Adhyaya 119

Verse 1

एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः । कपिंजल उवाच । यस्याः प्रहसनात्तात सुहृद्यानि भवंति वै । पुष्पाणि दिव्यगंधीनि दुर्लभानि सुरासुरैः

ກະປິນຈະລະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ດ້ວຍການຫົວເຮາະຂອງນາງຜູ້ໃດ ຈຶ່ງເກີດດອກໄມ້ອັນຊື່ນໃຈມີກິ່ນຫອມທິບ—ດອກໄມ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະແລະອະສຸຣະກໍຍັງໄດ້ມາຍາກ।”

Verse 2

कस्मात्तु देवताः सर्वाः प्रवांछंति महामते । शंकरः सुखमायाति हास्यपुष्पैः सुपूजितः

ໂອ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ເປັນຫຍັງເທວະທັງປວງຈຶ່ງປາຖະໜາສິ່ງນີ້? ເມື່ອບູຊາພຣະສັງກະຣະດ້ວຍດອກໄມ້ແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານແລະການຫົວເຮາະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພຣະອົງຈະເສດັດມາໂດຍງ່າຍ ແລະດ້ວຍພຣະເມດຕາ

Verse 3

को गुणस्तस्य पुष्पस्य तन्मे कथय विस्तरात् । कामोदा सा भवेत्का तु कस्य पुत्री वरांगना

ດອກໄມ້ນັ້ນມີຄຸນວິເສດອັນໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງຢ່າງລະອຽດ. ແລະນາງຜູ້ງາມນາມ ‘ກາໂມດາ’ ແມ່ນໃຜ—ເປັນທິດາຂອງໃຜ?

Verse 4

हास्यात्तस्या महाभाग सुपुष्पाणि भवंति च । को गुणस्तत्कथां ब्रूहि सकलां विस्तरेण च

ໂອ ທ່ານຜູ້ມີບຸນຍາບາຣະມີ! ແມ່ນແຕ່ຮອຍຍິ້ມຂອງນາງກໍກໍ່ໃຫ້ເກີດດອກໄມ້ອັນປະເສີດ. ຄຸນວິເສດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຂໍໃຫ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດຢ່າງລະອຽດ.

Verse 5

कुंजल उवाच । पुरा देवैर्महादैत्यैः कृत्वा सौहार्दमुत्तमम् । ममंथुः सागरं क्षीरममृतार्थं समुद्यताः

ກຸ້ນຈະລາ ກ່າວວ່າ: ໃນກາລກ່ອນ ເທວະແລະດານະວະຜູ້ກ້າແຂງ ໄດ້ທຳສັນຍາມິດຕະພາບອັນປະເສີດ ແລ້ວພ້ອມໃຈກັນກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ເພື່ອໄດ້ອະມຣິຕະ ນ້ຳທິບແຫ່ງອະມະຕະ.

Verse 6

मथनाद्देवदैत्यानां कन्यारत्नचतुष्टयम् । वरुणेन दर्शितं पूर्वं सोमेनैव तथा पुनः

ຈາກການກວນຂອງເທວະແລະໄທຕະຍະ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຂຸມຊັບ “ນາງແກ້ວ” ສີ່ປະການ; ວະຣຸນະໄດ້ເຜີຍໃຫ້ເຫັນກ່ອນ ແລະຕໍ່ມາ ໂສມະກໍເຜີຍອີກເຊັ່ນກັນ.

Verse 7

पश्चात्संदर्शितं पुण्यममृतं कलशे स्थितम् । कन्या चतुष्टयं पूर्वं देवानां हितमिच्छति

ຕໍ່ມາ ອະມຣິຕະອັນບໍລິສຸດ ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນຄະລະສະ (ໝໍ້) ກໍຖືກເຜີຍໃຫ້ເຫັນ. ແລະກ່ອນນັ້ນ ນາງທັງສີ່ໄດ້ປາຖະໜາຄວາມເກື້ອກູນແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 8

सुलक्ष्मीर्नाम सा चैका द्वितीया वारुणी तथा । ज्येष्ठा नाम तथा ख्याता कामोदान्या प्रचक्षते

ໃນພວກນາງນັ້ນ ນາງໜຶ່ງຊື່ ສຸລັກສະມີ; ນາງທີສອງເອີ້ນວ່າ ວາຣຸນີ. ອີກນາງໜຶ່ງໂດງດັງຊື່ ເຊດຖາ ແລະອີກນາງໜຶ່ງເອີ້ນວ່າ ກາໂມດາ.

Verse 9

तासां मध्ये वरा श्रेष्ठा पूर्वं जाता महामते । तस्माज्ज्येष्ठेति विख्याता लोके पूज्या सदैव हि

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໃນພວກນາງນັ້ນ ຜູ້ປະເສີດແລະດີທີ່ສຸດໄດ້ເກີດກ່ອນ; ເພາະສະນັ້ນນາງຈຶ່ງໂດງດັງວ່າ “ເຊດຖາ” ແລະເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໃນໂລກເສມອ.

Verse 10

वारुणीपानरूपा च पयःफेनसमुद्भवा । अमृतस्य तरंगाच्च कामोदाख्या बभूव ह

ນາງໄດ້ຮັບຮູບເປັນວາຣຸນີ (ເຫຼົ້າອັນເຮັດໃຫ້ເມົາ), ເກີດຈາກຟອງນ້ຳນົມ, ແລະຈາກຄື້ນລະລອກແຫ່ງອະມຣິຕ; ນາງນັ້ນແທ້ໆຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ “ກາໂມດາ”.

Verse 11

सोमो राजा तथा लक्ष्मीर्जज्ञाते अमृतादपि । त्रैलोक्यभूषणः सोमः संजातः शंकरप्रियः

ຈາກອະມຣິຕ ພະຣາຊາໂສມະ ແລະ ພະລັກສະມີ ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ໂສມະຜູ້ເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງໄຕຣໂລກ ໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນ ເປັນທີ່ຮັກຂອງພະສັງກະຣະ.

Verse 12

मृत्युरोगहरा जाता सुराणां वारुणी तथा । ज्येष्ठासु पुण्यदा जाता लोकानां हितमिच्छताम्

ວາຣຸນີໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອເທວະທັງຫຼາຍ ເປັນຜູ້ຂັບໄລ່ຄວາມຕາຍແລະໂລກໄພ; ແລະໃນຫມູ່ເຊດຖາທັງຫຼາຍ ນາງໄດ້ອຸບັດເປັນຜູ້ປະທານບຸນ ແກ່ຜູ້ປາຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ໂລກ.

Verse 13

अमृतादुत्थिता देवी कामोदा नाम पुण्यदा । विष्णोः प्रीत्यै भविष्ये तु वृक्षरूपं प्रयास्यति

ຈາກນ້ຳອະມຣິດ ເທວີນາມ ກາໂມດາ ຜູ້ປະທານບຸນ ໄດ້ອຸບັດຂຶ້ນ; ໃນອະນາຄົດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ ນາງຈະຮັບຮູບເປັນຕົ້ນໄມ້.

Verse 14

विष्णुप्रीतिकरी सा तु भविष्यति सदैव हि । तुलसी नाम सा पुण्या भविष्यति न संशयः

ແທ້ຈິງ ນາງຈະເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈຢູ່ເສມອ. ນາງຈະເປັນຜູ້ບໍລິສຸດນາມ “ຕຸລະສີ” ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 15

तया सह जगन्नाथो रमिष्यति न संशयः । तुलस्याः पत्रमेकं यो नीत्वा कृष्णाय दास्यति

ກັບນາງນັ້ນ ພຣະຈະກັນນາຖ ຈະຊື່ນບານແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຜູ້ໃດນຳໃບຕຸລະສີແມ່ນແຕ່ໃບດຽວ ໄປຖວາຍແດ່ພຣະກຣິສນະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ.

Verse 16

मेने तस्योपकाराणां किमस्मै च ददाम्यहम् । इत्येवं चिंतयेन्नित्यं तस्य प्रीतिकरो भवेत्

ຄວນຄິດຢູ່ເສມອວ່າ: “ເຮົາໄດ້ຮັບຮູ້ຄຸນຄວາມດີທີ່ລາວເຄີຍອຸປະການ—ແລ້ວເຮົາຈະໃຫ້ຫຍັງຕອບແທນ?” ຄິດແນວນີ້ທຸກມື້ ຍ່ອມເປັນເຫດໃຫ້ລາວຊື່ນໃຈ.

Verse 17

एवं कामोद नामासौ पूर्वं जाता समुद्रजा । यदा सा हसते देवी हर्षगद्गदभाषिणी

ດັ່ງນັ້ນ ເທວີນາມ ກາໂມດາ ໃນກ່ອນໄດ້ເກີດຈາກທະເລ. ເມື່ອເທວີຫົວເຮາະ ຖ້ອຍຄຳກໍສັ່ນສະທ້ານ ຕິດຂັດເນື່ອງຈາກຄວາມປິຕິ.

Verse 18

सौहृद्यानि सुगंधीनि मुखात्तस्याः पतंति वै । अम्लानानि सुपुष्पाणि यो गृह्णाति समुद्यतः

ຈາກປາກຂອງນາງ ນິມິດແຫ່ງມິດຕະພາບອັນຫອມກະຈາຍ ຍ່ອມຫຼົ່ນລົງແທ້—ເປັນດອກໄມ້ງາມບໍ່ເຫື່ອຍເຉົາ—ທີ່ຜູ້ສັດທາຜູ້ກະຕືລືລົ້ນຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ।

Verse 19

पूजयेच्छंकरं देवं ब्रह्माणं माधवं तथा । तस्य देवाः प्रतुष्यंति यदिच्छति ददंति तत्

ຄວນບູຊາພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ແລະ ພຣະມາທະວະ (Mādhava) ດ້ວຍ; ເມື່ອທ່ານທັງຫຼາຍພໍໃຈ ເທວະຍ່ອມປະທານສິ່ງທີ່ປາດຖະນາທຸກປະການ।

Verse 20

रोदित्येषा यदा सा च केन दुःखेन दुःखिता । नेत्राश्रुभ्यो हि तस्यास्तु प्रभवंति पतंति च

ເມື່ອໃດນາງຮ້ອງໄຫ້—ຖືກທຸກຂ໌ໃດໜຶ່ງບີບຄັ້ນ—ເມື່ອນັ້ນນ້ຳຕາຍ່ອມເກີດຈາກດວງຕາ ແລະຫຼົ່ນລົງແທ້।

Verse 21

तानि चैव महाभाग हृद्यानि सुमहांति च । सौरभेण विना तैस्तु यः पूजयति शंकरम्

ໂອ ຜູ້ມີພາກດີຍິ່ງ! ນິວະເທດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນທີ່ຊື່ນໃຈ ແລະປະເສີດຢ່າງຍິ່ງ; ແຕ່ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສັງກະຣະດ້ວຍສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍຂາດກິ່ນຫອມອັນຄວນ…

Verse 22

तस्य दुःखं च संतापो जायते नात्र संशयः । पुष्पैस्तु तादृशैर्देवान्सकृदर्चति पापधीः

ສຳລັບຜູ້ນັ້ນ ຄວາມທຸກຂ໌ແລະຄວາມຮ້ອນຮົ່ມແຜດເຜົາຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຜູ້ມີປັນຍາເປື້ອນບາບ ຍັງອາດບູຊາເທວະແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ດ້ວຍດອກໄມ້ເຊັ່ນນັ້ນ।

Verse 23

तस्य दुःखं प्रकुर्वंति देवास्तत्र न संशयः । एतत्ते सर्वमाख्यातं कामोदाख्यानमुत्तमम्

ຄວາມທຸກຂອງເຂົາ ເທວະທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ບັນດານໃຫ້ເກີດ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທັງໝົດແລ້ວ: ນິທານອັນປະເສີດທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ຕອນກາມໂມດາ (Kāmodā)

Verse 24

अथ कृष्णो विचिंत्यैव दृष्ट्वा विक्रमसाहसम् । विहुंडस्यापि पापस्य उद्यमं साहसं तदा

ແລ້ວພຣະກຣິດສະນະໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຊົ່ວຄູ່ ແລະເຫັນພະລັງກ້າຫານອັນອົດທົນ ກັບການລົງມືອັນຫ້າວຫານ ທີ່ວິຫຸນດາຜູ້ມີບາບໄດ້ເຮັດໃນເວລານັ້ນ

Verse 25

नारदं प्रेषयामास मोहयैनं दुरासदम् । नारदस्त्वथ संश्रुत्य वाक्यं विष्णोर्महात्मनः

ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງນາຣະດະໄປ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ນັ້ນ—ຜູ້ເຂົ້າເຖິງຍາກ ແລະຍາກຈະປະຫານ—ຕົກຢູ່ໃນມາຍາ. ແລ້ວນາຣະດະໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ແລະ (ອອກເດີນທາງຕາມນັ້ນ)

Verse 26

गच्छमानं दुरात्मानं कामोदां प्रति दानवम् । गत्वा तमाह दैत्येंद्रं नारदः प्रहसन्निव

ເມື່ອດານະວະຜູ້ມີໃຈຊົ່ວກຳລັງມຸ່ງໄປຫາກາມໂມດາ ນາຣະດະກໍໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ແລະເວົ້າກັບຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະນັ້ນ ດັ່ງກັບກຳລັງຍິ້ມ

Verse 27

क्व यासि त्वं च दैत्येंद्र सत्वरं च समातुरः । सांप्रतं केन कार्येण कस्यार्थं केन नोदितः

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ, ເຈົ້າກຳລັງໄປໃສດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ແລະຄືມີຄວາມກະວົນກະວາຍ? ບັດນີ້ເຈົ້າໄປເພື່ອກິດໃດ—ເພື່ອໃຜ ແລະຖືກໃຜຍຸຍົງ?

Verse 28

ब्रह्मात्मजं नमस्कृत्य प्रत्युवाच कृतांजलि । कामोदपुष्पार्थमहं प्रस्थितो द्विजसत्तम

ເມື່ອນົບນ້ອມບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາແລ້ວ ລາວປະນົມມືຕອບວ່າ: “ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າອອກເດີນທາງເພື່ອຊອກຫາດອກໄມ້ແຫ່ງກາໂມດາ.”

Verse 29

तमुवाच स धर्मात्मा पुष्पैः किं ते प्रयोजनम् । विप्रवर्यं पुनः प्राह कार्यकारणमात्मनः

ຜູ້ມີຈິດທຳນັ້ນກ່າວກັບລາວວ່າ: “ເຈົ້າຈະໃຊ້ດອກໄມ້ເພື່ອຫຍັງ?” ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດອີກຄັ້ງ ອະທິບາຍເຫດແລະເຈດຕະນາຂອງຕົນ.

Verse 30

नंदनस्य वनोद्देशे काचिन्नारी वरानना । तस्या दर्शनमात्रेण गतोऽहं कामवश्यताम्

ໃນບາງສ່ວນໜຶ່ງຂອງປ່ານັນດະນະ ມີນາງຜູ້ໜ້າງາມຄົນໜຶ່ງ; ເພີງແຕ່ເຫັນນາງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງກາມ.

Verse 31

तया प्रोक्तोऽस्मि विप्रेंद्र पुष्पैः कामोदसंभवैः । पूजयस्व महादेवं पुष्पैस्तु सप्तकोटिभिः

ໂອ ວິປເຣນທະ, ນາງໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: “ຈົ່ງບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ດ້ວຍດອກໄມ້ທີ່ເກີດຈາກກາໂມດາ—ແມ່ນດ້ວຍດອກໄມ້ເຈັດໂກຕິ.”

Verse 32

ततस्ते सुप्रिया भार्या भविष्यामि न संशयः । तदर्थे प्रस्थितोऽस्म्यद्य कामोदाख्यं पुरं प्रति

“ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນພັນລະຍາຜູ້ຮັກຍິ່ງຂອງທ່ານ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເພາະເຫດນັ້ນ ມື້ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປຫານະຄອນຊື່ກາໂມດາ.”

Verse 33

तामहं कामयिष्यामि सिंधुजां शुणु सांप्रतम् । मनोल्लासैर्महाहासैर्हासयिष्याम्यहं पुनः

ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ: ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜານາງສາວຜູ້ເກີດຈາກສິນທຸ. ດ້ວຍຄວາມບານຊື່ນໃນໃຈ ແລະສຽງຫົວເຮາະດັງໆ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ນາງຫົວເຮາະອີກຄັ້ງ।

Verse 34

प्रीता सती महाभागा हसिष्यति पुनः पुनः । तद्धास्यं गद्गदं विप्र मम कार्यप्रवर्द्धनम्

ນາງຜູ້ມີສິນທຳ ແລະມີມະຫາມົງຄຸນ ເມື່ອຈິດໃຈປິຕິແລ້ວ ຈະຫົວເຮາະຊ້ຳໆ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ສຽງຫົວເຮາະທີ່ສັ່ນໄຫວ ແລະຕິດຂັດດ້ວຍອາລົມນັ້ນ ຈະເຮັດໃຫ້ກິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຈີຣິນຂຶ້ນ।

Verse 35

तस्माद्धास्यात्पतिष्यंति दिव्यानि कुसुमानि च । तैस्तु देवमुमाकांतं पूजयिष्यामि सांप्रतम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈາກສຽງຫົວເຮາະນັ້ນ ດອກໄມ້ທິບຈະຫຼົ່ນລົງ; ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາພຣະເຈົ້າ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງອຸມາ ໃນບັດນີ້।

Verse 36

तेन पूजाप्रदानेन तुष्टो दास्यति मे फलम् । ईश्वरः सर्वभूतेशः शंकरो लोकभावनः

ເມື່ອພຣະອົງພໍພຣະໄທດ້ວຍການຖວາຍບູຊານັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈະປະທານຜົນແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ອີສະວະຣະ ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ເໜືອສັດທັງປວງ, ສັງກະຣະ ຜູ້ອຸປະຖຳໂລກທັງຫຼາຍ।

Verse 37

नारद उवाच । तत्र दैत्य न गंतव्यं कामोदाख्ये पुरोत्तमे । विष्णुरस्ति सुमेधावी सर्वदैत्यक्षयावहः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ໄດຕະຍະ, ເຈົ້າບໍ່ຄວນໄປທີ່ນັ້ນ—ເມືອງອັນປະເສີດຊື່ ກາໂມດາ—ເພາະທີ່ນັ້ນມີ ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ມີປັນຍາສູງສຸດ ຜູ້ນຳມາຊຶ່ງຄວາມພິນາດແກ່ໄດຕະຍະທັງປວງ।”

Verse 38

येनोपायेन पुष्पाणि कामोदाख्यानि दानव । तव हस्ते प्रयास्यंति तमुपायं वदाम्यहम्

ໂອ ດານະວະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກອຸບາຍທີ່ເຮັດໃຫ້ດອກໄມ້ນາມ ‘ກາໂມດ’ ມາຮອດໃນມືຂອງເຈົ້າ।

Verse 39

गंगातोयेषु दिव्यानि पतिष्यंति न संशयः । वाहितानि जलैर्दिव्यैरागमिष्यंति सांप्रतम्

ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສວ່າ ສິ່ງທິບຈະຕົກລົງໃນນ້ຳຄົງຄາ; ຖືກພາໄປດ້ວຍນ້ຳອັນສັກສິດ ບັດນີ້ຈະມາຮອດທີ່ນີ້

Verse 40

तानि त्वं तु प्रतिगृहाण सुहृद्यानि महांति च । गृहीत्वा तानि पुष्पाणि साधयस्व मनीप्सितम्

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຮັບເອົາຂອງທານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະເປັນທີ່ຊື່ນໃຈນັ້ນ; ເມື່ອໄດ້ດອກໄມ້ແລ້ວ ຈົ່ງສຳເລັດສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ

Verse 41

नारदो दानवश्रेष्ठं मोहयित्वा ततः पुनः । ततश्च स तु धर्मात्मा चिंतयामास वै पुनः

ເມື່ອນາຣະດະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ປະເສີດໃນດານະວະຫຼົງໄຫຼແລ້ວ ທ່ານກໍຖອນຕົວກັບໄປອີກ; ແລ້ວຜູ້ມີຈິດທຳນັ້ນກໍຄິດພິຈາລະນາອີກຄັ້ງ

Verse 42

कथमश्रूणि सा मुंचेत्केनोपायेन दुःखिता । चिंतयानस्य तस्यैवं क्षणं वै नारदस्य च

“ນາງຜູ້ທຸກໃຈນັ້ນຈະຢຸດນ້ຳຕາໄດ້ແນວໃດ—ດ້ວຍອຸບາຍໃດ?” ນາຣະດະຄິດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ນິ່ງງຽບຢູ່ຊົ່ວຄະນະ

Verse 43

ततो बुद्धिः समुत्पन्ना कामोदाख्यं पुरं गतः

ແລ້ວປັນຍາກໍເກີດຂຶ້ນໃນເຂົາ ແລະເຂົາໄດ້ໄປຫານະຄອນຊື່ “ກາໂມດາ”។

Verse 119

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे कामोदाख्याने एकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 119 ໃນ «ສຣີ ປັດມະປຸຣານະ» ໃນພາກ ພູມິຂັນຑະ—ໃນນິທານເວນະ, ໃນການສັນລະເສີນ ຄຸຣຸຕີຣຖະ, ໃນປະຫວັດຈະວະນະ, ແລະໃນຕອນ “ກາໂມດາ”—ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।