवं बध्यते च जिघांसति

ຖ້າຜູ້ໃດຄິດພິຈາລະນາກຳນັ້ນຢ່າງບິດເບືອນ—ຈະໃນຍາມຕື່ນ ຫຼືແມ່ນໃນຍາມຝັນ—ແລ້ວ ໄດວະ (ຊະຕາກຳ) ຈະລຸກຂຶ້ນອີກແນວໜຶ່ງ: ມັນຜູກມັດຜູ້ນັ້ນ ແລະມຸ່ງທຳລາຍ.

Verse 27

शस्त्राग्निविषदुर्गेभ्यो रक्षितव्यं सुरक्षति । यथा पृथिव्यां बीजानि वृक्षगुल्मतृणान्यपि

ຄວນປົກປ້ອງຕົນຢ່າງລະມັດລະວັງຈາກອາວຸດ ໄຟ ພິດ ແລະສະຖານະອັນຕະລາຍ; ຄວາມຕື່ນຮູ້ລະວັງໄພນັ້ນແຫຼະເປັນການຄຸ້ມຄອງແທ້. ເຫມືອນເມັດພັນທີ່ຢູ່ໃນດິນ ແລ້ວງອກເປັນຕົ້ນໄມ້ ພຸ່ມໄມ້ ແລະຫຍ້າ.

Verse 28

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ກຳທັງຫຼາຍຕັ້ງຢູ່ໃນອາດມັນ ແລະກໍເກີດຂຶ້ນຈາກທີ່ນັ້ນ; ເຫມືອນຕະກຽງເມື່ອນ້ຳມັນໝົດ ກໍເຖິງຄວາມດັບສະຫງົບ (ນິຣວານ) ແລະດັບໄປ.

Verse 29

कर्मक्षयात्तथा जंतोः शरीरं नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतम्

ເມື່ອກຳຂອງສັດມີຊີວິດສິ້ນໄປ ຮ່າງກາຍກໍຖືກທຳລາຍ. ແລະຄວາມຕາຍກໍເຊັ່ນກັນ—ບັນດາຜູ້ຮູ້ຕັດສະວະກ່າວໄວ້—ຍ່ອມເກີດຈາກການສິ້ນແຫ່ງກຳ.

Verse 30

विविधाः प्राणिनां रोगाः स्मृतास्तेषां च हेतवः । तस्मात्तत्त्वप्रधानस्तु कर्म एव हि प्राणिनाम्

ສັດມີຊີວິດມີໂລກໄພຫຼາຍປະເພດ ແລະເຫດປັດໃຈຂອງມັນກໍຖືກກ່າວໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຕັດສະວະ ສຳລັບປານິນທັງຫຼາຍ ກຳເທົ່ານັ້ນແຫຼະເປັນຫຼັກຄອບຄອງ—ເປັນຕົວກຳນົດສຳຄັນທີ່ສຸດ.

Verse 31

यत्पुरा क्रियते कर्म तदिहैव प्रभुज्यते । यत्त्वया दृष्टमेवापि पृच्छितं तात सांप्रतम्

ກຳໃດທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ກ່ອນ ຜົນຂອງກຳນັ້ນຍ່ອມຖືກເສວຍຢູ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນໃນຊາດນີ້. ແລະສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນດ້ວຍຕົນເອງ ນັ້ນແຫຼະທີ່ບັດນີ້ ໂອ້ລູກເອີຍ ເຈົ້າກຳລັງຖາມຢູ່.

Verse 32

तस्यार्थं तु मया प्रोक्तं भुंजाते तौ हि सांप्रतम् । आनंदे कानने दृष्टं तयोः कर्मसुदारुणम्

ຄວາມໝາຍນັ້ນ ຂ້າໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວ; ຄົນທັງສອງບັດນີ້ກຳລັງເສວຍຜົນຢູ່. ໃນປ່າອານັນດະ ກຳອັນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຫນັກຂອງເຂົາທັງຄູ່ໄດ້ປາກົດໃຫ້ເຫັນ.

Verse 33

तयोश्चेष्टां प्रवक्ष्यामि शृणु वत्स प्रभाषतः । कर्मभूमिरियं तात अन्या भोगार्थभूमयः

ຂ້າຈະອະທິບາຍການດຳລົງຊີວິດຂອງເຂົາທັງສອງ; ຈົ່ງຟັງ ໂອ້ລູກນ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າກ່າວ. ໂລກນີ້ແມ່ນກັມມະພູມິ ແຕ່ໂລກອື່ນໆແມ່ນພູມິສຳລັບການເສວຍພົກ (ໂພກະ).

Verse 34

सर्गादीनां महाप्राज्ञ तासु गत्वा सुभुंजति । सूत उवाच । चौलदेशे महाप्राज्ञः सुबाहुर्नाम भूमिपः

ໂອ້ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເມື່ອໄປຮອດພູມິເຫຼົ່ານັ້ນ (ເລີ່ມແຕ່ສະພາບແຫ່ງການສ້າງສັນ ແລະອື່ນໆ) ຍ່ອມເສວຍສຸກໄດ້ດີຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນແດນໂຈລະ ມີພະຣາຊາຜູ້ສະຫລາດຍິ່ງ ນາມວ່າ ສຸບາຫຸ.

Verse 35

रूपवान्गुणवान्धीरः पृथिव्यां नास्ति तादृशः । विष्णुभक्तो महाप्राज्ञो वैष्णवानां च सुप्रियः

ມີຮູບງາມ ມີຄຸນທຳ ແລະມີຄວາມໝັ້ນຄົງ—ໃນແຜ່ນດິນບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມ. ພຣະອົງເປັນພັກຕະແຫ່ງພຣະວິສະນຸ ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງເຫຼົ່າໄວສະນະວະ.

Verse 36

कर्मणा त्रिविधेनापि प्रध्यायन्मधुसूदनम् । अश्वमेधादिकान्यज्ञान्यजेत सकलान्नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດພິຈາລະນາພຣະມະທຸສູດນະ (ພຣະວິສນຸ) ດ້ວຍກຳສາມປະການ ຍ່ອມໄດ້ບຸນຄົບຖ້ວນແຫ່ງຍັດຍາທັງປວງ ເລີ່ມຈາກອັດສະວະເມດເປັນຕົ້ນ।

Verse 37

पुरोधास्तस्य चैवास्ति जैमिनिर्नाम ब्राह्मणः । स चाहूय सुबाहुं तमिदं वचनमब्रवीत्

ທ່ານຍັງມີປຸໂຣຫິດປະຈຳຕະກູນ ເປັນພຣາຫມັນນາມ ໄຈມິນິ. ທ່ານໄດ້ເອີ້ນສຸບາຫຸຜູ້ນັ້ນມາ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້.

Verse 38

राजन्देहि सुदानानि यैः सुखं तु प्रभुंज्यत । दानैस्तु तरते लोकान्दुर्गान्प्रेत्य गतो नरः

ໂອ ພະຣາຊາ, ຂໍຈົ່ງປະທານທານອັນດີເລີດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຊົມຊື່ນສຸກຢ່າງແທ້ຈິງ; ເພາະດ້ວຍທານ ມະນຸດເມື່ອຈາກໂລກນີ້ໄປ ຍ່ອມຂ້າມພົ້ນໂລກອັນທຸກຍາກໃນປະໂລກໄດ້.

Verse 39

दानेन सुखमाप्नोति यशः प्राप्नोति शाश्वतम् । दानेन चातुला कीर्तिर्जायते मृत्युमंडले

ດ້ວຍທານ ຄົນຍ່ອມໄດ້ສຸກ ແລະໄດ້ຍົດຊື່ອັນຍືນຍົງ. ແລະດ້ວຍທານນັ້ນເອງ ກຽດຕິຄຸນອັນຫາປະມານບໍ່ໄດ້ ຍ່ອມເກີດຂຶ້ນໃນໂລກມະຕະນີ້.

Verse 40

यावत्कीर्तिः स्थिता चात्र तावत्कर्ता दिवं वसेत् । तद्दानं दुष्करं प्राहुर्दातुं नैव प्रशक्यते

ຕາມທີ່ກຽດຕິຄຸນຍັງຕັ້ງຢູ່ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃຫ້ທານກໍຢູ່ໃນສະຫວັນຕາມນັ້ນ. ທານແບບນັ້ນເຂົາກ່າວວ່າຍາກຍິ່ງ—ໃຫ້ໄດ້ຄົບຖ້ວນແທ້ໆ ບໍ່ຄ່ອຍເປັນໄປໄດ້.

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन दातव्यं मानवैः सदा । सुबाहुरुवाच । दानाच्च तपसो वापि द्वयोर्मध्ये सुदुष्करम्

ດັ່ງນັ້ນ ມະນຸດຄວນພາກພຽນທຸກປະການ ເພື່ອເຮັດທານຢູ່ເສມອ. ສຸບາຫຸກ່າວວ່າ: ລະຫວ່າງທານ ແລະ ຕະປະ ການໃຫ້ທານຢ່າງແທ້ຈິງແມ່ນຍາກທີ່ສຸດ.

Verse 42

किं वा महत्फलं प्रेत्य तन्मे ब्रूहि द्विजोत्तम । जैमिनिरुवाच । दानान्न दुष्करतरं पृथिव्यामस्ति किंचन

“ຫຼືສິ່ງໃດໃຫ້ຜົນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຫຼັງຄວາມຕາຍ—ຂໍທ່ານບອກຂ້ອຍເຖີດ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ.” ໄຈມິນີກ່າວວ່າ: “ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຍາກກວ່າການໃຫ້ທານ.”

Verse 43

राजन्प्रत्यक्षमेवैकं दृश्यते लोकसाक्षिकम् । परित्यज्य प्रियान्प्राणान्धनार्थं लोभमोहिताः

ໂອ ພະຣາຊາ, ມີແຕ່ສິ່ງດຽວທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດ ໂດຍໂລກທັງປວງເປັນພະຍານ: ຜູ້ຄົນຖືກລອບລໍ້ດ້ວຍຄວາມໂລບ ຈຶ່ງລະທິ້ງແມ່ນແຕ່ຊີວິດອັນຮັກ ເພື່ອຊັບສິນ.

Verse 44

प्रविशंति नरा लोके समुद्रमटवीं तथा । सेवामन्ये प्रपद्यंतेऽश्ववृत्तिरिति या स्थिता

ໃນໂລກນີ້ ບາງຄົນເຂົ້າໄປໃນທະເລ ແລະ ປ່າດົງ; ບາງຄົນອື່ນພຶ່ງພາການຮັບໃຊ້—ນີ້ແມ່ນວິຖີຫາລ້ຽງຊີບທີ່ຕັ້ງຢູ່ ເອີ້ນວ່າ ‘ອັສວະ-ວຶດຕິ’.

Verse 45

हिंसाप्रायां बहुक्लेशां कृषिं चैव तथा पुरा । तस्य दुःखार्जितस्यापि प्राणेभ्योपि गरीयसः

ການເຮັດນາໃນການເກົ່າກ່ອນ ສ່ວນໃຫຍ່ພົວພັນກັບການເບຍດບຽນ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມລຳບາກຫຼາຍປະການ; ແຕ່ຜົນຜະລິດທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມທຸກນັ້ນ ກໍຍັງຖືວ່າມີຄ່າຫຼາຍກວ່າຊີວິດຂອງຕົນ.

Verse 46

अर्थस्य पुरुषव्याघ्र परित्यागः सुदुष्करः । विशेषतो महाराज तस्य न्यायार्जितस्य च

ໂອ ພະຍັກໃນຫມູ່ມະນຸດ! ການສະລະຊັບສິນນັ້ນຍາກຢິ່ງ; ໂດຍສະເພາະ ໂອ ມະຫາຣາຊາ ເມື່ອຊັບນັ້ນໄດ້ມາດ້ວຍທາງທີ່ຍຸດຕິທຳຖືກຕ້ອງ។

Verse 47

श्रद्धया विधिवत्पात्रे दत्तस्यांतो न विद्यते । श्रद्धा धर्मसुता देवी पावनी विश्वतारिणी

ທານທີ່ໃຫ້ດ້ວຍສັດທາ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ ຍ່ອມມີອານຸສົງບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. ສັດທາແມ່ນເທວີ ທິດາແຫ່ງທຳ ຜູ້ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຜູ້ຂ້າມພາໂລກທັງປວງ.

Verse 48

सावित्री प्रसवित्री च संसारार्णवतारिणी । श्रद्धया साध्यते धर्मो महद्भिर्न्नार्थराशिभिः

ນາງແມ່ນ ສາວິຕຣີ ແລະເປັນ ປຣະສະວິຕຣີ ຜູ້ພາຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສາຣ. ທຳສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍສັດທາ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍກອງຊັບອັນໃຫຍ່.

Verse 49

निष्किंचनास्तु मुनयः श्रद्धाधर्मा दिवं गताः । संति दानान्यनेकानि नानाभेदैर्नृपोत्तम

ບັນດາມຸນີຜູ້ບໍ່ມີຊັບສິນ ຍຶດໝັ້ນໃນສັດທາແລະທຳ ໄດ້ເຖິງສະຫວັນ. ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ທານມີຫຼາຍຢ່າງ ແບ່ງເປັນຫຼາຍປະເພດ.

Verse 50

अन्नदानात्परं नास्ति प्राणिनां गतिदाकयम् । तस्मादन्नंप्रदातव्यंपयसाचसमन्वितम्

ສຳລັບສັດມີຊີວິດ ບໍ່ມີທານໃດສູງກວ່າການໃຫ້ອາຫານ ເພາະມັນປະທານເສັ້ນທາງອັນຄວນ ແລະຄວາມຜາສຸກ. ດັ່ງນັ້ນຄວນໃຫ້ອາຫານ ພ້ອມນົມດ້ວຍ.

Verse 51

मधुरेणापि पुण्येन वचसा च समन्वितम् । नास्त्यन्नात्तु परं दानमिहलोके परत्र च

ແມ່ນແຕ່ມີຖ້ອຍຄຳຫວານແລະເປັນກຸສົນປະກອບກໍຕາມ ບໍ່ມີທານໃດຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າທານອາຫານ—ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ

Verse 52

तारणाय हितायैव सुखसंपत्तिहेतवे । श्रद्धया विधिवत्पात्रे निर्मलेनापि चेतसा

ເພື່ອການພົ້ນທຸກ ເພື່ອປະໂຫຍດແທ້ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດຄວາມສຸກກັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ—ຄວນໃຫ້ທານດ້ວຍສັດທາ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ

Verse 53

अन्नैकस्य प्रदानस्य फलं भुंक्ते भवेन्नरः । ग्रासाद्ग्रासं प्रदातव्यं मुष्टिप्रस्थं न संशयः

ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນບຸນແມ່ນແຕ່ການໃຫ້ອາຫານພຽງສ່ວນດຽວ ດັ່ງນັ້ນຄວນໃຫ້ອາຫານທີລະຄຳ—ທີລະກຳມື ແລະຕາມມາດຕາ—ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ

Verse 54

अक्षयं जायते तस्य दानस्यापि महाफलम् । न च प्रस्थं न वा मुष्टिं नरस्य हि न संभवेत्

ຈາກທານນັ້ນ ບຸນອັນບໍ່ເສື່ອມ (ອັກສະຍະ) ແລະຜົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ ເພາະສຳລັບມະນຸດ ບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້ທີ່ຈະບໍ່ມີທັງມາດຕາປຣັສຖະ ຫຼືແມ່ນແຕ່ກຳມືໜຶ່ງໃຫ້ທານ

Verse 55

अनास्तिक्यप्रभावेण पर्वणि प्राप्य मानवः । श्रद्धया ब्राह्मणं चैकं भक्त्या चैव प्रभोजयेत्

ເມື່ອດ້ວຍອິດທິພົນແຫ່ງຄວາມບໍ່ເຊື່ອ ບຸກຄົນມາຮອດວັນປັຣວັນອັນສັກສິດ ກໍຄວນຍັງຄົງມີສັດທາ ແລະດ້ວຍພັກຕິ ໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນແມ່ນແຕ່ພຽງຄົນດຽວ

Verse 56

एकस्यापिप्रधानस्यअन्नस्यापिप्रजेश्वर । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यं चान्नं प्रभुंजति

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບຸນຈາກການຖວາຍທານອາຫານອັນປະເສີດພຽງຄັ້ງດຽວ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ເກີດໃໝ່ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະເສວຍອາຫານອຸດົມສົມບູນຢູ່ເນືອງນິດ

Verse 57

पूर्वजन्मनि यद्दत्तं भक्त्या पात्रे सकृन्नरैः । जन्मांतरं सुसंप्राप्य नित्यमेव भुनक्ति च

ໃນຊາດກ່ອນ ສິ່ງໃດທີ່ມະນຸດໄດ້ໃຫ້ທານດ້ວຍສັດທາແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ເມື່ອໄດ້ເກີດໃໝ່ແລ້ວ ຍ່ອມເສວຍຜົນນັ້ນຢູ່ເປັນນິດ

Verse 58

अन्नदानं प्रयच्छंति ब्राह्मणेभ्यो हि नित्यशः । मिष्टान्नपानं भुंजंति ते नरा अन्नदायिनः

ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ທານອາຫານແກ່ພຣາຫມັນເປັນນິດ ຜູ້ໃຫ້ອາຫານນັ້ນຍ່ອມໄດ້ເສວຍອາຫານຫວານ ແລະນ້ຳດື່ມອັນອ່ອນອຸ່ນ

Verse 59

अन्नमेव वदंत्येत ऋषयो वेदपारगाः । प्राणभूतं न संदेहममृताद्धि समुद्भवम्

ຣິສີຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດກ່າວວ່າ “ອາຫານເທົ່ານັ້ນແມ່ນປຣານ ແມ່ນຊີວິດ” ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ເພາະມັນເກີດຈາກອະມຣິຕະ ອັນເປັນສານອະມະຕະ

Verse 60

प्राणास्तेन प्रदत्ता हि येन चान्नं समर्पितम् । अन्नदानं महाराज देहि त्वं तु प्रयत्नतः

ຜູ້ໃດທີ່ນໍາອາຫານໄປຖວາຍ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ປະທານປຣານ ຄືລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຈົ່ງໃຫ້ທານອາຫານດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ

Verse 61

एवमाकर्ण्य वै राजा जैमिनेस्तु महात्मनः । पुनः पप्रच्छ तं विप्रं जैमिनिं ज्ञानपंडितम्

ເມື່ອພະຣາຊາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງມະຫາອາດມາ ໄຈມິນີ ແລ້ວ ກໍໄດ້ຖາມພຣາຫມັນນັ້ນອີກຄັ້ງ—ໄຈມິນີ ຜູ້ເປັນບັນດິດແຫ່ງຍານປັນຍາ।

Verse 94

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुर्नवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບບົດທີ 94 ໃນ ພູມິຂັນຑະ ຂອງ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ໃນຕອນເລື່ອງເວນະ ໃນການສັນລະເສີນ ຄຸຣຸ-ຕີຣຖະ ແລະໃນປະຫວັດຂອງ ຈະວະນະ।