Adhyaya 111

Verse 1

कुंजल उवाच । निर्गच्छमाने समराय वीरे नहुषे हि तस्मिन्सुरराज तुल्ये । सकौतुका मंगलगीतयुक्ताः स्त्रियस्तु सर्वाः परिजग्मुरत्र

ກຸນຈະລາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອວີລະບຸລຸດ ນະຫຸສະ ຜູ້ເທົ່າທຽມກັບພະຣາຊາແຫ່ງເທວະ ອອກໄປສູ່ສົງຄາມ ສະຕຣີທັງຫມົດກໍອອກມາພ້ອມຄວາມປິຕິ ຮ້ອງເພງມົງຄຸນ।

Verse 2

देवतानां वरा नार्यो रंभाद्यप्सरसस्तथा । किन्नर्यः कौतुकोत्सुक्यो जगुः स्वरेण सत्तम

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ມີຄຸນທຳ! ນາງທີ່ປະເສີດແຫ່ງເທວະ—ອັບສະຣາເຊັ່ນ ຣັມພາ ແລະອື່ນໆ—ພ້ອມທັງສາວກິນນະຣີ ຜູ້ເຕັ້ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ແລະຄວາມປິຕິ ຮ້ອງດ້ວຍສຽງອັນຫວານໄພເຮາະ।

Verse 3

गंधर्वाणां तथा नार्यो रूपालंकारसंयुताः । कौतुकाय गतास्तत्र यत्र राजा स तिष्ठति

ແລະນາງທັງຫຼາຍແຫ່ງຄັນທະວະ ຜູ້ປະດັບດ້ວຍຄວາມງາມແລະເຄື່ອງອາພອນ ກໍໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ເຖິງບ່ອນທີ່ພະຣາຊາປະທັບຢູ່।

Verse 4

पुरं महोदयं नाम हुंडस्यापि दुरात्मनः । नंदनोपवनैर्दिव्यैः सर्वत्र समलंकृतम्

ມີນະຄອນໜຶ່ງຊື່ ມະໂຫທະຍະ ເປັນຂອງ ຫຸນດະ ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ; ນະຄອນນັ້ນຖືກປະດັບທົ່ວທຸກແຫ່ງດ້ວຍສວນທິບດຸດນັນທະນະ।

Verse 5

सप्तकक्षान्वितैर्गेहैः कलशैरुपशोभितः । सपताकैर्महादंडैः शोभमानं पुरोत्तमम्

ນະຄອນອັນປະເສີດນັ້ນ ງາມສະຫງ່າດ້ວຍເຮືອນທີ່ມີເຈັດຊັ້ນຫ້ອງ ປະດັບດ້ວຍຍອດກະລະສະ ແລະງາມດ້ວຍເສົາທຸງໃຫຍ່ສູງທີ່ມີທຸງປິວໄສວ।

Verse 6

कैलासशिखराकारैः सोन्नतैर्दिवमास्थितैः । सर्वश्रियान्वितैर्दिव्यैर्भ्राजमानं पुरोत्तमम्

ນະຄອນອັນສູງສຸດນັ້ນສ່ອງແສງຮຸ່ງເຮືອງ—ປະດັບດ້ວຍອາຄານທິບສູງສົ່ງ ຮູບດັ່ງຍອດເຂົາໄກລາສ ຮາວກັບຈະແຕະຟ້າ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສິຣີແລະຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ।

Verse 7

वनैश्चोपवनैर्दिव्यैस्तडागैः सागरोपमैः । जलपूर्णैः सुशोभैस्तु पद्मै रक्तोत्पलान्वितैः

ທີ່ນັ້ນມີປ່າໄມ້ແລະສວນທິບອັນງາມ ມີສະໜອງນ້ຳດັ່ງມະຫາສະໝຸດ—ນ້ຳເຕັມປຽມ ງາມສະຫງ່າ ປະດັບດ້ວຍດອກບົວແລະບົວແດງ।

Verse 8

प्राकारैश्च महारत्नैरट्टालकशतैरपि । परिखाभिः सुपूर्णाभिर्जलैः स्वच्छैः प्रशोभितम्

ນະຄອນນັ້ນງາມດ້ວຍກຳແພງປ້ອມທີ່ຝັງມະຫາອັນມະນີ ມີຫໍຍາມສູງໆນັບຮ້ອຍ ແລະຄູເມືອງທີ່ເຕັມປຽມດ້ວຍນ້ຳໃສບໍລິສຸດ।

Verse 9

अन्यैश्चैव महारत्नैर्गजाश्वैश्च विराजितम् । सुनारीभिः समाकीर्णं पुरुषैश्च महाप्रभैः

ນະຄອນນັ້ນຍັງປະດັບດ້ວຍມະຫາອັນມະນີອື່ນໆຫຼາຍ ສະຫງ່າງາມດ້ວຍຊ້າງແລະມ້າ ແລະແນ່ນຂະໜາດດ້ວຍນາງງາມ ແລະບຸລຸດຜູ້ມີອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 10

नानाप्रभावैर्दिव्यैश्च शोभमानं महोदयम् । राजश्रेष्ठो महावीरो नहुषो ददृशे पुरम्

ພະນະຫຸສະ ມະຫາວີຣະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງກະສັດ ໄດ້ເຫັນນະຄອນອັນງາມນັ້ນ—ສ່ອງແສງດ້ວຍອິດທິ຤ິດທິບຫຼາຍປະການ ແລະມີຄວາມຮັ່ງເຮືອງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 11

पुरप्रांते वनं दिव्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम् । तद्विवेश महावीरो नंदनं हि यथाऽमरः

ທີ່ຊາຍເມືອງມີປ່າທິບອັນນ່າພິສົດ ປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ສະຫວັນ. ວິລະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຂົ້າໄປ ດັ່ງເທວະເຂົ້າສູ່ນັນທະນະວັນຂອງພຣະອິນທຣາ.

Verse 12

रथेन सह धर्मात्मा तेन मातलिना सह । प्रविष्टः स तु राजेंद्रो वनमध्ये सरित्तटे

ພ້ອມດ້ວຍລົດຮົບ ແລະມີມາຕະລີຢູ່ຂ້າງກາຍ ພຣະຣາຊາຜູ້ຖືທຳ ເຂົ້າສູ່ກາງປ່າ ແລ້ວໄປຮອດຝັ່ງແມ່ນ້ຳໃນກາງນັ້ນ.

Verse 13

तत्र ता रूपसंयुक्ता दिव्या नार्यः समागताः । गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा जगुर्गीतैर्नृपोत्तमम्

ທີ່ນັ້ນ ນາງຟ້າຜູ້ສວຍງາມສະຫວ່າງໄສ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ; ແລະພວກຄັນທະຣະວາ ຜູ້ຮູ້ແກ່ນແທ້ແຫ່ງຄີຕະ ໄດ້ຂັບຂານບົດເພງອັນໄພເຣາະຖວາຍແດ່ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ.

Verse 14

सूताश्च मागधाः सर्वे तं स्तुवंति नृपोत्तमम् । राजानमायुपुत्रं तं भ्राजमानं यथा रविम्

ພວກສູຕະ ແລະມາຄະທະທັງໝົດ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະນຣິປະຜູ້ຍິ່ງນັ້ນ—ພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງອາຍຸ—ຜູ້ສະຫວ່າງໄສດຸດດວງອາທິດ.

Verse 15

शुश्राव गीतं मधुरं नहुषः किन्नरेरितम्

ນະຫຸສະ ໄດ້ຍິນບົດເພງອັນຫວານຊື່ນ ທີ່ຄິນນະຣະເປັນຜູ້ຂັບຂານ.

Verse 111

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने एकादशाधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ່ ໑໑໑ ໃນພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະປຸຣານອັນສັກສິດ ພາຍໃນເລື່ອງເວນະ ມະຫາຕະມະຍະຂອງຄຸຣຸ-ຕີຣຖະ ປະຫວັດຈະວະນະ ແລະຕອນນະຫຸຩະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।