Adhyaya 80

Verse 1

पिप्पल उवाच । कामकन्यां यदा राजा उपयेमे द्विजोत्तम । किं चक्राते तदा ते द्वे पूर्वभार्ये सुपुण्यके

ປິບປະລະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ! ເມື່ອພະຣາຊາໄດ້ອະພິເສກກັບ ກາມະກັນຍາ ແລ້ວ, ພຣະມະເຫສີເກົ່າທັງສອງ—ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ—ໃນການນັ້ນໄດ້ເຮັດຫຍັງ?”

Verse 2

देवयानी महाभागा शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी । तयोश्चरित्रं तत्सर्वं कथयस्व ममाग्रतः

ເທວະຍານີ ຜູ້ມີມະຫາພາກ ແລະ ສະຣະມິດຖາ ທິດາຂອງ ວຶສະປະຣະວັນ—ຂໍທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຕໍ່ໜ້ານີ້ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ທັງໝົດເລື່ອງລາວຂອງນາງທັງສອງ

Verse 3

सुकर्मोवाच । यदानीता कामकन्या स्वगृहं तेन भूभुजा । अत्यर्थं स्पर्धते सा तु देवयानी मनस्विनी

ສຸກັມມະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພະຣາຊານັ້ນນຳ ກາມະກັນຍາ ເຂົ້າສູ່ເຮືອນຂອງພຣະອົງ, ເທວະຍານີຜູ້ມີໃຈສູງ ກໍເກີດຄວາມອິດສາແລະຄວາມແຂ່ງຂັນຢ່າງຫນັກ

Verse 4

तस्यार्थे तु सुतौ शप्तौ क्रोधेनाकुलितात्मना । शर्मिष्ठां च समाहूय शब्दं चक्रे यशस्विनी

ເພາະເຫດນັ້ນ, ດ້ວຍໃຈທີ່ຖືກກະທົບໂດຍຄວາມໂກດ, ນາງໄດ້ສາບແຊ່ງບຸດທັງສອງຂອງນາງ; ແລ້ວເອີ້ນ ສະຣະມິດຖາ ມາ, ນາງຜູ້ມີກຽດກໍຍົກສຽງຂຶ້ນເວົ້າ

Verse 5

रूपेण तेजसा दानैः सत्यपुण्यव्रतैस्तथा । शर्मिष्ठा देवयानी च स्पर्धेते स्म तया सह

ທັງໃນຄວາມງາມ, ໃນຣັດສະມີແຫ່ງເດຊ, ໃນທານບາຣະມີ, ແລະໃນວັດຕະປະຕິຍານແຫ່ງສັດຈະແລະບຸນກຸສົນ—ສະຣະມິດຖາ ແລະ ເທວະຍານີ ມັກຈະແຂ່ງຂັນກັບນາງຢູ່ເສມອ

Verse 6

दुष्टभावं तयोश्चापि साऽज्ञासीत्कामजा तदा । राज्ञे सर्वं तया विप्र कथितं तत्क्षणादिह

ໃນເວລານັ້ນ ກາມະຈາກໍໄດ້ຮູ້ເຈດຕະນາຊົ່ວຂອງຄົນທັງສອງ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ນາງໄດ້ກາບທູນທຸກຢ່າງໃຫ້ພຣະຣາຊາທັນທີຢູ່ນີ້.

Verse 7

अथ क्रुद्धो महाराजः समाहूयाब्रवीद्यदुम् । शर्मिष्ठा वध्यतां गत्वा शुक्रपुत्री तथा पुनः

ແລ້ວພຣະມະຫາຣາຊາໂກດເກີນ ຈຶ່ງເອີ້ນຢະດຸມາແລະຕັດວ່າ: “ໄປເຖີດ—ໃຫ້ປະຫານຊຣະມິດຖາ; ແລະເຊັ່ນນັ້ນອີກ ໃຫ້ກະທຳຕໍ່ທິດາຂອງສຸກຣະດ້ວຍ”

Verse 8

सुप्रियं कुरु मे वत्स यदि श्रेयो हि मन्यसे । एवमाकर्ण्य तत्तस्य पितुर्वाक्यं यदुस्तदा

“ລູກເອີຍ ຖ້າເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນຄວາມດີແກ່ຕົນແທ້ ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ເຮົາພໍໃຈທີ່ສຸດ” ເມື່ອຢະດຸໄດ້ຟັງຄຳຂອງບິດາແລ້ວ ຈຶ່ງ (ຕອບ/ກະທຳ) ຕໍ່ໄປ

Verse 9

प्रत्युवाच नृपेंद्रं तं पितरं प्रति मानद । नाहं तु घातये तात मातरौ दोषवर्जिते

ຢະດຸ ຜູ້ປະທານເກຍດ ໄດ້ຕອບຕໍ່ຈອມກະສັດນັ້ນ ໂດຍກ່າວຕໍ່ບິດາວ່າ: “ພໍ່ເອີຍ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຫ້ຂ້າມານດາແລະບິດາ ເພາະທ່ານທັງສອງບໍ່ມີຄວາມຜິດ”

Verse 10

मातृघाते महादोषः कथितो वेदपंडितैः । तस्माद्घातं महाराज एतयोर्न करोम्यहम्

ນັກປັນຍາຜູ້ຮູ້ວິທະຍາແຫ່ງເວດ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ການຂ້າແມ່ເປັນບາບໃຫຍ່ຫຼວງ ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳການຂ້າຄົນທັງສອງນີ້

Verse 11

दोषाणां तु सहस्रेण माता लिप्ता यदा भवेत् । भगिनी च महाराज दुहिता च तथा पुनः

ແຕ່ເມື່ອແມ່ຖືກປົ່ນເປື້ອນດ້ວຍໂທດນັບພັນ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ພີ່/ນ້ອງສາວ ແລະບຸດຣີກໍຖືກຖືວ່າປົ່ນເປື້ອນດັ່ງກັນອີກເທື່ອໜຶ່ງ।

Verse 12

पुत्रैर्वा भ्रातृभिश्चैव नैव वध्या भवेत्कदा । एवं ज्ञात्वा महाराज मातरौ नैव घातये

ຈະໂດຍມືລູກຊາຍ ຫຼືໂດຍມືພີ່ນ້ອງຊາຍ ນາງບໍ່ຄວນຖືກຂ້າໃນເວລາໃດໆ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ຈົ່ງຢ່າຂ້າແມ່ທັງສອງເລີຍ।

Verse 13

यदोर्वाक्यं तदा श्रुत्वा राजा क्रुद्धो बभूव ह । शशाप तं सुतं पश्चाद्ययातिः पृथिवीपतिः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຢະດຸໃນເວລານັ້ນ ພຣະຣາຊາກໍໂກດກະຫນັກ. ຕໍ່ມາ ຢະຍາຕິ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຖະພີ ໄດ້ສາບແຊ່ງບຸດຂອງພຣະອົງ।

Verse 14

यस्मादाज्ञाहता त्वद्य त्वया पापि समोपि हि । मातुरंशं भजस्व त्वं मच्छापकलुषीकृतः

ເນື່ອງຈາກວັນນີ້ເຈົ້າຖືກລົງໂທດດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງເຮົາ—ໂອ້ ຜູ້ມີບາບ ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຈະເທົ່າທຽມເຮົາກໍຕາມ—ຈົ່ງໄປແລະຮັບສ່ວນຂອງແມ່ເຈົ້າ; ເຈົ້າຖືກປົ່ນເປື້ອນໂດຍຄໍາສາບແຊ່ງຂອງເຮົາແລ້ວ।

Verse 15

एवमुक्त्वा यदुं पुत्रं ययातिः पृथिवीपतिः । पुत्रं शप्त्वा महाराजस्तया सार्द्धं महायशाः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແກ່ຢະດຸຜູ້ເປັນບຸດ ຢະຍາຕິ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຖະພີ ກໍໄດ້ສາບແຊ່ງບຸດນັ້ນ; ແລ້ວມະຫາຣາຊາຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ ກໍຈາກໄປພ້ອມກັບນາງ।

Verse 16

रमते सुखभोगेन विष्णोर्ध्यानेन तत्परः । अश्रुबिंदुमतीसा च तेन सार्द्धं सुलोचना

ເຂົາຜູ້ຈົ່ງໃຈໃນສະມາທິພາວະນາຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະອຸທິດຕົນແດ່ພຣະອົງ ຍ່ອມລະເລີງໃນການເສບສຸກ; ແລະນາງອັສຣຸບິນດຸມະຕີຜູ້ມີນັຍນາງາມ ກໍຍິນດີຮ່ວມກັບເຂົາ.

Verse 17

बुभुजे चारुसर्वांगी पुण्यान्भोगान्मनोनुगान् । एवं कालो गतस्तस्य ययातेस्तु महात्मनः

ນາງຜູ້ງາມ ແລະມີອະວະຍະວະສົມສ່ວນ ໄດ້ເສບສຸກອັນເປັນບຸນ ທີ່ຖືກໃຈ; ດັ່ງນັ້ນເວລາກໍຜ່ານໄປສໍາລັບພຣະຍະຍາຕິຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່.

Verse 18

अक्षया निर्जराः सर्वा अपरास्तु प्रजास्तथा । सर्वे लोका महाभाग विष्णुध्यानपरायणाः

ເທວະທັງປວງເປັນອະມະຕະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ; ສັດອື່ນໆກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ໂອ ຜູ້ມີບຸນ, ໃນທຸກໂລກ ທຸກຜູ້ລ້ວນຕັ້ງໝັ້ນໃນການພາວະນາຖຶງພຣະວິສນຸ.

Verse 19

तपसा सत्यभावेन विष्णोर्ध्यानेन पिप्पल । सर्वे लोका महाभाग सुखिनः साधुसेवकाः

ດ້ວຍຕະປະ, ຈິດໃຈສັດທາຕໍ່ຄວາມຈິງ, ແລະການພາວະນາຖຶງພຣະວິສນຸ, ໂອ ປິບປະລະ—ໂອ ຜູ້ມີບຸນ—ໂລກທັງປວງຍ່ອມເປັນສຸກ ແລະອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ຜູ້ດີຜູ້ສົມບູນ.

Verse 80

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रेऽशीतितमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີປັດມະປຸຣານະ ພູມິຂັນຑະ ໃນເລື່ອງເວນະ ອັນພັນລະນາຕີຣຖະອັນສັກສິດຂອງແມ່ແລະພໍ່ ແລະເລົ່າປະຫວັດຂອງຍະຍາຕິ ບົດທີ 80 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.