Adhyaya 89

Verse 1

विष्णुरुवाच । कुंजलस्तु सुतं वाक्यं समुज्ज्वलमथाब्रवीत् । भवान्कथय भोः पुत्र किमपूर्वं तु दृष्टवान्

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: ແລ້ວ ກຸນຊະລະ ໄດ້ກ່າວກັບລູກຊາຍດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນສະຫວ່າງໄສວ່າ “ລູກເອີຍ ຈົ່ງເລົ່າມາ ເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນອັດສະຈັນໃດ?”

Verse 2

तन्मे कथय सुप्रीतः श्रोतुकामोऽस्मि सांप्रतम् । एवमादिश्य तं पुत्रं विरराम स कुंजलः

“ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ ຂ້ອຍຍິນດີຫຼາຍ ເພາະບັດນີ້ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະຟັງ” ເມື່ອສັ່ງສອນລູກແລ້ວ ກຸນຊະລະ ກໍນິ່ງງຽບ

Verse 3

पितरं प्रत्युवाचाथ विनयावनतस्सुतः । समुज्ज्वल उवाच । हिमवंतं नगश्रेष्ठं देववृंदसमन्वितम्

ແລ້ວ ລູກຊາຍຜູ້ນ້ອມນອບກໍຕອບພໍ່ ສະມຸຈຊະວະລະ ກ່າວວ່າ “ຂ້ອຍຈະໄປຫາ ຫິມະວານ ພູເຂົາອັນປະເສີດ ທີ່ມີໝູ່ເທວະດາຫ້ອມລ້ອມ”

Verse 4

आहारार्थं प्रगच्छामि भवतश्चात्मनः पितः । पश्यामि कौतुकं तत्र न दृष्टं न श्रुतं पुरा

“ເພື່ອອາຫານ ຂ້ອຍຈະໄປຫາພໍ່ຂອງທ່ານ—ແລະພໍ່ຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ ທີ່ນັ້ນຂ້ອຍຈະເຫັນຄວາມອັດສະຈັນ ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນ”

Verse 5

प्रदेशमृषिगणाकीर्णमप्सरोभिः प्रशोभितम् । बहुकौतुकशोभाढ्यं मंगल्यं मंगलैर्युतम्

ດິນແດນນັ້ນແອດແນ້ນດ້ວຍຫມູ່ລິສີ ແລະງາມສະຫງ່າດ້ວຍອັບສະຣາແຫ່ງສະຫວັນ। ອຸດົມດ້ວຍຄວາມງາມຂອງງານມະຫັດສະຈັນຫຼາຍປະການ ເປັນທີ່ມົງຄຸນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍພິທີມົງຄຸນກັບນິມິດດີ।

Verse 6

बहुपुण्यफलोपेतैर्वनैर्नानाविधैस्ततः । अनेककौतुकभरैर्मनसः परिमोहनम्

ຕໍ່ມາມີປ່າຫຼາຍຊະນິດ ອຸດົມດ້ວຍຜົນແຫ່ງບຸນກຸສົນອັນຫຼາຍ. ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນນັບບໍ່ຖ້ວນ ຈົນຈິດໃຈຖືກມອບໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ້।

Verse 7

तत्र दृष्टं मया तात अपूर्वं मानसांतिके । बहुहंसैः समाकीर्णो हंस एकः समागतः

ທີ່ນັ້ນ ໂອ້ພໍ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ໃກ້ມານະສາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງອັນບໍ່ເຄີຍມີ: ທ່າມກາງຫົງຫຼາຍຕົວ ມີຫົງພຽງຕົວດຽວມາຮອດ ແລະຖືກພວກຫົງລ້ອມຮອບ।

Verse 8

एवं कृष्णा महाभाग अन्ये तत्र समागताः । सितेतरैश्चंचुपादैरन्यतः शुक्लविग्रहाः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ມີວາສະນາ ນົກສີຄ່ຳອື່ນໆກໍມາຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລະອີກຟາກໜຶ່ງມີພວກກາຍຂາວ ມີປາກແລະຕີນເປັນສີປົນກັນ ທັງອ່ອນແລະເຂັ້ມ।

Verse 9

तादृशास्ते च नीला वै अन्ये शुभ्रा महामते । चतस्रस्तत्र वै नार्यो रौद्राकारा विभीषणाः

ບາງພວກເປັນສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມດັ່ງນັ້ນ ແລະບາງພວກເປັນສີຂາວ ໂອ້ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ. ທີ່ນັ້ນຍັງມີຍິງສີ່ນາງ ມີຮູບລັກດຸຮ້າຍນ່າຢ້ານ ແລະນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 10

दंष्ट्राकरालसंक्रूरा ऊर्ध्वकेश्यो भयानकाः । पश्चात्तास्तु समायातास्तस्मिन्सरसि मानसे

ນາງເຫຼົ່ານັ້ນນ່າຢ້ານກົວ ແລະໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ມີແຂ້ວຂຽວອ້າປາກ ແລະຜົມຕັ້ງຊັນ ແລ້ວພາຍຫຼັງກໍມາຮອດສະຣະຊື່ ມານະສາ ນັ້ນ។

Verse 11

कृष्णा हंसास्तु संस्नाता मानसे तात मत्पुरः । विभ्रांताः परितश्चान्ये न स्नातास्तत्र मानसे

ໂອ້ຜູ້ຮັກ, ຫົງສີດຳໄດ້ອາບນ້ຳຊຳລະໃນມານະສະໂຣວະຣະ ຢູ່ໜ້າເມືອງຂອງຂ້ອຍແທ້; ແຕ່ຫົງອື່ນໆທີ່ພະເນຈອນໄປທົ່ວ ບໍ່ໄດ້ອາບໃນສະຣະມານະສານັ້ນເລີຍ।

Verse 12

जहसुस्ताः स्त्रियस्तात हास्यैरट्टाट्टदारुणैः । तस्मात्सराद्विनिष्क्रांतो हंस एको महातनुः

ໂອ້ຜູ້ຮັກ, ນາງເຫຼົ່ານັ້ນຫົວເຮາະດ້ວຍສຽງຫົວເຮາະອັນຫຍາບກະດ້າງນ່າຢ້ານ. ແລ້ວຈາກສະຣະນັ້ນ ຫົງຕົວໜຶ່ງຮ່າງໃຫຍ່ມະຫາສານກໍຜຸດຂຶ້ນມາ।

Verse 13

पश्चात्त्रयो विनिष्क्रांतास्तैश्चाहं समुपेक्षितः । याता आकाशमार्गेण विवदंतः परस्परम्

ຕໍ່ມາທັງສາມກໍຈາກໄປ ແລະເຂົາເຈົ້າກໍລະເລີຍຂ້ອຍ. ເຂົາເຈົ້າໄປຕາມທາງແຫ່ງຟ້າ ພ້ອມກັບໂຕ້ຖຽງກັນເອງ।

Verse 14

तास्तु स्त्रियो महाभीमाः समंतात्परिबभ्रमुः । विंध्यस्य शिखरे पुण्ये वृक्षच्छायासुपक्षिणः

ນາງຜູ້ນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ຕໍ່ມາກໍພາກັນພະເນຈອນໄປຮອບດ້ານ ຢູ່ເທິງຍອດອັນສັກສິດຂອງພູວິນທະຍະ ທ່າມກາງຝູງນົກທີ່ພັກຢູ່ໃນຮົ່ມໄມ້।

Verse 15

निषण्णास्तत्र ते सर्वे दग्धा दुःखैः सुदारुणैः । तेषां सुवीक्षमाणानां भिल्ल एकः समागतः

ທີ່ນັ້ນພວກເຂົາທັງໝົດນັ່ງລົງ ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຫນັກ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ຊາຍພິລລະ (ຜູ້ຢູ່ປ່າ) ຄົນໜຶ່ງກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ

Verse 16

मृगान्स पीडयित्वा तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । शिलातलं समाश्रित्य निषसाद सुखेन वै

ເມື່ອໄດ້ລົບກວນຝູງກວາງແລ້ວ ນາຍພານຜູ້ຖືຄັນທະນູ—ມືຖືລູກສອນ—ໄດ້ອາໄສພື້ນຫີນເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລ້ວນັ່ງລົງຢ່າງສະບາຍໃຈ

Verse 17

पश्चाद्भिल्ली समायाता अन्नमादाय सोदकम् । स्वं प्रियं वीक्षते राज्ञा मुदितैर्लक्षणैर्युतम्

ຕໍ່ມາ ພິລລີໄດ້ມາພ້ອມອາຫານແລະນ້ຳ ແລ້ວນາງໄດ້ເຫັນຄົນຮັກຂອງນາງ ຜູ້ທີ່ກະສັດໄດ້ປະທານເຄື່ອງໝາຍມົງຄຸນອັນຊື່ນບານໃຫ້

Verse 18

अन्यादृशं समावीक्ष्य स्वकांतं तेजसावृतम् । दिव्यतेजः समाक्रांतं यथा सूर्यं दिविस्थितम्

ເມື່ອນາງເຫັນຄົນຮັກໃນຮູບພັນທີ່ບໍ່ເໝືອນເກົ່າ—ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເດດທິບ—ນາງເຫັນເຂົາດັ່ງດວງອາທິດທີ່ສະຖິດໃນນະພາ

Verse 19

नरमन्यं परिज्ञाय तं परित्यज्य सा ययौ । व्याध उवाच । एह्येहि त्वं प्रिये चात्र कस्मान्मां त्वं न पश्यसि

ເມື່ອນາງຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຊາຍອື່ນ ນາງກໍປະລະເຂົາແລ້ວໄປ. ນາຍພານກ່າວວ່າ “ມາເຖີດ ມາເຖີດ ຄົນຮັກຂອງຂ້າ—ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ເບິ່ງຂ້າຢູ່ນີ້?”

Verse 20

क्षुधया पीड्यमानोहं त्वामहं चावलोकये । तस्य वाक्यं समाकर्ण्य शीघ्रं व्याधी समागता

ເມື່ອຖືກຄວາມຫິວບີບຄັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເບິ່ງເຈົ້າ; ພໍໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ໂລກໄພກໍຮີບຮ້ອນເຂົ້າມາຫາຂ້າພະເຈົ້າ

Verse 21

भर्तुः पार्श्वं समासाद्य विस्मिता साभवत्तदा । कोयं तेजः समाचारो देवोयं मां समाह्वयेत्

ເມື່ອນາງເຂົ້າໄປຮອດຂ້າງສາມີ ນາງກໍປະຫລາດໃຈວ່າ “ແສງຮຸ່ງເຮືອງແລະອາການນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ເທວະອົງໃດກັນທີ່ເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າ?”

Verse 22

तमुवाच ततो व्याधी भर्तारं दीप्ततेजसम् । अत्र किं ते कृतं वीर भवान्को दिव्यलक्षणः

ແລ້ວນາງນັກລ່າກໍກ່າວກັບສາມີຜູ້ມີຮັດສະມີສົດໃສວ່າ “ໂອ ວີຣະບຸລຸດ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງໄວ້ຢູ່ນີ້? ແລະເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຜູ້ມີໝາຍລັກສະນະທິບ?”

Verse 23

सूत उवाच । एवमाभाषितो व्याध्या व्याधः प्रियामभाषत । अहं ते वल्लभः कांते भवती च मम प्रिया

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງນັກລ່າເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ນັກລ່າຊາຍຈຶ່ງກ່າວກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກວ່າ “ໂອ ຄົນຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຄູ່ຮັກຂອງເຈົ້າ ແລະເຈົ້າກໍແມ່ນຄົນຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 24

कस्मात्त्वं मां न जानासि कथं शंका प्रवर्तते । क्षुधया पीड्यमानेन पयश्चान्नं प्रतीक्ष्यते

ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າພະເຈົ້າ? ຄວາມສົງໄສຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ? ເມື່ອຖືກຄວາມຫິວທໍລະມານ ຍ່ອມຄອຍແຕ່ນົມແລະອາຫານ

Verse 25

व्याध्युवाच । बर्बरः कृष्णवर्णश्च रक्ताक्षः कृष्णकंचुकः । ईदृशश्चास्ति मे भर्ता सर्वसत्वभयंकरः

ນາຍພານເວົ້າວ່າ: “ຜົວຂ້ອຍເປັນຄົນປ່າເຖື່ອນ—ຜິວດຳ, ຕາແດງ, ນຸ່ງເສື້ອຄຸມສີດຳ; ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ນ່າຢ້ານກົວແກ່ສັດທັງປວງ”

Verse 26

भवान्को दिव्यदेहस्तु प्रियेत्युक्त्वा समाह्वयेत् । एष मे संशयो जातो वद सत्यं ममाग्रतः

“ທ່ານແມ່ນໃຜ ຜູ້ມີກາຍທິບ? ເວົ້າວ່າ ‘ໂອ ຄົນຮັກ’ ແລ້ວເອີ້ນຂ້ອຍໃຫ້ເຂົ້າໃກ້. ຄວາມສົງໄສເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ—ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ”

Verse 27

कुलं नाम स्वकं ग्रामं क्रीडां लिगं सुतं सुताम् । समाचष्ट प्रियाग्रे तु तस्याः प्रत्यय हेतवे

ເພື່ອໃຫ້ນາງເຊື່ອໃຈ ລາວໄດ້ເລົ່າຕໍ່ໜ້າຄົນຮັກເຖິງຕະກູນ, ຊື່, ບ້ານເກີດ, ການຫຼິ້ນສະໜຸກ, ເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກ, ແລະເລື່ອງລູກຊາຍລູກສາວຂອງຕົນ

Verse 28

प्रत्युवाच स्वभर्तारं सा व्याधी हृष्टमानसा । कस्मात्ते ईदृशः कायः श्वेतकंचुकधारकः

ນາງມີໃຈຍິນດີ ແລ້ວຕອບຜົວວ່າ: “ເປັນຫຍັງກາຍຂອງທ່ານຈຶ່ງເປັນແບບນີ້—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງນຸ່ງເສື້ອຂາວ?”

Verse 29

कथं जातः समाचक्ष्व ममाश्चर्यं प्रवर्तते । एवं संपृच्छमानस्तु भार्यया मृगघातकः

“ຈົ່ງເລົ່າວ່າມັນເກີດຂຶ້ນແນວໃດ; ຄວາມພິສົງໄດ້ກໍ່ຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍແລ້ວ।” ເມື່ອຖືກພັນລະຍາຖາມແບບນັ້ນ ນາຍພານຜູ້ຂ້າກວາງກໍເວົ້າຂຶ້ນ

Verse 30

सूत उवाच । प्रत्युवाच ततः श्रुत्वा तां प्रियां प्रश्रयान्विताम् । नर्मदा उत्तरे कूले संगमश्चास्ति सुव्रते

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ເວົ້າດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມແລະຄວາມເຄົາລົບແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຕອບວ່າ “ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະອັນງາມ ທີ່ຝັ່ງເໜືອແຫ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ມີສັງກະມະອັນສັກສິດຢູ່”

Verse 31

आतपेनाकुलो जीवो मम जातोति सुप्रिये । अस्मिन्वै संगमे कांते श्रमश्रांतो हि सत्वरः

“ໂອ ຜູ້ຮັກອັນປະເສີດ ດ້ວຍແດດຮ້ອນກ້າ ຊີວິດຂ້າກະວົນກະວາຍ. ໂອ ຄົນຮັກ ໃນສັງກະມະນີ້ ຂ້າໄດ້ເມື່ອຍລ້າ ແລະອ່ອນແຮງຢ່າງວ່ອງໄວເນື່ອງຈາກຄວາມພາກເພຍ”

Verse 32

गतः स्नात्वा जलं पीत्वा पश्चाच्चाहं समागतः । तदाप्रभृति मे काय ईदृशस्तेजसावृतः

ຂ້າໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນ ອາບນ້ຳ ແລະດື່ມນ້ຳ ແລ້ວຈຶ່ງກັບຄືນມາ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ກາຍຂອງຂ້າເປັນເຊັ່ນນີ້—ຖືກຫໍ່ຫຸ້ມດ້ວຍລັດສະໝີອັນສະຫງ່າງາມ

Verse 33

संजातो वस्त्रसंयुक्तः कंचुकः शुभ्रतां गतः । पूर्वोक्तलिंगसंस्थानैः कुलैः स्थानेन वै तथा

ຮູບນັ້ນເກີດຂຶ້ນພ້ອມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ; ກັນຈຸກະ (kañcuka) ກໍກາຍເປັນສີຂາວບໍລິສຸດ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ອນ ມັນສອດຄ່ອງກັບເຄື່ອງໝາຍຈໍາແນກ ຮູບຮ່າງ ວົງສາ ແລະຖານະອັນຄວນເປັນ

Verse 34

स्वप्रियं लक्षयित्वा तु ज्ञात्वा पुण्यस्य संभवम् । प्रत्युवाचाथ भर्तारं संगमं मम दर्शय

ແລ້ວນາງໄດ້ສັງເກດສິ່ງທີ່ລາວຮັກ ແລະເຂົ້າໃຈບໍ່ເກີດແຫ່ງບຸນ ນາງຈຶ່ງຕອບຜົວວ່າ “ຂໍໃຫ້ທ່ານຊີ້ໃຫ້ຂ້າເຫັນສັງກະມະນັ້ນ”

Verse 35

तव पश्चात्प्रदास्यामि भोजनं पानसंयुतम् । इत्युक्तः प्रियया व्याधः सत्वरेण जगाम ह

ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໄດ້ກ່າວວ່າ “ຫຼັງຈາກທ່ານ ຂ້າຈະຖວາຍອາຫານພ້ອມນ້ຳດື່ມ” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ນາຍພານກໍຮີບຮ້ອນເດີນທາງໄປທັນທີ।

Verse 36

संगमो दर्शितस्तेन ततोग्रे पापनाशनः । समुड्डीना महाभाग पक्षिणो लघुविक्रमाः

ລາວໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນສັງຄົມ (ຈຸດບັນຈົບນ້ຳ) ແລະຂ້າງໜ້າຕໍ່ໄປມີຕີຣະຖະອັນທຳລາຍບາບ. ໂອ ຜູ້ມີພະຍົດ! ແລ້ວນົກຜູ້ວ່ອງໄວກໍບິນຂຶ້ນ

Verse 37

तया सार्द्धं ययुः सर्वे रेवासंगममुत्तमम् । तेषां तु वीक्षमाणानां पक्षिणां मम पश्यतः

ພ້ອມກັບນາງ ທຸກຄົນໄດ້ໄປຫາສັງຄົມອັນປະເສີດຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາ. ແລະໃນຂະນະທີ່ນົກເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງເບິ່ງ—ແມ່ນຂ້າກໍເບິ່ງຢູ່—(ເຫດນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນ)

Verse 38

तया हि स्नापितो भर्ता पुनः स्नाता हि सा स्वयम् । दिव्यदेहधरौ चोभौ दिव्यकांतिसमन्वितौ

ນາງໄດ້ອາບນ້ຳໃຫ້ຜົວຂອງນາງ ແລະຕໍ່ມານາງກໍອາບນ້ຳອີກຄັ້ງດ້ວຍຕົນເອງ. ທັງສອງໄດ້ຮັບກາຍທິບ ແລະມີລັດສະໝີທິບປະດັບ

Verse 39

संजातौ पक्षिणां श्रेष्ठ दिव्यवस्त्रानुलेपनौ । दिव्यमालांबरधरौ दिव्यगंधानुलेपनौ

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ນົກ! ທັງສອງໄດ້ບັງເກີດພ້ອມການປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງທິບ ແລະເຄື່ອງທາກາຍທິບ; ສວມມາລາສະຫວັນ ແລະອາພອນທິບ ພ້ອມທັງຊະໂລມດ້ວຍກິ່ນຫອມທິບ

Verse 40

वैष्णवं यानमासाद्य मुनिगंधर्वपूजितौ । गतौ तौ वैष्णवं लोकं वैष्णवैः परिपूजितौ

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຍານວິມານໄວສະນະວະ ອັນຖືກມຸນີແລະຄັນທະວະບູຊາ ທັງສອງກໍໄປສູ່ໂລກໄວສະນະວະ ທີ່ນັ້ນບັນດາພັກຕະຂອງພຣະວິສນຸໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາຢ່າງສູງສຸດ।

Verse 41

स्तूयमानौ महात्मानौ दंपती दृष्टवानहम् । व्रजंतौ स्वर्गमार्गेण कूजंते पक्षिणस्तथा

ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຄູ່ຜົວເມຍຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ຖືກສັນລະເສີນຢູ່ ແລະເດີນໄປຕາມທາງສູ່ສະຫວັນ; ຝູງນົກກໍຮ້ອງຈິບຈິບຢ່າງໄພເຣາະເຊັ່ນກັນ।

Verse 42

तीर्थराजं परं दृष्ट्वा हर्षव्यक्ताक्षरैस्तदा । चत्वारः कृष्णहंसास्ते संगमे पापनाशने

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຫັນ “ຣາຊາແຫ່ງຕີຣຖະ” ອັນສູງສຸດນັ້ນ ຫົງດຳທັງສີ່ກໍເວົ້າຖ້ອຍຄຳຢ່າງຊັດເຈນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະມາຮອດສັງຄົມທີ່ທຳລາຍບາບ।

Verse 43

स्नात्वा वै भावशुद्धास्ते प्राप्ता उज्ज्वलतां पुनः । स्नात्वा पीत्वा जलं ते तु पुनर्बहिर्विनिर्गताः

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ພວກເຂົາກໍມີຈິດໃຈບໍລິສຸດແທ້ ແລະໄດ້ຄວາມສະຫວ່າງໄສຄືນອີກ. ອາບນ້ຳແລະດື່ມນ້ຳນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍອອກມາພາຍນອກອີກຄັ້ງ।

Verse 44

तावत्यस्ताः स्त्रियः कृष्णा मृतास्तत्स्नानमात्रतः । क्रंदमाना विचेष्टंत्यो हाहाकार विकंपिताः

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ບັນດາຍິງຜິວຄ່ຳເຫຼົ່ານັ້ນກໍຕາຍລົງ ເພີຍແຕ່ດ້ວຍການອາບນ້ຳນັ້ນ. ພວກນາງຮ້ອງໄຫ້ ດິ້ນລົນ ແລະສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍສຽງ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!”

Verse 45

यमलोकं गतास्तास्तु तात दृष्टा मया तदा । उड्डीनास्तु ततो हंसाः स्वस्थानं प्रतिजग्मिरे

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ຕາຕາ ຂ້າໄດ້ເຫັນພວກນາງໄປສູ່ຍົມໂລກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຫົງສາທັງຫຼາຍກໍບິນກັບໄປຍັງຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ.

Verse 46

एवं तात मया दृष्टं प्रत्यक्षं कथितं तव । कृष्णपक्षा महाकाया धार्तराष्ट्रास्तु ताः स्त्रियः

ດັ່ງນີ້ ໂອ ຕາຕາ ສິ່ງທີ່ຂ້າເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງແບບປະຈັກ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ສະຕຣີເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຂອງ ທຣິຕຣາສະຕຣະ—ຜິວຄ່ຳ ແລະຮ່າງກາຍໃຫຍ່ໂຕ.

Verse 47

कथयस्व प्रसादेन के भविष्यंति वै पितः । निर्गतान्मानसान्मध्याद्धार्तराष्ट्रान्वदस्व मे

ໂອ ພໍ່ເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເມດຕາບອກຂ້າແດ່: ພວກນັ້ນຈະເປັນໃຜໃນອະນາຄົດແທ້? ກ່ຽວກັບພວກທາຣຕຣາສະຕຣະທີ່ເກີດອອກຈາກກາງໃຈຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງກ່າວໃຫ້ຂ້າຟັງ.

Verse 48

के भविष्यंति ते तात कथय त्वं तु सांप्रतम् । कस्मात्सुकृष्णतां प्राप्ता हंसाः शुद्धाश्च ते पुनः

“ໂອ ຕາຕາ ພວກນັ້ນຈະກາຍເປັນໃຜ? ຈົ່ງບອກຂ້າໃນບັດນີ້. ແລະເປັນຫຍັງຫົງສາເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຮັບສີດຳເຂັ້ມອີກຄັ້ງ ແຕ່ກໍຍັງຄົງບໍລິສຸດ?”

Verse 49

संजातास्तत्क्षणात्तात कस्मान्मृतास्तु ताः स्त्रियः । एवं मे संशयस्तात संजातो दारुणो हृदि

ໂອ ຕາຕາ ພວກນາງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ແລ້ວເປັນຫຍັງສະຕຣີເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງຕາຍ? ດັ່ງນີ້ ໂອ ຕາຕາ ຄວາມສົງໄສອັນນ່າຫວາດຫວັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າ.

Verse 50

छेत्तुमर्हसि अद्यैव भवाञ्ज्ञानविचक्षणः । प्रसादसुमुखो भूत्वा प्रणतस्य सदैव मे

ໂອ ທ່ານຜູ້ຮອບຮູ້ໃນຍານ ຄວນຈະກຳຈັດສິ່ງນັ້ນໃນມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ຂໍໃຫ້ທ່ານມີໃບໜ້າເມດຕາດ້ວຍພຣະປະສາດ ແລະໂປດປະທານອະນຸກຣະຫາແກ່ຂ້າຜູ້ນົບນ້ອມຢູ່ເສມອ.

Verse 51

एवं संभाष्य पितरं विरराम समुज्ज्वलः । ततः प्रवक्तुमारेभे स शुकः कुंजलाभिधः

ເມື່ອໄດ້ສົນທະນາກັບບິດາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນກໍຢຸດນິ່ງ. ຈາກນັ້ນ ນົກແກ້ວນາມ “ກຸນຊະລາ” ຈຶ່ງເລີ່ມກ່າວ.

Verse 89

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे एकोननवतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 89 ໃນ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພາກພູມິຂັນຑະ ວ່າດ້ວຍເລື່ອງເວນະ ການພັນນາກຸຣຸ-ຕີຣຖະ ແລະປະຫວັດຈະວະນະ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.