Adhyaya 65
Greatness of the Mother-and-Father Tīrtha (within the Vena Episode)
ອັດທະຍາຍນີ້ເປັນການສົນທະນາແນວສອນທຳ. ພະຣາຊາ ຢະຢາຕິ ຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງຮ່າງກາຍທີ່ໄດ້ “ປົກປ້ອງທຳ” ຈຶ່ງບໍ່ຂຶ້ນສະຫວັນ. ມາຕະລີ ສາລະຖີເທວະ ຕອບໂດຍແຍກອາດມັນອອກຈາກມະຫາພູດທັງຫ້າ ແລະກ່າວວ່າ ທາດເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ຮວມກັນຢ່າງແທ້ຈິງ; ເມື່ອແກ່ແລະຕາຍ ກໍກະຈາຍກັບໄປຫາພູມຂອງຕົນ. ຕໍ່ມາມີອຸປະມາ ດິນ–ຮ່າງກາຍ: ເຫມືອນດິນເມື່ອຊຸ່ມນ້ຳຈະນຸ່ມ ແລ້ວຖືກມົດແລະໜູເຈາະເປັນຮູ, ຮ່າງກາຍກໍເກີດບວມ, ແຜແຕກ/ຝີ, ໜອນ ແລະກ້ອນເນື້ອທີ່ເຈັບປວດ. ຂໍ້ສະຫຼຸບຄື ສ່ວນທີ່ເປັນດິນຂອງຮ່າງກາຍຢູ່ກັບແຜ່ນດິນ; ການປະກອບກັນຂອງປຣານ/ລົມຫາຍໃຈຢ່າງດຽວ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄວນໄດ້ສະຫວັນ—ການຍົກຈິດຂຶ້ນສູງເປັນເລື່ອງຂອງອາດມັນແລະບຸນ. ທ້າຍບົດລະບຸວ່າເປັນ “ມະຫິມາຂອງຕີຣຖະແມ່-ພໍ່” ໃນຕອນເວນະ.
Shlokas
Verse 1
ययातिरुवाच । धर्मस्य रक्षकः कायो मातले चात्मना सह । नाकमेष न प्रयाति तन्मे त्वं कारणं वद
ຢະຍາຕິກ່າວວ່າ: “ໂອ ມາຕະລີ, ກາຍນີ້—ພ້ອມດ້ວຍອາດມັນ—ເຄີຍເປັນຜູ້ພິທັກທຳ. ແຕ່ເປັນໄຍຈຶ່ງບໍ່ໄປສູ່ສະຫວັນ? ຈົ່ງບອກເຫດໃຫ້ເຮົາ.”
Verse 2
मातलिरुवाच । पंचानामपि भूतानां संगतिर्नास्ति भूपते । आत्मना सह वर्तंते संगत्या नैव पंच ते
ມາຕະລີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ທາດທັງຫ້າກໍບໍ່ມີການຮວມເປັນໜຶ່ງຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກມັນເຮັດວຽກໄດ້ກໍດ້ວຍການອາໄສອາດມັນ; ແຕ່ການແຕະຕ້ອງກັນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຫ້ານັ້ນເປັນໜຶ່ງ.”
Verse 3
सर्वेषां तत्र संघातः कायग्रामे प्रवर्तते । जरया पीडिताः सर्वेः स्वंस्वं स्थानं प्रयांति ते
ທີ່ນັ້ນ ໃນ “ບ້ານແຫ່ງກາຍ” ການປະຊຸມຮວມຂອງທາດ ແລະ ອິນທຣີທັງປວງ ຍ່ອມເຄື່ອນໄຫວເຮັດກິດ. ແຕ່ເມື່ອຄວາມແກ່ຊະລາບີບຄັ້ນທັງໝົດ ພວກມັນກໍຈາກໄປ—ແຕ່ລະຢ່າງກັບສູ່ຖານທີ່ຂອງຕົນ
Verse 4
यथा रसाधिका पृथ्वी महाराज प्रकल्पिता । रसैः क्लिन्ना ततः पृथ्वी मृदुत्वं याति भूपते
ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ແຜ່ນດິນຖືກສ້າງໃຫ້ອຸດົມດ້ວຍນ້ຳຫຼ້ຽງ; ເມື່ອຊຸ່ມດ້ວຍຂອງເຫຼວເຫຼົ່ານັ້ນ ແຜ່ນດິນກໍນຸ່ມລົງ ໂອ້ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ.
Verse 5
भिद्यते पिपीलिकाभिर्मूषिकाभिस्तथैव च । छिद्राण्येव प्रजायंते वल्मीकाश्च महोदराः
ແຜ່ນດິນນັ້ນຖືກຈອກໂດຍມົດ ແລະດ້ວຍໜູເຊັ່ນດຽວກັນ; ມີແຕ່ຮູຮ່ອງເກີດຂຶ້ນ ແລະຈອມມົດ/ຈອມປວກທ້ອງໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນ.
Verse 6
तद्वत्काये प्रजायंते गंडमाला विचार्चिकाः । कृमिभिर्भिद्यमानश्च काय एष नरोत्तम
ດັ່ງນັ້ນໃນກາຍກໍເກີດກ້ອນບວມຕໍ່ມະແລະຜື່ນພຸພອງຜິວໜັງ; ແລະກາຍນີ້ເອງ ໂອ້ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງມະນຸດ ຖືກໜອນຈອກແລ້ວກັດກິນຢູ່.
Verse 7
गुल्मास्तत्र प्रजायंते सद्यः पीडाकरास्तदा । एभिर्दोषैः समायुक्तः कायोयं नहुषात्मज । कथं प्राणसमायोगाद्दिवं याति नरेश्वर
ທີ່ນັ້ນກ້ອນເນື້ອ/ເນື້ອງອກອັນເຈັບປວດກໍເກີດຂຶ້ນທັນທີ. ໂອ້ ບຸດແຫ່ງນະຫຸສະ ກາຍນີ້ທີ່ປະກອບດ້ວຍໂທດເຊັ່ນນີ້ ຈະໄປສະຫວັນໄດ້ແນວໃດ ໂດຍພຽງການປະສານຂອງລົມຫາຍໃຈແລະຊີວິດ ໂອ້ ພະຣາຊາ?
Verse 8
काये पार्थिवभागोऽयं समानार्थं प्रतिष्ठितः । न कायः स्वर्गमायाति यथा पृथ्वी तथास्थितः
ໃນກາຍນີ້ ສ່ວນທີ່ເປັນທາດດິນຖືກສະຖາປະນາເພື່ອຈຸດປະສົງດຽວກັນ. ກາຍບໍ່ໄປສະຫວັນ; ມັນຢູ່ດັ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນເອງ.
Verse 9
एतत्ते सर्वमाख्यातं दोषौघैः पार्थिवस्य यः
ທັງໝົດນີ້ໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ—ກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນນັ້ນ ຜູ້ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍໂທດຫຼາຍປະການ
Verse 65
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थ । माहात्म्ये पंचषष्टितमोऽध्यायः
ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະປຸຣານ ພາກພູມິຂັນຑະ ໃນຕອນເວໂນອຸປາຂະຍານະ ບົດ “ມະຫາຕະມະຍະແຫ່ງຕີຣຖະມານດາ-ບິດາ” ບົດທີ 65 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດ