Adhyaya 26

Verse 1

सूत उवाच । तं पुत्रं निहतं श्रुत्वा सा दितिर्दुःखपीडिता । पुत्रशोकेन तेनैव संदग्धा द्विजसत्तमाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າລູກຊາຍຖືກສັງຫານ ນາງດິຕິຖືກຄວາມໂສກເສົ້າບີບຄັ້ນ. ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ດ້ວຍໂສກເສົ້າເພາະລູກນັ້ນເອງ ນາງປານດັ່ງຖືກໄຟເຜົາຢູ່ພາຍໃນ

Verse 2

पुनरूचे महात्मानं कश्यपं मुनिपुंगवम् । इंद्रस्यापि सुदुष्टस्य वधार्थं द्विजसत्तम

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງຕໍ່ມະຫາອາດມາ ກັດສະຍະປະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ມຸນີວ່າ: “ໂອ ທ່ານດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການປະຫານແມ່ນແຕ່ອິນທຣະຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ”

Verse 3

ब्रह्मतेजोमयं तीव्रं दुःसहं सर्वदैवतैः । पुत्रैकं दीयतां कांत सुप्रियाहं यदा विभो

ແສງຕະຫຼອດອັນຮຸນແຮງ ທີ່ເກີດຈາກເຕຊະໄຟຂອງພຣະພຣະຫມາ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ເທວະທັງປວງກໍທົນບໍ່ໄດ້। ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ຄົນຮັກ ຂໍໃຫ້ປະທານບຸດພຽງຜູ້ດຽວ ເພາະຂ້າເປັນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຮັກຍິ່ງ ໂອ້ ພຣະຜູ້ມີ຤ິດທານຸພາບ।

Verse 4

कश्यप उवाच । निहतौ बलवृत्रौ च मम पुत्रौ महाबलौ । अघमाश्रित्य देवेन इंद्रेणापि दुरात्मना

ກັດສະຍະປະ ກ່າວວ່າ: “ບຸດທັງສອງຂອງຂ້າ ຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງ—ບະລະ ແລະ ວຶດຕຣະ—ຖືກສັງຫານແລ້ວ; ໂດຍອາໄສບາບ ເທວະອິນທຣະຜູ້ໃຈຊົ່ວນັ້ນໄດ້ຂ້າເຂົາ.”

Verse 5

तस्यैव च वधार्थाय पुत्रमेकं ददाम्यहम् । वर्षाणां तु शतैकं त्वं शुचिर्भव यशस्विनि

ເພື່ອການສັງຫານເຂົານັ້ນແທ້ ຂ້າຈະປະທານບຸດຜູ້ດຽວໃຫ້ເຈົ້າ। ແລະ ໂອ້ ຜູ້ມີກຽດຍົດ ເຈົ້າຈົ່ງດຳລົງຄວາມບໍລິສຸດໃຫ້ຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີ।

Verse 6

एवमुक्त्वा स योगींद्रो हस्तं शिरसि वै तदा । दत्त्वादित्या सहैवासौ गतो मेरुं तपोवनम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຈອມແຫ່ງໂຍຄີຜູ້ນັ້ນ ໄດ້ວາງມືລົງເທິງສີສະ (ຂອງນາງ) ໃນຂະນະນັ້ນ। ແລ້ວພ້ອມກັບ ອາທິຕະຍາ ທ່ານໄດ້ໄປຍັງເຂົາເມຣຸ ສູ່ປ່າແຫ່ງຕະປະ।

Verse 7

तपस्तताप सा देवी तपोवननिवासिनी । शुचिष्मती सदा भूत्वा पुत्रार्था द्विजसत्तम

ເທວີນາງນັ້ນ ຜູ້ພຳນັກໃນປ່າແຫ່ງຕະປະ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ। ໂອ້ ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ດວິຊະ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາບຸດ ນາງຈຶ່ງດຳລົງຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມສະຫວ່າງໄສ ຢູ່ເສມອ।

Verse 8

ततो देवः सहस्राक्षो ज्ञात्वा उद्यममेव च । दित्याश्चैव महाभाग अंतरप्रेक्षकोऽभवत्

ແລ້ວພຣະອິນທຣາຜູ້ມີພັນຕາ ເມື່ອຮູ້ເຖິງການກະທຳນັ້ນແລ້ວ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ກໍເປັນຜູ້ສັງເກດທີ່ລີ້ລັບຢູ່ທ່າມກາງພວກດິຕະຍະດ້ວຍ

Verse 9

पंचविंशाब्दिको भूत्वा देवराड्दैवतोपमः । ब्राह्मणस्य च रूपेण तस्याश्चांतिकमागतः

ພຣະອົງສົມມຸດເປັນອາຍຸຊາວຫ້າປີ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສດຸຈເທວະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ນາງ ໂດຍຖືຮູບເປັນພຣາຫມັນ

Verse 10

स तां प्रणम्य धर्मात्मा मातरं तपसान्विताम् । तयोक्तस्तु सहस्राक्षो भवान्को द्विजसत्तम

ຜູ້ມີຈິດໃນທຳນັ້ນ ໄດ້ກາບນົບນ້ອມແມ່ຜູ້ມີຕະປະ ແລ້ວພຣະອິນທຣາຜູ້ມີພັນຕາຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ?”

Verse 11

तामुवाच सहस्राक्षः पुत्रोऽहं तव शोभने । ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च धर्मं जानामि भामिनि

ພຣະອິນທຣາຜູ້ມີພັນຕາ ໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ “ໂອ ຜູ້ງາມສະຫງ່າ ຂ້າແມ່ນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ; ຂ້າເປັນພຣາຫມັນ ຮູ້ວິທະຍາແຫ່ງເວທ ແລະຮູ້ທຳ ໂອ ພາມິນີ”

Verse 12

तपसस्तव साहाय्यं करिष्ये नात्र संशयः । शुश्रूषति स तां देवीं मातरं तपसान्विताम्

“ຂ້າຈະຊ່ວຍເຫຼືອໃນຕະປະຂອງເຈົ້າ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງປະຄອງຮັບໃຊ້ເທວີຜູ້ເປັນແມ່ ຜູ້ມີພະລັງຕະປະ

Verse 13

तमिंद्रं सा न जानाति आगतं दुष्टकारिणम् । धर्मपुत्रं विजानाति शुश्रूषंतं दिने दिने

ນາງບໍ່ຮູ້ຈັກອິນທຣາຜູ້ມາໃນຮູບຜູ້ກໍ່ກຳຊົ່ວ; ແຕ່ນາງຮູ້ຈັກບຸດແຫ່ງທຳມະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິທຸກມື້।

Verse 14

अंगं संवाहयेद्देव्याः पादौ प्रक्षालयेत्ततः । पत्रं मूलं फलं तत्र वल्कलाजिनमेव च

ພຶງນວດອວຍວະຂອງເທວີຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລ້ວຈຶ່ງລ້າງພະບາດ; ຈາກນັ້ນຖວາຍໃບໄມ້ ຮາກໄມ້ ໝາກໄມ້ ພ້ອມຜ້າເປືອກໄມ້ ແລະໜັງກວາງ।

Verse 15

ददात्येवं स धर्मात्मा तस्यै दित्यै सदैव हि । भक्त्या संतोषिता तस्य संतुष्टा तमभाषत

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີທຳມະນັ້ນ ຍໍ້ມອບທານແກ່ທິຕີຢູ່ເສມອ; ແລະນາງທິຕີຜູ້ພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິ ເມື່ອອິ່ມເອມສົມບູນແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບເຂົາ।

Verse 16

पुत्रे जाते महापुण्ये इंद्रे च निहते सति । कुरु राज्यं महाभाग पुत्रेण मम दैवकम्

ບັດນີ້ເມື່ອບຸດຜູ້ມີບຸນຍິ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະອິນທຣາຖືກສັງຫານແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ມີສິຣິ, ຈົ່ງຮັບຮອງລາຊະອານາຈັກ; ເພາະຊະຕາຂອງເຮົາຜູກພັນຢູ່ກັບບຸດຂອງເຮົາ।

Verse 17

एवमस्तु महाभागे ते प्रसादाद्भविष्यति । तस्याश्चैवांतरं प्रेप्सुरभवत्पाकशासनः

ເຂົາກ່າວວ່າ “ເອວມັດສຸ, ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົ່ງ; ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ມັນຈະສຳເລັດແນ່ນອນ” ແລ້ວພາກະຊາສະນະ (ອິນທຣາ) ຜູ້ຫາຊ່ອງທາງຕໍ່ນາງ ກໍເຝົ້າຄອຍຈັງຫວະທີ່ນາງອ່ອນໄຫວ।

Verse 18

ऊने वर्षशते चास्या ददर्शांतरमच्युतः । अकृत्वा पादयोः शौचं दितिः शयनमाविशत्

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບໍ່ເຖິງຮ້ອຍປີ, ພະອັດຈຸຕະ (ພະວິຊະນຸ) ໄດ້ເຫັນຊ່ອງວ່າງໃນການປະພຶດຂອງນາງ. ນາງດິຕິ ໄດ້ນອນລົງເທິງຕຽງໂດຍບໍ່ໄດ້ລ້າງຕີນກ່ອນ.

Verse 19

शय्यांते सा शिरः कृत्वा मुक्तकेशातिविह्वला । निद्रामाहारयामास तस्याः कुक्षिं प्रविश्य ह

ໂດຍວາງຫົວໄວ້ທີ່ຂອບຕຽງ, ປ່ອຍຜົມ ແລະ ມີຄວາມທຸກໃຈຢ່າງໜັກ, ນາງໄດ້ນອນຫລັບໄປ - ແລະ (ພະອິນ) ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນທ້ອງຂອງນາງ.

Verse 20

वज्रपाणिस्ततो गर्भं सप्तधा तं न्यकृंतत । वज्रेण तीक्ष्णधारेण रुरोद उदरे स्थितः

ຈາກນັ້ນ ພະວັດຊະຣະປານີ ໄດ້ຕັດເດັກໃນທ້ອງນັ້ນອອກເປັນເຈັດສ່ວນ ດ້ວຍວັດຊະຣະອັນແຫຼມຄົມ; ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນທ້ອງນັ້ນກໍຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ.

Verse 21

स गर्भस्तत्र विप्रेंद्रा इंद्रहस्तगतेन वै । रोदमानं महागर्भं तमुवाच पुनः पुनः

ໂອ ພາມທັງຫລາຍ, ເດັກໃນທ້ອງນັ້ນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງພະອິນ; ແລະ ພະອິນໄດ້ເວົ້າກັບເດັກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 22

शतक्रतुर्महातेजा मा रोदीरित्यभाषत । सप्तधा कृतवाञ्छक्रस्तं गर्भं दितिजं पुनः

ພະສະຕະກະຣະຕຸ (ພະອິນ), ຜູ້ມີອໍານາດແລະຮຸ່ງເຮືອງ, ໄດ້ກ່າວວ່າ "ຢ່າຮ້ອງໄຫ້ເລີຍ." ຈາກນັ້ນ ພະສັກກະ ກໍໄດ້ຕັດເດັກທີ່ເກີດຈາກນາງດິຕິນັ້ນອອກເປັນເຈັດສ່ວນອີກຄັ້ງ.

Verse 23

एकैकं सप्तधा च्छित्त्वा रुदमानं स देवराट् । एवं वै मरुतो जातास्ते तु देवा महौजसः

ພຣະອິນທຣະ ຜູ້ເປັນເທວະຣາຊ ໄດ້ຕັດແຕ່ລະອົງເປັນເຈັດສ່ວນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຮ້ອງໄຫ້. ດັ່ງນັ້ນແທ້ ພວກມາຣຸດຈຶ່ງບັງເກີດ—ເທວະຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 24

यथा इंद्रेण ते प्रोक्ता बभूवुर्नामभिस्ततः । अतिवीर्य महाकायास्तीव्र तेजः पराक्रमाः

ດັ່ງທີ່ພຣະອິນທຣະໄດ້ປະກາດເອີ້ນໄວ້ ພາຍຫຼັງພວກເຂົາກໍໄດ້ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມນັ້ນ—ມີພະລັງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ກາຍໃຫຍ່ໂຕ ມີຕະຫຼອດຕະເຈັດແຮງກ້າ ແລະກ້າຫານມີພະລັງການ.

Verse 25

एकोना वै बभूवुस्ते पंचाशन्मरुतस्ततः । मरुतो नाम ते ख्याता इंद्रमेव समाश्रिताः

ຕໍ່ມາພວກເຂົາກາຍເປັນ 49—ຄື 50 ຂາດ 1 ເປັນພວກມາຣຸດ. ພວກເຂົາໂດງດັງດ້ວຍນາມນັ້ນ ແລະໄດ້ພຶ່ງພາພຣະອິນທຣະແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 26

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे मरुदुत्पत्तिर्नाम षड्विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີປັດມະປຸຣານ ພູມິຂັນຑະ ບົດທີ 26 ຊື່ວ່າ “ກຳເນີດແຫ່ງມາຣຸດ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 27

क्रमशस्तानि राज्यानि पृथुपूर्वाणि तानि वै । स देवः पुरुषः कृष्णः सर्वव्यापी जगद्गुरुः

ຕາມລຳດັບ ອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນ—ເລີ່ມຈາກອານາຈັກຂອງພຣຶຖຸ—ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງ. ພຣະອົງນັ້ນແທ້ແມ່ນບຸຣຸດທິບ ພຣະກຣິສນະ: ຜູ້ແຜ່ຊານທົ່ວທຸກສິ່ງ ແລະເປັນຄຸຣຸແຫ່ງໂລກ.

Verse 28

तपोजिष्णुर्महातेजाः सर्व एकः प्रजापतिः । पर्जन्यः पावकः पुण्यः सर्वात्मा सर्व एव हि

ພຣະອົງແມ່ນພະລັງແຫ່ງຕະປະເອງ ມີຣັດສະຫມີອັນຍິ່ງ—ເປັນອົງດຽວຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ຄື ປຣະຊາປະຕິ. ພຣະອົງແມ່ນປຣະຈັນຍະຜູ້ໃຫ້ຝົນ ແມ່ນປາວະກະຄືໄຟ ແມ່ນຜູ້ບໍລິສຸດ; ແທ້ຈິງເປັນອາດມັນຂອງທຸກສິ່ງ ແລະເປັນທຸກຢ່າງທີ່ມີຢູ່

Verse 29

तस्य सर्वमिदं पुण्यं जगत्स्थावरजंगमम् । भूतसर्गमिमं सम्यग्जानतो द्विजसत्तम

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງການສ້າງສັດທັງຫຼາຍນີ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ໂລກທັງປວງ—ທັງຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວ—ກໍເປັນບຸນກຸສົນທັງສິ້ນ

Verse 30

नावृत्तिभयमस्तीह परलोकभयं कुतः । इमां सृष्टिं महापुण्यां सर्वपापहरां शुभाम्

ໃນນີ້ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ການຕົກກັບ; ແລ້ວຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ປະໂລກຈະມາຈາກໃສ? ລະບຽບແຫ່ງການສ້າງອັນສັກສິດນີ້ເປັນມະຫາບຸນ ເປັນມົງຄຸນ ແລະລ້າງບາບທັງປວງ

Verse 31

यः शृणोति नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते । स हि धन्यश्च पुण्यश्च स हि सत्यसमन्वितः

ຜູ້ໃດຟັງດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ແທ້ຈິງເຂົາເປັນຜູ້ມີພອນ ແລະມີບຸນ; ແທ້ຈິງເຂົາປະກອບພ້ອມດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ

Verse 32

यः शृणोति इमां सृष्टिं स याति परमां गतिम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງການສ້າງນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດຄະຕິອັນສູງສຸດ. ເມື່ອອາດມັນບໍລິສຸດຈາກບາບທັງປວງແລ້ວ ຈະໄປສູ່ວິສນຸໂລກ