Adhyaya 117

Verse 1

कुंजल उवाच । नहुषः प्रियया सार्द्धं तया चैव सरंभया । ऐंद्रेणापि स दिव्येन स्यंदनेन वरेण च

ກຸນຈະລາ ກ່າວວ່າ: ນະຫຸສະ ພ້ອມກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ຄື ສະຣັມພາ ນັ້ນເອງ—ໄດ້ໄປດ້ວຍລົດທິບອັນປະເສີດຂອງພຣະອິນທຣ໌

Verse 2

नागाह्वयं पुरं प्राप्तः सर्वशोभासमन्वितम् । दिव्यैर्मंगलकैर्युक्तं भवनैरुपशोभितम्

ລາວໄດ້ເຖິງນະຄອນຊື່ ນາກາຫວະຍະ ອັນພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມທຸກປະການ; ປະດັບດ້ວຍມົງຄຸນທິບ ແລະງາມສະຫງ່າດ້ວຍຄຸ້ມເຮືອນອັນວິຈິດ

Verse 3

हेमतोरणसंयुक्तं पताकाभिरलंकृतम् । नानावादित्रनादैश्च बंदिचारणशोभितम्

ທີ່ນັ້ນມີປະຕູພິທີທອງຄຳຕິດຕັ້ງ ແລະປະດັບດ້ວຍທຸງປະຕາກາ; ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງດົນຕີນານາຊະນິດ ແລະງາມດ້ວຍນັກສັນລະເສີນກັບນັກຮ້ອງຈອນຈັກ.

Verse 4

देवरूपोपमैः पुण्यैः पुरुषैः समलंकृतम् । नारीभिर्दिव्यरूपाभिर्गजाश्वैः स्यंदनैस्तथा

ທີ່ນັ້ນປະດັບດ້ວຍບຸລຸດຜູ້ມີບຸນ ຮູບງາມປານເທວະ; ອີກທັງມີນາງສາວຮູບງາມດຸຈທິບ, ພ້ອມຊ້າງ ມ້າ ແລະລົດຮົບດ້ວຍ.

Verse 5

नानामंगलशब्दैश्च वेदध्वनिसमाकुलम् । गीतवादित्रशब्दैश्च वीणावेणुस्वनैस्ततः

ທີ່ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍສຽງມົງຄຸນນານາ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງສະທາຍະພຣະເວດ; ອີກທັງດັງດ້ວຍບົດເພງແລະສຽງດົນຕີ—ກ້ອງດ້ວຍທຳນອງວີນາ ແລະເວນຸ (ຂຸ່ຍ).

Verse 6

सर्वशोभासमाकीर्णं विवेश स पुरोत्तमम् । वेदमंगलघोषैश्च ब्राह्मणैश्चैव पूजितः

ລາວໄດ້ເຂົ້າສູ່ນະຄອນອັນປະເສີດ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມງາມທຸກປະການ; ແລະໄດ້ຮັບການນະມັດສະການຈາກພຣາຫມັນດ້ວຍສຽງສະທາຍະພຣະເວດອັນເປັນມົງຄຸນ.

Verse 7

ददृशे पितरं वीरो मातरं च सुपुण्यकाम् । हर्षेण महताविष्टः पितुः पादौ ननाम सः

ວີລະບຸລຸດນັ້ນໄດ້ເຫັນບິດາ ແລະມານດາຜູ້ມຸ່ງໃນບຸນທຳ. ເມື່ອຖືກຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງຫຸ້ມຫໍ້ ລາວຈຶ່ງນ້ອມກາຍນະມັດສະການທີ່ພະບາດຂອງບິດາ.

Verse 8

अशोकसुंदरी सा तु तयोः पादौ पुनः पुनः । ननाम भक्त्या भावेन उभयोः सा वरानना

ແລ້ວ ອະໂສກະສຸນດະຣີ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ໄດ້ກາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງທັງສອງ ຊ້ຳໆ ດ້ວຍພະຄະຕິ ແລະຄວາມເຄົາລົບຈາກໃຈ।

Verse 9

रंभा च सा ननामाथ प्रीतिं चैवाप्यदर्शयत् । नमस्कृत्वा समाभाष्य स्वगुरुं नृपनंदनः

ແລ້ວ ຣັມພາ ກໍໄດ້ກາບນົບ ແລະສະແດງຄວາມຮັກໃຄ່ຂອງນາງ។ ຫຼັງຈາກນົບນ້ອມແລ້ວ ເຈົ້າຊາຍໄດ້ກ່າວກັບຄູບາອາຈານຂອງຕົນ।

Verse 10

अनामयं च पप्रच्छ मातरं पितरं प्रति । एवमुक्तो महाभागः सानंदपुलकोद्गमः

ລາວຍັງຖາມເຖິງຄວາມສຸກສະບາຍ—ຕໍ່ແມ່ ແລະກ່ຽວກັບພໍ່ດ້ວຍ। ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ທ່ານຜູ້ມີບຸນກໍເກີດປິຕິອັນຍິ່ງ ຈົນຂົນລຸກ।

Verse 11

आयुरुवाच । अद्यैव व्याधयो नष्टा दुःखशोकावुभौ गतौ । भवतो दर्शनात्पुत्र सुतुष्ट्या हृष्यते जगत्

ອາຍຸ ກ່າວວ່າ: “ມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໂລກໄພທັງຫຼາຍກໍຖືກທໍາລາຍ ແລະທັງຄວາມທຸກກັບຄວາມໂສກກໍຈາກໄປ. ໂອ້ລູກເອີຍ ໄດ້ເຫັນເຈົ້າແລ້ວ ໂລກທັງປວງກໍຍິນດີດ້ວຍຄວາມອິ່ມໃຈລຶກຊຶ້ງ.”

Verse 12

कृतकृत्योस्मि संजातस्त्वयि जाते महौजसि । स्ववंशोद्धरणं कृत्वा अहमेव समुद्धृतः

ໂອ້ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງ ເມື່ອເຈົ້າເກີດມາ ຂ້າກໍເປັນຜູ້ສໍາເລັດພັນທະແຫ່ງຊີວິດແລ້ວ। ໂດຍການກອບກູ້ແລະຍົກຊູວົງສາຂອງເຮົາ ເຈົ້າໄດ້ກອບກູ້ຂ້າແທ້ໆດ້ວຍ।

Verse 13

इंदुमत्युवाच । पर्वणि प्राप्य इंदोस्तु तेजो दृष्ट्वा महोदधिः । वृद्धिं याति महाभाग तथाहं तव दर्शनात्

ອິນດຸມະຕີກ່າວວ່າ: “ໃນວັນປະວະຕາມຂຶ້ນແຮມດວງຈັນ ມະຫາສະມຸດເຫັນລັດສະໝີຈັນແລ້ວກໍເພີ່ມພູນແລະເອີ້ນຂຶ້ນ; ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຊັ່ນນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີພາກດີ ເມື່ອໄດ້ເຫັນທ່ານ”

Verse 14

वर्द्धितास्मि सुहृष्टास्मि आनंदेन समाकुला । दर्शनात्ते महाप्राज्ञ धन्या जातास्मि मानद

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຖືກຍົກຂຶ້ນ ຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍອານັນດ; ດ້ວຍການໄດ້ເຫັນທ່ານ ໂອ ມະຫາປຣາຊະຍາ ຂ້າພະເຈົ້າກາຍເປັນຜູ້ມີພອນ ໂອ ຜູ້ປະທານເກຍດຕິ

Verse 15

एवं संभाष्य तं पुत्रमालिंग्य तनयोत्तमम् । शिरश्चाघ्राय तस्यापि वत्सं धेनुर्यथा स्वकम्

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ລູກຊາຍແລ້ວ ລາວກໍກອດລູກຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ແລະຍັງດົມສີສະຂອງເຂົາອີກ—ເຫມືອນແມ່ງົວດົມລູກງົວຂອງຕົນ

Verse 16

अभिनंद्य सुतं प्राप्तं नहुषं देवरूपिणम् । आशीर्भिश्चार्चयद्देवी पुण्या इंदुमती तदा

ຕໍ່ມາ ເທວີອິນດຸມະຕີຜູ້ມີບຸນ ໄດ້ຕ້ອນຮັບລູກຊາຍນະຫຸສະ ຜູ້ມາຮອດໃນຮູບທິບ ແລະຖວາຍກຽດດ້ວຍພອນອັນບໍລິສຸດ

Verse 17

सूत उवाच । अथासौ मातरं पुण्यां देवीमिंदुमतीं सुतः । कथयामास वृत्तांतं यथाहरणमात्मनः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ລູກຊາຍນັ້ນໄດ້ເລົ່າໃຫ້ແມ່ຜູ້ມີບຸນ ເທວີອິນດຸມະຕີ ຟັງທັງໝົດວ່າ ຕົນເອງຖືກພາໄປແນວໃດ

Verse 18

स्वभार्यायास्तथोत्पत्तिं प्राप्तिं चैव महायशाः । हुंडेनापि यथा युद्धं हुंडस्यापि निपातनम्

ໂອ ຜູ້ມີຍົດຍິ່ງ, ລາວໄດ້ເລົ່າເຖິງກຳເນີດຂອງພັນລະຍາຂອງຕົນ ແລະວິທີທີ່ໄດ້ນາງມາ; ພ້ອມທັງການຮົບກັບ ຫຸນດາ ເກີດຂຶ້ນແນວໃດ ແລະ ຫຸນດາ ກໍຖືກປະຫານລົງແນວໃດ.

Verse 19

समासेन समस्तं तदाख्यातं स्वयमेव हि । मातापित्रोर्यथा वृत्तं तयोरानंददायकम्

ໂດຍຫຍໍ້ ລາວໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທັງໝົດດ້ວຍຕົນເອງ—ວ່າເລື່ອງລາວຂອງແມ່ແລະພໍ່ເປັນໄປແນວໃດ—ເພື່ອໃຫ້ຄວາມປິຕິແກ່ທັງສອງ.

Verse 20

मातापितरावाकर्ण्य पुत्रस्य विक्रमोद्यमम् । हर्षेण महताविष्टौ संजातौ पूर्णमानसौ

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຖິງວິລະກຳ ແລະຄວາມພາກພຽນອັນຮຸ່ນແຮງຂອງລູກຊາຍ ແມ່ແລະພໍ່ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິ່ງໃຫຍ່; ໃຈຂອງທ່ານທັງສອງອິ່ມເຕັມສົມບູນ.

Verse 21

नहुषो धनुरादाय इंद्रस्य स्यंदनेन वै । जिगाय पृथिवीं सर्वां सप्तद्वीपां सपत्तनाम्

ນະຫຸສະ ຖືຄັນທະນູ ແລະຂຶ້ນນັ່ງໃນລົດສົງຄາມຂອງພຣະອິນທຣ໌ ໄດ້ພິຊິດແຜ່ນດິນທັງປວງພ້ອມທັງເຈັດທະວີບ ແລະປະຫັດປະຫານກະສັດຄູ່ປະລະປັກທັງຫມົດໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດ.

Verse 22

पित्रे समर्पयामास वसुपूर्णां वसुंधराम् । पितरं हर्षयन्नित्यं दानधर्मैः सुकर्मभिः

ລາວໄດ້ນໍາແຜ່ນດິນອັນເຕັມໄປດ້ວຍຊັບສົມບັດ ໄປຖວາຍແດ່ບິດາ; ແລະເຮັດໃຫ້ບິດາປິຕິຍິນດີຢູ່ເສມອດ້ວຍທານະທຳ ແລະກຸສົນກຳອັນດີງາມ.

Verse 23

पितरं याजयामास राजसूयादिभिस्तदा । महायज्ञैश्च दानैश्च व्रतैर्नियमसंयमैः

ໃນເວລານັ້ນ ລາວໄດ້ຖວາຍກຽດແກ່ບິດາ ໂດຍໃຫ້ປະກອບພິທີຣາຊະສູຍະ ແລະຍັດຍະອື່ນໆ ພ້ອມມະຫາຍັດຍະ ທານ ວຣັດ ນິຍົມ ແລະສຳຣວມຕົນ।

Verse 24

सुदानैर्यशसा पुण्यैर्यज्ञैः पुण्यमहोदयैः । सुसंपूर्णौ कृतौ तौ तु पितरौ चायुसूनुना

ດ້ວຍທານອັນໃຈກວ້າງ ດ້ວຍຊື່ສຽງອັນດີ ດ້ວຍກຸສົນກຳ ແລະດ້ວຍຍັດຍະທີ່ໃຫ້ຜົນບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ບຸດຂອງອາຍຸສໄດ້ເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ທັງສອງອິ່ມເອມແລະສົມບູນແທ້।

Verse 25

अथ देवाः समागत्य नागाह्वयं पुरोत्तमम् । अभ्यषिंचन्महात्मानं नहुषं वीरमर्दनम्

ຕໍ່ມາ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ແລະໃນນະຄອນອັນປະເສີດຊື່ ນາກາຫວະຍະ ໄດ້ປະກອບພິທີອະພິເສກແກ່ ນະຫຸສະ ຜູ້ໃຈຍິ່ງ ຜູ້ປະຫານວີຣະຊົນ।

Verse 26

मुनिभिश्च सुसिद्धैश्च आयुना तेन भूभुजा । अभिषिंच्य स्वराज्ये तं समेतं शिवकन्यया

ກະສັດອົງນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍທິດາຂອງພຣະສິວະເປັນມະເຫສີ ໄດ້ຮັບພິທີອະພິເສກເຂົ້າສູ່ອຳນາດອະທິປະໄຕຂອງຕົນ ໂດຍອາຍຸ ແລະມຸນີຜູ້ສຳເລັດພ້ອມທັງສິດທະ ແລ້ວກໍປົກຄອງຕະຫຼອດອາຍຸຂອງຕົນ।

Verse 27

भार्यायुक्तः स्वकायेन आयु राजा महायशाः । दिवं जगाम धर्मात्मा देवैः सिद्धैः सुपूजितः

ພຣະຣາຊາອາຍຸ ຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ ແລະມີທຳມະໃນໃຈ ໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍກາຍຂອງພຣະອົງເອງ ພ້ອມດ້ວຍມະເຫສີ; ໄດ້ຮັບການບູຊາຢ່າງຄວນຄ່າຈາກເທວະ ແລະສິດທະ।

Verse 28

ऐंद्रं पदं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतः पुनः । हरलोकं जगामाथ मुनिभिर्देवपूजितः

ເມື່ອລະທິ້ງຕຳແໜ່ງຂອງພຣະອິນແລ້ວ ທ່ານໄດ້ໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກອີກຄັ້ງ; ຕໍ່ມາຈຶ່ງໄປສູ່ໂລກຂອງຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ອັນຖືກມຸນີແລະເທວະທັງຫຼາຍນົບນ້ອມບູຊາ

Verse 29

स्वकर्मभिर्महाराजः पुत्रस्यापि सुतेजसा । हरेर्लोकं गतः पुण्यैर्निवसत्येष भूपतिः

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ດ້ວຍກຳຂອງຕົນເອງ—ແລະດ້ວຍບຸນອັນສະຫວ່າງໄສຂອງບຸດຊາຍດ້ວຍ—ກະສັດນີ້ໄດ້ໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະຫຣິ; ອາໄສຄຸນຄວາມດີເປັນທີ່ພຶ່ງ ຈຶ່ງພຳນັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ

Verse 30

पुरुषैः पुण्यकर्माख्यैरीदृशं पुण्यमुत्तमम् । जनितव्यं महाभाग किमन्यैः शोककारकैः

ໂອ ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ດ້ວຍບຸລຸດຜູ້ມີຊື່ສຽງໃນກຸສົນກຳ ຄວນກໍ່ໃຫ້ເກີດບຸນອັນສູງສຸດແບບນີ້; ຈະຈຳເປັນຫຍັງຕ້ອງເຮັດກຳອື່ນທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດແຕ່ຄວາມໂສກ

Verse 31

यथा जातः स धर्मात्मा नहुषः पितृतारकः । कुलस्य धर्त्ता सर्वस्य नहुषो ज्ञानपंडितः

ເມື່ອເກີດມາທັນທີ ນະຫຸສະເປັນຜູ້ມີທຳ—ຜູ້ຍົກພົ້ນບັນພະບຸລຸດ; ທ່ານເປັນເສົາຄ້ຳຈຸນທັງວົງສາ ແລະນະຫຸສະເປັນມຸນີຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນຍານອັນແທ້

Verse 32

एतत्ते सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि वद पुत्र कपिंजल

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າປະຫວັດແລະຈະຣິຍາຂອງກະສັດນັ້ນໃຫ້ທ່ານຟັງທັງໝົດແລ້ວ. ບັດນີ້ຂ້າຈະອະທິບາຍຫຍັງອີກ? ຈົ່ງເວົ້າມາ ລູກເອີຍ ກະປິນຈະລະ

Verse 33

एवंविधं पुण्यमयं पवित्रं चरित्रमेतद्यशसा समेतम् । आयोः सुतस्यापि शृणोति मर्त्यो भोगान्स भुक्त्वैति पदं मुरारेः

ຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ເປັນມະຕະຊົນ ໄດ້ຟັງຕຳນານອັນມີກຽດຂອງບຸດແຫ່ງອາຍຸ ອັນບໍລິສຸດແລະເຕັມໄປດ້ວຍບຸນ ຍ່ອມໄດ້ເສວຍສຸກໂລກີ ແລ້ວພາຍຫຼັງເຂົ້າເຖິງທຳຂອງມຸຣາຣິ (ພຣະວິສນຸ)។

Verse 117

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສຣີປັດມະປຸຣານ ພາກພູມິຂັນຑະ—ໃນເລື່ອງເວນະ ການສັນລະເສີນກຸຣຸຕີຣຖະ ຕຳນານຈະວະນ ແລະເລື່ອງນະຫຸຩະ—ບົດທີ 117 ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।