Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

ນາງພຣາຫມະນີກ່າວວ່າ: ເມື່ອໂກພິລະຜູ້ຊົ່ວຊ້າ ໃຈບາບນັ້ນໄດ້ຈາກໄປ ປັດມາວະຕີກໍຮ້ອງໄຫ້ ຖືກຄວາມໂສກໃຫຍ່ຄອບງຳ।

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ! ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງນາງ ສະຫາຍຍິງທັງໝົດ—ສາວນ້ອຍໜ້າງາມ—ກໍພາກັນຖາມພຣະທິດານັ້ນ।

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

ເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເພາະຫຍັງ? ຂໍໃຫ້ມີມົງຄຸນແກ່ເຈົ້າ—ຈົ່ງເລົ່າວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ। ມະຫາຣາຊາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າເມືອງມະຖຸຣາ ຜົວເຈົ້ານັ້ນ ໄປຢູ່ໃສ?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

“ຜູ້ໃດເອີ້ນເຈົ້າວ່າ ‘ຜູ້ຮັກ’ ແລ້ວເຊີນເຈົ້າໄປ ຈົ່ງບອກພວກເຮົາ” ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ນາງກໍຕອບດ້ວຍຄວາມໂສກລຶກ ຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ।

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

ນາງໄດ້ແຈ້ງທຸກຢ່າງ—ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຈາກຄວາມຜິດ ແລະການລ່ວງລະເມີດ। ແລ້ວບັນດາສາວໆນັ້ນນຳນາງໄປບ້ານພໍ່; ນາງສັ່ນໄຫວ ດ້ວຍຄວາມໂສກຫນັກ.

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

ຕໍ່ໜ້າແມ່ ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາແມ່ຍິງໄດ້ເລົ່າເລື່ອງນັ້ນໃຫ້ນາງຟັງ. ເມື່ອນາງຜູ້ດຸດເທວີໄດ້ຍິນແລ້ວ ກໍໄປຫາເຮືອນຂອງສາມີ.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

ນາງໄດ້ແຈ້ງແກ່ສາມີເຖິງເລື່ອງລາວທັງໝົດກ່ຽວກັບລູກຊາຍ. ເມື່ອກະສັດໄດ້ຍິນແລ້ວ ກໍເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

ໃຫ້ພາຫະນະແລະຜ້າຄຸມ ພ້ອມທັງສົ່ງນາງພ້ອມບໍລິວານໄປມະຖຸຣາ ແລ້ວນາງກໍໄປຫາເຮືອນຂອງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ພໍ່ແມ່ໄດ້ປົກປິດຄວາມຜິດຂອງລູກສາວ; ແລ້ວອຸກຣະເສນຜູ້ມີທຳ ໄດ້ພົບປັດມາວະຕີຜູ້ມາຮອດ.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

ເມື່ອເຫັນນາງ ລາວກໍຍິນດີໃນທັນທີ ແລ້ວກ່າວອີກວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ບໍ່ມີເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າແທ້ໆບໍ່ອາດມີຊີວິດໄດ້.”

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

ໂອ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງອັນງາມ, ເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າເສມອ ເນື່ອງຈາກຄຸນທຳ; ດ້ວຍພັກຕິ, ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ, ໂອ ຄົນຮັກ, ແລະດ້ວຍຄຸນທີ່ນັບຖືຜົວເປັນເທວະຂອງຕົນ.

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນກັບພັນລະຍາອັນເປັນທີ່ຮັກ ປັດມາວະຕີ ແລ້ວ, ຈອມແຫ່ງມະນຸດ—ພຣະຣາຊາ ອຸກຣະເສນ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງກະສັດ—ກໍເພີດເພີນໃນການຢູ່ຮ່ວມກັບນາງ.

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

ຄັນທ້ອງອັນນ່າຢ້ານນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເປັນເຫດໃຫ້ທຸກໂລກຫວາດກົວ; ແຕ່ປັດມາວະຕີຮູ້ເຫດປັດໃຈຂອງການຕັ້ງຄັນນັ້ນ.

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

ນາງຄິດກັງວົນທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ຕໍ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງເຕີບໃນຄັນຂອງນາງ: “ຈະເກີດມາໄປເພື່ອຫຍັງ ຜູ້ນີ້ຜູ້ເປັນຜູ້ທຳລາຍໂລກແທ້?”

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

ບັດນີ້ຂ້າບໍ່ມີທຸລະກັບເຂົາອີກ—ກັບລູກຊາຍຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ; ນາງຈຶ່ງໄປຖາມຫາທົ່ວທິດທາງເຖິງສະຫມຸນໄພຢາເພື່ອໃຫ້ແທ້ງຄັນ.

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

ນາງນັ້ນຄົ້ນພົບສະໝຸນໄພຢາອັນມີ຤ິດທິ໌ທຸກໆມື້; ມາດຕະການຫຼາຍຢ່າງຖືກເຮັດຊ້ຳໆ ເພື່ອໃຫ້ຄັນສິ້ນໄປເທົ່ານັ້ນ.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

ຄັນອັນນ່າສະພຶງນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ເປັນທີ່ຫວາດກົວແກ່ໂລກທັງປວງ. ແລ້ວຄັນນັ້ນໄດ້ເວົ້າກັບນາງປັດມາວະຕີ ຜູ້ເປັນແມ່.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

ແມ່ເອີຍ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໂສກເສົ້າທຸກໆມື້ເພາະຢາ? ອາຍຸເພີ່ມດ້ວຍບຸນ (puṇya) ແຕ່ດ້ວຍບາບ (pāpa) ຊີວິດຈະສັ້ນລົງ.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

ດ້ວຍວິບາກແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ສັດທັງຫຼາຍຈຶ່ງມີຊີວິດແລະຕາຍ. ບາງພວກຈາກໄປຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນຄັນ, ແຕ່ບາງພວກຍັງບໍ່ສຸກງອມກໍຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

ບາງຄົນຕາຍທັນທີເມື່ອເກີດ; ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮອດວັຍໜຸ່ມມີນ້ອຍເທົ່າໃດ. ເດັກນ້ອຍ ຄົນເຖົ້າ ແລະຄົນໜຸ່ມ ລ້ວນຖືກນຳໄປພາຍໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງອາຍຸຂັຍ (ເວລາ).

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

ສັດທັງຫຼາຍມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ຕາຍໄປຕາມຜົນແຫ່ງກຳທີ່ສຸກງອມ; ຢາ, ມົນ ແລະ ເທວະດາ ເປັນພຽງປັດໄຈເກື້ອໜູນເທົ່ານັ້ນ, ໃນເລື່ອງນີ້ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

ແທ້ຈິງແລ້ວ, ທ່ານຈື່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນໃຜ. ແຕ່ກ່ອນທ່ານເຄີຍເຫັນ ແລະ ໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວຂອງ ກາລະເນມິ ຜູ້ຊົງພະລັງມາແລ້ວ.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເປັນວີລະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນໝູ່ດານົບ, ເປັນຜູ້ສ້າງຄວາມຢ້ານກົວແກ່ສາມໂລກ. ໃນມະຫາສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ອະສູນ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກພະວິຊະນຸສັງຫານ.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

ແລະ ເພື່ອຊຳລະຄວາມແຄ້ນນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຖື ກຳເນີດໃນຄັນຂອງທ່ານ. ທ່ານແມ່, ໂປດຢ່າຫັກໂຫມ ແລະ ຕາກຕຳເຮັດວຽກໜັກທຸກມື້ເລີຍ.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

ເມື່ອກ່າວເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ ໂອ ພາມຜູ້ປະເສີດ, ລາວກໍງຽບສຽງລົງຕໍ່ໜ້າມານດາ; ນາງຈຶ່ງລະຖິ້ມຄວາມພະຍາຍາມນັ້ນ ແລະ ຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

ເມື່ອສິບປີຜ່ານໄປ ລາວເຕີບໃຫຍ່ຮອດວັຍສົມບູນ; ຕໍ່ມາ ກັມສະຜູ້ມີຮັດສະມີຍິ່ງ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ມີພະລັງຫນັກແນ່ນ।

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຊາວໄຕຣໂລກຕົກໃຈຫວາດກົວ ເມື່ອຖືກວາສຸເທວະປະຫານ ຍ່ອມໄດ້ຮັບໂມກສະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

ດັ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນມາ ໂອ້ຜູ້ຮັກ; ສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ. ໃນປຸຣານະທັງປວງ ໄດ້ກ່າວແກ່ເຈົ້າເປັນຄວາມແນ່ແທ້ແລ້ວ।

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

ລູກສາວທີ່ຢູ່ຄ້າງໃນເຮືອນພໍ່ ຍ່ອມໄປສູ່ຄວາມພິນາດແບບນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ຮັກ, ເພື່ອການຄອງເຮືອນ ຢ່າໃຫ້ລູກສາວເປັນເຫດໃຫ້ເກີດມົວເມົາແລະການຍຶດຕິດ।

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

ຈົ່ງລະທິ້ງນາງຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ແລະມີບາບໃຫຍ່ນີ້ ແລ້ວຢືນຢັນໃຈໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບບາບໃຫຍ່ ແລະທຸກຂ໌ອັນນ່າຫວາດຫວັນແນ່ນອນ।

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

ນາງເວົ້າວ່າ “ໂອ້ ຄົນຮັກ, ຈົ່ງຮ່ວມຮັບປະທານນີ້ກັບຂ້າ; ມັນນຳຄວາມສະຫງົບສຸກໃນໂລກນີ້” ຊູກາຣີກ່າວ. ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງສຸມັນຕຣະ…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

ຕໍ່ມານາງກໍຕັ້ງໃຈຈະສະຫຼະທຸກຢ່າງ. ໃນເວລານັ້ນຂ້າຖືກເອີ້ນມາ; ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ້ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ນາງໄດ້ມອບເສື້ອຜ້າແລະເຄື່ອງປະດັບທັງໝົດໃຫ້ຂ້າ

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

ເນື່ອງຈາກຄວາມປະພຶດຊົ່ວຂອງເຈົ້າເອງ, ໂອ້ຍິງຊົ່ວຜູ້ແຜ່ຄວາມອັບອາຍໃນຕະກູນ, ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຊື່ ຊິວະຊັຣມາ ແມ່ນແມ່ນຖືກຂັບໄລ່ໄປແລ້ວ

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

ບ່ອນໃດທີ່ຜົວຂອງເຈົ້າພັກອາໄສ ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ—ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ. ແລະໃນສະຖານທີ່ທີ່ເຈົ້າພໍໃຈ ຈົ່ງກະທຳຕາມທີ່ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໄວ້

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນີ້ແລ້ວ, ໂອ້ຜູ້ມີວາສະນາດີ, ພໍ່ ແມ່ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງໄດ້ປະຖິ້ມຂ້າ. ໂອ້ຜູ້ໜ້າງາມ, ຂ້າໄດ້ຈາກໄປຢ່າງຮວດເລັວ ໂດຍບໍ່ຮູ້ອາຍ

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແມ່ນແຕ່ທີ່ຢູ່ອາໄສອັນສຸກສະບາຍແລະດີງາມ; ແລະຜູ້ຄົນທີ່ມາຊຸມນຸມກັນກໍດ່າທໍາຂ້າພະເຈົ້າ ເອີ້ນວ່າເປັນຍິງສໍາສ່ອນ।

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

ນາງເດີນທາງພະເນຈອນ ຈາກບ້ານເກີດຂອງນາງ ເພາະຖືກຂັບໄລ່ດ້ວຍຄວາມທະນົງໃນສະກຸນ; ແລະໃນແຜ່ນດິນອັນສັກສິດແຫ່ງກຸຣຊະຣະ ໃນສອຣາດຣະ ນາງໄດ້ມາຮອດວັດພຣະສິວະ।

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

ມີນະຄອນໜຶ່ງມີຊື່ສຽງວ່າ ‘ວນັສຖະລາ’ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະການເຕີບໃຫຍ່. ໂອ ເທວີ, ໃນເວລານັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຖືກຄວາມຫິວທໍລະມານຢ່າງໜັກ—ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ।

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

ຂ້າພະເຈົ້າຖືຖ້ວຍຂໍທານໄວ້ໃນມື ແລ້ວເລີ່ມອອກໄປເພື່ອຂໍອາຫານທານ; ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານ ຂ້າພະເຈົ້າໄປຫາປະຕູເຮືອນຂອງຄົນຄອບຄົວທັງຫຼາຍ।

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

ເມື່ອເຫັນຮູບລັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຄົນກໍດູຖູກຫຍັງຢາມ, ໂອ ນາງຜູ້ງາມ. ເຂົາບໍ່ໃຫ້ທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ—ຊະຕາກຳອັນບາບນີ້ໄດ້ມາຮອດຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ।

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ຖືກກອງທຸກຂ໌ທັບຖົມ ແລະຖືກຄວາມທຸກຍາກບີບຄັ້ນ ເມື່ອຂ້ອຍເດີນພະເນຈອນ ກໍໄດ້ເຫັນເຮືອນໜຶ່ງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

ເຮືອນນັ້ນຖືກລ້ອມດ້ວຍກຳແພງສູງ ມີສາລາສຳລັບຮຽນພຣະເວດ; ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງສວດພຣະເວດ ແລະແອອັດດ້ວຍພຣາຫມັນຫຼາຍຄົນ

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

ເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນອັນງາມ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຊັບສິນແລະຂ້າວເຂົ້າ ປະດັບດ້ວຍນາງຮັບໃຊ້ແລະຄົນຮັບໃຊ້; ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຮືອນນັ້ນດູປານວ່າຊື່ນບານດ້ວຍພຣະແມ່ລັກສະມີເອງ

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

ຕໍ່ມາ ນາງໄດ້ມາຮອດເຮືອນອັນເປັນມົງຄຸນຮອບດ້ານຂອງຊິວະຊະຣະມັນນັ້ນ ສຸເທວາຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນໄດ້ກ່າວວ່າ “ຂໍທານແດ່”

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

ເມື່ອນັ້ນ ຊິວະຊະຣະມາ ຜູ້ເປັນພຣາຫມັນອັນປະເສີດ ໄດ້ຍິນສຽງຂໍທານ ພັນລະຍາຂອງທ່ານຊື່ ມັງຄະລາ—ມີຮູບງາມດັ່ງພຣະແມ່ລັກສະມີ ແລະມີໃບໜ້າງາມຍິ່ງ

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ຜູ້ມີທຳແລະປັນຍາຍິ່ງ ສິວະຊະຣະມາ ກ່າວວ່າ: “ນາງນີ້ອ່ອນແອ ແລະໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ ມາຮອດປະຕູເຮືອນເຮົາເພື່ອຂໍທານ.”

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

“ທີ່ຮັກ ຈົ່ງເອີ້ນນາງເຂົ້າມາ ແລະ ໂອ້ຜູ້ເປັນມງຄົນ ຈົ່ງໃຫ້ອາຫານແກ່ນາງ. ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອັນສູງສຸດ ເມື່ອຮູ້ວ່າເຮົາມາຮອດແລ້ວ ຈົ່ງກະທຳເຖີດ.”

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

ມັງຄະລາ ກ່າວຕໍ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກວ່າ: “ທ່ານທີ່ຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍອາຫານທີ່ທ່ານຊອບ.” ເວົ້າແລ້ວ ມັງຄະລາຜູ້ປະດັບດ້ວຍສິຣິມົງຄົນ ກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມນັ້ນ.

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

ຕໍ່ມາ ທ່ານໄດ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າກິນອີກຄັ້ງ ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າອ່ອນແອຫນັກ ດ້ວຍອາຫານຫວານອັນອ່ອນອຸ່ນ. ແລ້ວ ມະຫາມຸນີຜູ້ມີທຳ ສິວະຊະຣະມາ ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

“ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຈຶ່ງມາຮອດທີ່ນີ້? ຫຼືເພື່ອໃຜ ເຈົ້າຈຶ່ງພະເນຈອນໄປທົ່ວໂລກ? ໄປທຸກແຫ່ງເພື່ອການໃດ? ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຊັດເຈນຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 51 ໃນ ພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ໃນຕອນເວນະ ວ່າດ້ວຍປະຫວັດອັນສັກສິດຂອງ ສຸກະລາ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ।

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

ເມື່ອຂ້ອຍເຫັນສາມີ ຂ້ອຍກໍເສົ້າໝອງ ແລະກົ້ມໜ້າດ້ວຍຄວາມອາຍ. ແລ້ວ ມັງຄະລາ—ຜູ້ມີອະວັຍະງາມທົ່ວກາຍ—ໄດ້ກ່າວຄໍານີ້ແກ່ສາມີຂອງນາງ।

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

ນາງຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ? ຈົ່ງບອກໃຫ້ແຈ້ງ—ເມື່ອເຫັນທ່ານ ນາງກໍອາຍ. ຂໍຄວາມເມດຕາອະທິບາຍ: ນາງແມ່ນໃຜ ແລະຊະຕາຂອງນາງຈະເປັນແນວໃດ?