Adhyaya 109

Verse 1

कुंजल उवाच । प्रणिपत्य प्रसाद्यैव वशिष्ठं तपतां वरम् । आमंत्र्य निर्जगामाथ बाणपाणिर्धनुर्धरः

ກຸນຊະລະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ນ້ອມກາບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ ວະສິດຖະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ນັກຕະບະ ພໍໃຈແລ້ວ, ນັກທະນູ—ຖືລູກສອນໃນມື—ໄດ້ຂໍລາ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປ।

Verse 2

एणस्य मांसं सुविपाच्यभोजितं बालस्तया रक्षित एव बुद्ध्या । आयोः सुपुत्रः सगुणः सुरूपो देवोपमो देवगुणैश्च युक्तः

ເມື່ອໄດ້ປຸງເນື້ອກວາງໃຫ້ສຸກດີ ແລ້ວປ້ອນໃຫ້ນາງ, ດ້ວຍປັນຍາແລະຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງນາງ ເດັກນ້ອຍຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ອາຍຸ ໄດ້ບຸດຜູ້ປະເສີດ—ມີຄຸນທຳ ຮູບງາມ ດຸດເທວະ ແລະ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນເທວະ।

Verse 3

तेनैव मांसेन सुसंस्कृतेन मृष्टेन पक्वेन रसानुगेन । तमेव दैत्यं परिभाष्य सूदो दुष्टं सुहर्षेण व्यभोजयत्तदा

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍເນື້ອດຽວນັ້ນທີ່ປຸງແຕ່ງຢ່າງດີ—ຊຳລະສະອາດ ປຸງສຸກ ແລະ ປຸງລົດໃຫ້ຖືກໃຈ—ພໍ່ຄົວໄດ້ເອີ້ນຂານໄດຕະຍະຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ແລ້ວຖວາຍເສີບດ້ວຍຄວາມຍິນດີໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 4

बुभुजे दानवो मांसं रसस्वादुसमन्वितम् । हर्षेणापि समाविष्टो जगामाशोकसुंदरीम्

ດານະວະ ໄດ້ກິນເນື້ອທີ່ມີລົດຊາດຫວານອ່ອນອຸດົມ. ເມື່ອໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ກໍໄດ້ໄປຫາ ອະໂສກະສຸນທະຣີ।

Verse 5

तामुवाच ततस्तूर्णं कामोपहतचेतनः । आयुपुत्रो मया भद्रे भक्षितः पतिरेव ते

ແລ້ວເຂົາຜູ້ມີໃຈຖືກກາມຄອບງຳ ກໍເວົ້າຢ່າງຮີບດ່ວນວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ, ຂ້າໄດ້ກິນບຸດຂອງອາຍຸແລ້ວ—ຜູ້ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສາມີຂອງເຈົ້າ.”

Verse 6

मामेव भज चार्वंगि भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । किं करिष्यसि तेन त्वं मानुषेण गतायुषा

“ໂອ ຜູ້ມີອະວະງາມ, ຈົ່ງນະມັດສະການຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ແລະເສບສຸກຕາມໃຈປາຖະໜາ. ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງກັບມະນຸດຜູ້ອາຍຸສິ້ນແລ້ວ?”

Verse 7

प्रत्युवाच समाकर्ण्य शिवकन्या तपस्विनी । भर्ता मे दैवतैर्दत्तो अजरो दोषवर्जितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ທິດາແຫ່ງພຣະສິວະຜູ້ຖືຕະປະ ກໍຕອບວ່າ: “ສາມີຂອງຂ້າ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ປະທານ—ບໍ່ແກ່ ແລະປາສຈາກຄວາມດ່າງພ້ອງ.”

Verse 8

तस्य मृत्युर्न वै दृष्टो देवैरपि महात्मभिः । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं दानवो दुष्टचेष्टितः

“ແມ່ນແຕ່ເທວະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ກໍບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມຕາຍຂອງລາວ” ເມື່ອດານົບຜູ້ປະພຶດຊົ່ວໄດ້ຍິນຄໍານັ້ນ ກໍ (ເກີດປະຕິກິລິຍາ).

Verse 9

तामुवाच विशालाक्षीं प्रहस्यैव पुनः पुनः । अद्यैव भक्षितं मांसमायुपुत्रस्य सुंदरि

ເຂົາຫົວເຮາະຊ້ຳໆ ແລ້ວເວົ້າກັບນາງຕາໃຫຍ່ຜູ້ງາມວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ມື້ນີ້ເອງ ເນື້ອຂອງບຸດອາຍຸ ຖືກກິນແລ້ວ.”

Verse 10

जातमात्रस्य बालस्य नहुषस्य दुरात्मनः । एवमाकर्ण्य सा वाक्यं कोपं चक्रे सुदारुणम्

ເມື່ອນາງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳກ່ຽວກັບ ນະຫຸຊະ—ແມ່ນແຕ່ເກີດໃໝ່ແຕ່ໃຈຊົ່ວ—ນາງກໍຖືກໂທສະອັນນ່າຢ້ານກົວຄອບງຳ।

Verse 11

प्रोवाच सत्यसंस्था सा तपसा भाविता पुनः । तप एव मया तप्तं मनसा नियमेन वै । आयुसुतश्चिरायुश्च सत्येनैव भविष्यति

ນາງຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນສັດຈະ ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງ ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງຕະປະວ່າ: “ຂ້າໄດ້ບຳເນັດຕະປະແຕ່ຢ່າງດຽວ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍນິຍົມຄືການສຳລວມຕົນ; ແລະບຸດຂອງຂ້າ ອາຍຸສຸຕະ ຈະມີອາຍຸຍືນ ໂດຍສັດຈະແຕ່ຢ່າງດຽວ.”

Verse 12

इतो गच्छ दुराचार यदि जीवितुमिच्छसि । अन्यथा त्वामहं शप्स्ये पुनरेव न संशयः

ຖ້າເຈົ້າປາຖະນາຈະມີຊີວິດ ໂອ້ ຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ຈົ່ງໄປຈາກນີ້; ບໍ່ຊັ້ນ ຂ້າຈະສາບແຊ່ງເຈົ້າອີກຄັ້ງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 13

एवमाकर्णितं तस्याः सूदेन नृपतिं प्रति । परित्यज्य महाराज एतामन्यां समाश्रय

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳບອກເລົ່າຂອງນາງແລ້ວ ສູຕະຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາວ່າ: “ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ ຈົ່ງລະນາງນີ້ເສຍ ແລະຈົ່ງອາໄສຜູ້ອື່ນ—ຄືຮັບພຣະມະເຫສີອື່ນ.”

Verse 14

सूदेन प्रेषितो दैत्यः स हुंडः पापचेतनः । निर्जगाम त्वरायुक्तः स स्वां भार्यां प्रियां प्रति

ອະສູນ ຫຸນດະ ຜູ້ມີໃຈບາບ ເມື່ອຖືກສູດາສົ່ງໄປ ກໍອອກເດີນທາງທັນທີດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ ມຸ່ງໄປຫາເມຍອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງຕົນ।

Verse 15

चेष्टितं नैव जानाति दास्या सूदेन यत्कृतम् । तस्यै निवेदितं सर्वं प्रियायै वृत्तमेव च

ນາງບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າ ສູຕະ (ຄົນຂັບລົດຮົບ) ໄດ້ເຮັດການໃດຜ່ານນາງຮັບໃຊ້. ແຕ່ທຸກຢ່າງ—ທັງໝົດແຫ່ງເລື່ອງລາວ—ໄດ້ນໍາໄປທູນຖວາຍແກ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຂົາແລ້ວ.

Verse 16

सूत उवाच । अशोकसुंदरी सा च महता तपसा किल । दुःखशोकेन संतप्ता कृशीभूता तपस्विनी

ສູຕະກ່າວວ່າ: ອະໂສກະສຸນທະຣີນັ້ນ ເລົ່າກັນວ່າໄດ້ບໍາເພັນຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍທຸກຂ໌ແລະໂສກ ນາງຜູ້ຖືຕະປະຈຶ່ງຊູບຜອມລົງ.

Verse 17

चिंतयंती प्रियं कांतं तं ध्यायति पुनः पुनः । किं न कुर्वंति वै दैत्या उपायैर्विविधैरपि

ເມື່ອຄິດຮອດຜົວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ນາງກໍພິຈາລະນາແລະເພ່ງພິນິດຫາເຂົາຊໍ້າໆ. ພວກໄທຕະຍະຈະມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ເຮັດ ແມ່ນແຕ່ໃຊ້ອຸບາຍຫຼາກຫຼາຍ?

Verse 18

उपायज्ञाः सदा बुद्ध्या उद्यमेनापि सर्वदा । वर्तंते दनुजश्रेष्ठा नानाभावैश्च सर्वदा

ຜູ້ຮູ້ອຸບາຍ ຍ່ອມໃຊ້ປັນຍາແລະຄວາມພາກພຽນຢູ່ເສມອ. ຜູ້ເປັນເລີດໃນເຊື້ອສາຍດານະວະ ຈຶ່ງດໍາເນີນໄປຕໍ່ເນື່ອງ ດ້ວຍຫຼາຍຫຼາຍວິທີ.

Verse 19

मायोपायेन योगेन हृताहं पापिना पुरा । तथा स घातितः पुत्र आयोश्चैव भविष्यति

ໃນກ່ອນການ ຂ້າຖືກຄົນບາບລັກພາໄປ ໂດຍອຸບາຍມາຍາແລະໂຍຄະ. ດັ່ງນັ້ນເອງ ບຸດນັ້ນກໍຈະຖືກຂ້າ ແລະອາຍຸຂອງເຂົາກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 20

यं दृष्ट्वा दैवयोगेन भवितारमनामयम् । उद्यमेनापि पश्येत किं वा नश्यति वा न वा

ເມື່ອໄດ້ເຫັນຜູ້ນັ້ນໂດຍການປະຈວບພົບຕາມເທວະລິຂິດ ຜູ້ທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ພົ້ນຈາກໂລກທຸກຂ໌ ກໍຄວນຍັງເບິ່ງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຂອງຕົນ ພິຈາລະນາວ່າ: ຈະສູນເສຍອັນໃດບໍ ຫຼືບໍ່ສູນເສຍ?

Verse 21

किं वा स उद्यमः श्रेष्ठः किं वा तत्कर्मजं फलम् । भाविभावः कथं नश्येत्ततो वेदः प्रतिष्ठति

ແທ້ໆແລ້ວ ຄວາມພາກພຽນອັນສູງສຸດແມ່ນອັນໃດ ແລະຜົນທີ່ເກີດຈາກກຳນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໃຫ້ເກີດ ຈະຫຼີກລ້ຽງໄດ້ແນວໃດ? ເພາະເຫດນີ້ ອຳນາດແຫ່ງເວທະຈຶ່ງຕັ້ງມັ່ນ

Verse 22

विशेषो भावितो देवैः स कथं चान्यथा भवेत् । एवमेवं महाभागा चिंतयंती पुनः पुनः

“ຜົນອັນພິເສດນີ້ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ບັນດານໄວ້ແລ້ວ ຈະເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້ແນວໃດ?” ດັ່ງນີ້ ນາງຜູ້ມີພາກດີໄດ້ຄິດຄຳນຶງຊ້ຳໆ

Verse 23

किन्नरो विद्वरो नाम बृहद्वंशोमहातनुः । सनाभ्योर्धनरः कायः पक्षाभ्यां हि विवर्जितः

ມີກິນນະຣານາມວ່າ ວິດວະຣາ ໄຫຼ່ກວ້າງ ກາຍໃຫຍ່ມີພະລັງ. ຈາກສະດືຂຶ້ນໄປເປັນຮ່າງມະນຸດ ແລະແທ້ຈິງບໍ່ມີປີກ

Verse 24

द्विभुजो वंशहस्तस्तु हारकंकणशोभितः । दिव्यगंधानुलिप्तांगो भार्यया सह चागतः

ລາວມີສອງແຂນ ຖືໄມ້ໄຜ່ເປັນຄັນທອນ ປະດັບດ້ວຍສາຍຄໍແລະກຳໄລ ອົງກາຍຊະໂລມດ້ວຍກິ່ນທິບ ແລະມາຮອດພ້ອມພັນລະຍາ

Verse 25

तामुवाच निरानंदां स सुतां शंकरस्यहि । किमर्थं चिंतसे देवि विद्वरं विद्धि चागतम्

ເມື່ອເຫັນທິດາຂອງພຣະສັງກະຣະຢູ່ໃນຄວາມເສົ້າ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວີ ເຈົ້າກັງວົນເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ບັນດິດຜູ້ປະເສີດໄດ້ມາຮອດແລ້ວ”

Verse 26

किन्नरं विष्णुभक्तं मां प्रेषितं देवसत्तमैः । दुःखमेवं न कर्तव्यं भवत्या नहुषं प्रति

“ຂ້າເປັນກິນນະຣ ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະຖືກເທວະຜູ້ປະເສີດສົ່ງມາ. ເຈົ້າບໍ່ຄວນເຮັດໃຫ້ນະຫຸສະທຸກທໍລະມານແບບນີ້”

Verse 27

हुंडेन पापचारेण वधार्थं तस्य धीमतः । कृतमेवाखिलं कर्म हृतश्चायुसुतः शुभे

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົລ, ຫຸນຑະຜູ້ປະພຶດບາບ ໄດ້ກະທຳການທັງປວງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຂ້າບັນດິດຜູ້ນັ້ນແລ້ວ; ແລະບຸດຂອງອາຍຸກໍຖືກລັກພາໄປດ້ວຍ

Verse 28

स तु वै रक्षितो देवैरुपायैर्विविधैरपि । हुंड एवं विजानाति आयुपुत्रो हृतो मया

“ແຕ່ເຂົານັ້ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກເທວະດ້ວຍອຸບາຍຫຼາກຫຼາຍ. ຫຸນຑະຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ: ‘ບຸດຂອງອາຍຸ ຖືກຂ້າພາໄປ’”

Verse 29

भक्षितस्तु विशालाक्षि इति जानाति वै शुभे । भवतां श्रावयित्वा हि गतोसौ दानवोऽधमः

“ໂອ ນາງຜູ້ມີນັຍນາກວ້າງຜູ້ເປັນມງຄົລ, ເຂົາຮູ້ວ່າ ‘ຂ້າຖືກກິນແລ້ວ’ ເມື່ອໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງແລ້ວ ອະສຸຣະຜູ້ຊົ່ວຊ້ານັ້ນກໍຈາກໄປ”

Verse 30

स्वेनकर्मविपाकेन पुण्यस्यापि महायशाः । पूर्वजन्मार्जितेनैव तव भर्त्ता स जीवति

ໂອ ຜູ້ມີຊື່ສຽງສູງສົ່ງ, ເພາະຜົນສຸກງອມແຫ່ງກຳຂອງເຂົາເອງ—ແມ່ນແຕ່ກຳບຸນກໍດີ—ສາມີຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຍັງມີຊີວິດ; ດຳລົງຢູ່ໂດຍບຸນທີ່ສະສົມໄວ້ໃນຊາດກ່ອນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 31

पुण्यस्यापि बलेनैव येषामायुर्विनिर्मितम् । स्वर्जितस्य महाभागे नाशमिच्छंति घातकाः

ໂອ ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ຜູ້ໃດທີ່ອາຍຸຂອງເຂົາຖືກປັ້ນແຕ່ດ້ວຍພະລັງບຸນ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂ້າກໍບໍ່ປາດຖະໜາໃຫ້ບຸນທີ່ຕົນຫາໄດ້ເອງນັ້ນສູນສິ້ນ।

Verse 32

दुष्टात्मानो महापापाः परतेजोविदूषकाः । तेषां यशोविनाशार्थं प्रपंचंति दिने दिने

ຄົນໃຈຊົ່ວ ແລະມີບາບໃຫຍ່, ຜູ້ທຳໃຫ້ສະຫວ່າງສະໄຫວຂອງຜູ້ອື່ນໝອງມົວ, ພວກເຂົາປັ້ນແຜນການຫຼອກລວງທຸກມື້ ເພື່ອທຳລາຍຊື່ສຽງຂອງຜູ້ນັ້ນ।

Verse 33

नानाविधैरुपायैस्ते विषशस्त्रादिभिस्ततः । हंतुमिच्छंति तं पुण्यं पुण्यकर्माभिरक्षितम्

ແລ້ວພວກເຂົາພະຍາຍາມຂ້າຜູ້ຊອບທຳນັ້ນດ້ວຍວິທີຫຼາກຫຼາຍ—ດ້ວຍພິດ, ອາວຸດ ແລະອື່ນໆ—ແຕ່ເຂົາຖືກປົກປ້ອງໂດຍບຸນກຳຂອງຕົນເອງ।

Verse 34

पापिनश्चैव हुंडाद्या मोहनस्तंभनादिभिः । पीडयंति महापापा नानाभेदैर्बलाविलैः

ຄົນບາບ—ເຊັ່ນພວກຫຸນດາ ແລະອື່ນໆ—ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກນັ້ນ ທຳຮ້າຍ(ຜູ້ອື່ນ)ດ້ວຍການກະທຳເຊັ່ນ ການຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ ແລະການເຮັດໃຫ້ຕິດຂັດຊາ ເປັນຕົ້ນ ໂດຍໃຊ້ວິທີຫຼາກຫຼາຍທີ່ທັງແຮງກົດ ແລະຫຼອກລວງ।

Verse 35

सुकृतस्य प्रयोगेण पूर्वजन्मार्जितेन हि । पुण्यस्यापि महाभागे पुण्यवंतं सुरक्षितम्

ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ! ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງສຸກຣິຕະທີ່ສະສົມໄວ້ແຕ່ຊາດກ່ອນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບຸນກໍຖືກປົກປ້ອງໂດຍບຸນນັ້ນເອງ।

Verse 36

वैफल्यं यांति तेषां वै उपायाः पापिनां शुभे । यंत्रतंत्राणि मंत्राश्च शस्त्राग्निविषबंधनाः

ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ອຸບາຍທັງປວງຂອງຄົນບາບຍ່ອມກາຍເປັນສູນ—ຈະເປັນຢັນຕຣະ-ຕັນຕຣະ, ມົນຕຣະ, ຫຼືການໃຊ້ອາວຸດ, ໄຟ, ພິດ, ແລະການຈຳຄຸກກໍຕາມ।

Verse 37

रक्षयंति महात्मानं देवपुण्यैः सुरक्षितम् । कर्तारो भस्मतां यांति स वै तिष्ठति पुण्यभाक्

ບຸນຂອງເທວະທັງຫຼາຍປົກປ້ອງມະຫາອາດມາ ຜູ້ຖືກຄຸ້ມຄອງດ້ວຍຄຸນທຳທິບ; ຜູ້ກໍ່ການຊົ່ວກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ແຕ່ທ່ານຍັງຕັ້ງມັ່ນເປັນຜູ້ມີສ່ວນແຫ່ງບຸນ।

Verse 38

आयुपुत्रस्य वीरस्य रक्षका देवताः शुभे । पुण्यस्य संचयं सर्वे तपसां निधिमेव तु

ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ! ເທວະທັງຫຼາຍເອງແມ່ນຜູ້ປົກປ້ອງບຸດຜູ້ກ້າຫານແຫ່ງອາຍຸ; ທ່ານເປັນຄັງແຫ່ງຕະປະ ແລະເປັນການສະສົມບຸນທັງປວງ।

Verse 39

तस्माच्च रक्षितो वीरो नहुषो बलिनां वरः । सत्येन तपसा तेन पुण्यैश्च संयमैर्दमैः

ດັ່ງນັ້ນ ນະຫຸສະ ວີຣະບຸລຸດ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ມີກຳລັງ ຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງໂດຍສັດຈະ ແລະຕະປະຂອງທ່ານນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍສັງຍະມະ ແລະດະມະອັນເປັນບຸນ।

Verse 40

मा कृथा दारुणं दुःखं मुंच शोकमकारणम् । स हि जीवति धर्मात्मा मात्रा पित्रा विना वने

ຢ່າຈົ່ມຢູ່ໃນຄວາມທຸກອັນໂຫດຮ້າຍ; ຈົ່ງລະທິ້ງໂສກທີ່ບໍ່ມີເຫດນີ້. ຜູ້ມີທຳນັ້ນແທ້ຈິງຍັງມີຊີວິດ ອາໄສຢູ່ໃນປ່າໂດຍບໍ່ມີມານດາບິດາ

Verse 41

तपोवनेव सत्येकस्तपस्वि परिपालितः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञो धनुर्वेदस्य पारगः

ໃນປ່າແຫ່ງຕະປະ ມີນັກບຳເນັດຕົນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ສັດເຍກະ ຖືກລ້ຽງດູແລະປົກປ້ອງຢ່າງລະມັດລະວັງ। ທ່ານຮູ້ຕັດສິນແກ່ນແທ້ແຫ່ງເວດ ແລະ ເວດາງຄະ ແລະຊໍານານໃນ ທະນຸຣເວດ ວິຊາຄັນທະນູ

Verse 42

यथा शशी विराजेत स्वकलाभिः स्वतेजसा । तथा विराजते सोऽपि स्वकलाभिः सुमध्यमे

ດັ່ງດວງຈັນສ່ອງງາມດ້ວຍແສງຂອງຕົນ ພ້ອມດ້ວຍກະລາຂອງຕົນ ຉັນໃດ ທ່ານນັ້ນກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄຸນວິເສດຂອງຕົນ ໂອ້ ຜູ້ເອວອ່ອນບາງ

Verse 43

विद्याभिस्तु महापुण्यैस्तपोभिर्यशसा तथा । राजते परवीरघ्नो रिपुहा सुरवल्लभः

ດ້ວຍວິຊາອັນເປັນມະຫາບຸນ ດ້ວຍຕະປະ ແລະດ້ວຍຍົດຍໍ ທ່ານນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງ—ເປັນຜູ້ປາບວີຣະຊົນຂອງສັດຕູ ຜູ້ທຳລາຍຄູ່ອະຄົມ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະ

Verse 44

हुंडं निहत्य दैत्येंद्रं त्वामेवं हि प्रलप्स्यते । त्वया सार्द्धं स्त्रिया चैव पृथिव्यामेकभूपतिः

ເມື່ອປາບ ຫຸນດະ ຈອມແຫ່ງອະສຸຣະ ແລ້ວ ທ່ານນັ້ນຈະກ່າວກັບເຈົ້າດັ່ງນີ້: ‘ພ້ອມກັບເຈົ້າ—ແລະພ້ອມກັບນາງນີ້ດ້ວຍ—ລາວຈະເປັນຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນແຕ່ຜູ້ດຽວ’

Verse 45

भविष्यति महायोगी यथा स्वर्गे तु वासवः । त्वं तस्मात्प्राप्स्यसे भद्रे सुपुत्रं वासवोपमम्

ລາວຈະເປັນມະຫາໂຍຄີ ເຫມືອນວາສະວະ (ພະອິນ) ໃນສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບບຸດຜູ້ປະເສີດ ເທົ່າທຽມວາສະວະ.

Verse 46

ययातिं नामधर्मज्ञं प्रजापालनतत्परम् । तथा कन्याशतं चापि रूपौदार्यगुणान्वितम्

ມີກະສັດນາມວ່າ ຢະຢາຕິ ເປັນຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນການປົກປ້ອງປະຊາ. ອີກທັງມີກັນຍາຮ້ອຍນາງ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມ ຄວາມໃຈກວ້າງ ແລະຄຸນຄ່າດີງາມ.

Verse 47

यासां पुण्यैर्महाराज इंद्रलोकं प्रयास्यति । इंद्रत्वं भोक्ष्यते देवि नहुषः पुण्यविक्रमः

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນນັ້ນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ນະຫຸສະ—ຜູ້ກ້າແຂງດ້ວຍພະລັງແຫ່ງບຸນ—ຈະໄປສູ່ໂລກພະອິນ. ໂອ ເທວີ, ລາວຈະເສວຍອິນທະພາບໂດຍແທ້.

Verse 48

ययातिर्नाम धर्मात्मा आत्मजस्ते भविष्यति । प्रजापालो महाराजः सर्वजीवदयापरः

ບຸດຜູ້ມີທຳ ນາມວ່າ ຢະຢາຕິ ຈະເກີດແກ່ເຈົ້າ. ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ລາວຈະເປັນຜູ້ອຸປະຖຳປະຊາ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ.

Verse 49

तस्य पुत्रास्तु चत्वारो भविष्यंति महौजसः । बलवीर्यसमोपेता धनुर्वेदस्य पारगाः

ລາວຈະມີບຸດສີ່ຄົນ ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ພວກເຂົາພ້ອມດ້ວຍກຳລັງແລະຄວາມກ້າຫານ ແລະຊຳນານໃນທະນຸເວດ ຄືສາດແຫ່ງການຍິງທະນູ.

Verse 50

प्रथमश्च तुरुर्नाम पुरुर्नाम द्वितीयकः । उरुर्नाम तृतीयश्च चतुर्थो वीर्यवान्यदुः

ອົງທຳອິດຊື່ ຕຸຣຸ; ອົງທີສອງຊື່ ປຸຣຸ. ອົງທີສາມຊື່ ອຸຣຸ; ແລະອົງທີສີ່—ທີ່ເຂົາກ່າວວ່າມີພະລັງ—ແມ່ນ ຍະດຸ.

Verse 51

एवं पुत्रा महावीर्यास्तेजस्विनो महाबलाः । भविष्यंति महात्मानः सर्वतेजः समन्विताः

ດັ່ງນັ້ນ ບຸດທັງຫຼາຍຈະເປັນຜູ້ມີວີຣະພາບຍິ່ງ ສ່ອງສະຫວ່າງ ແຂງແຮງຫາທຽບບໍ່ໄດ້; ເປັນມະຫາອາດຕະມາ ແລະພ້ອມດ້ວຍເດດທຸກປະການ.

Verse 52

यदोश्चैव सुता वीराः सिंहतुल्यपराक्रमाः । तेषां नामानि भद्रं ते गदतः शृणु सांप्रतम्

ບຸດຂອງ ຍະດຸ ກໍເປັນວີຣະຊົນ ມີຄວາມກ້າຫານດຸຈສິງ. ບັດນີ້ ໂອ້ຜູ້ມີສິຣິ ຈົ່ງຟັງຈາກເຮົາ ເມື່ອເຮົາຈະກ່າວນາມຂອງພວກເຂົາ.

Verse 53

भोजश्च भीमकश्चापि अंधकः कुञ्जरस्तथा । वृष्णिर्नाम सुधर्मात्मा सत्याधारो भविष्यति

ມີ ໂພຊະ ແລະ ພີມະກະ, ອັນທະກະ ແລະ ກຸນຊະຣະ ດ້ວຍ; ແລະຍັງຈະມີຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ວຶຣສະນິ—ຜູ້ມີທຳອັນງາມ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນສັດຈະ.

Verse 54

षष्ठस्तु श्रुतसेनश्च श्रुताधारस्तु सप्तमः । कालदंष्ट्रो महावीर्यः समरे कालजिद्बली

ອົງທີຫົກແມ່ນ ສຣຸຕະເສນ ແລະອົງທີເຈັດແມ່ນ ສຣຸຕາທາຣ. ກາລະດັມສະຕຣະ ມີວີຣະພາບຍິ່ງ—ແຂງແຮງໃນສົງຄາມ ເປັນຜູ້ຊະນະ ກາລະ (ຄວາມຕາຍ/ເວລາ).

Verse 55

यदोः पुत्रा महावीर्या यादवाख्या वरानने । तेषां तु पुत्राः पौत्रास्ते भविष्यंति सहस्रशः

ໂອ ນາງຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ບຸດຜູ້ກ້າຫານຂອງຍະດຸ ຈະຖືກຮູ້ຈັກໃນນາມ “ຍາດະວະ”; ແລະຈາກພວກເຂົາ ຈະເກີດມີລູກແລະຫຼານນັບພັນໆ.

Verse 56

एवं नहुषवंशो वै तव देवि भविष्यति । दुःखमेवं परित्यज्य सुखेनानुप्रवर्तय

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ເທວີ, ວົງສານະຫຸສະ ຈະເປັນຂອງເຈົ້າແທ້ໆ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມໂສກນີ້ ແລະເດີນໜ້າດ້ວຍຄວາມສຸກ.

Verse 57

समेष्यति महाप्राज्ञस्तव भर्ता शुभानने । निहत्य दानवं हुंडं त्वामेवं परिणेष्यति

ໂອ ນາງຜູ້ມີໃບໜ້າມົງຄຸນ, ຜົວຂອງເຈົ້າ—ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ຈະມາຮອດ. ຫຼັງຈາກປະຫານອະສູຣ “ຫຸນດະ” ແລ້ວ ລາວຈະແຕ່ງງານກັບເຈົ້າດັ່ງນີ້.

Verse 58

दुःखजातानि सोष्णानि नेत्राभ्यां हि पतंति च । अश्रूणि चेंदुमत्याश्च संमार्जयति मानदः

ນ້ຳຕາອຸ່ນໆ ທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກ ໄຫຼລົງຈາກດວງຕາຂອງນາງ; ແລະ ມານະດະ ໄດ້ເຊັດນ້ຳຕາຂອງອິນດຸມະຕີ ຢ່າງອ່ອນໂຍນ.

Verse 59

आयोश्च दुःखमुद्धृत्य स्वकुलं तारयिष्यति । सुखिनं पितरं कृत्वा प्रजापालो भविष्यति

ລາວຈະຖອນທຸກຂ໌ຂອງຜູ້ທຸກທ້ອນ ແລະຊ່ວຍກູ້ວົງສາຂອງຕົນ; ເມື່ອເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດເປັນສຸກແລ້ວ ລາວຈະເປັນຜູ້ພິທັກປະຊາ.

Verse 60

एतत्ते सर्वमाख्यातं देवानां कथनं शुभे । दुःखं शोकं परित्यज्य सुखेन परिवर्त्तय

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ! ຂ້າໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງແລ້ວ—ເປັນເລື່ອງມງຄົນທີ່ເທວະດາໄດ້ກ່າວ. ຈົ່ງລະທຸກແລະໂສກ ແລ້ວຫັນໃຈໄປສູ່ຄວາມສຸກດ້ວຍຄວາມສະດວກ.

Verse 61

अशोकसुंदर्युवाच । कदा ह्येष्यति मे भर्त्ता विहितो दैवतैर्यदि । सत्यं वद स्वधर्मज्ञ मम सौख्यं विवर्द्धय

ອະໂສກະສຸນດະຣີ ກ່າວວ່າ: “ຖ້າເທວະດາໄດ້ກຳນົດຜົວໃຫ້ຂ້າແທ້ ຜົວຂອງຂ້າຈະມາເມື່ອໃດ? ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳຂອງຕົນ ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມສຸກໃຫ້ຂ້າ.”

Verse 62

विद्वर उवाच । अचिराद्द्रक्ष्यसि भर्तारं त्वमेवं शृणु सुंदरि । एवमुक्त्वा जगामाथ गंधर्वो विबुधालयम्

ວິດວະຣາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ງາມ, ອີກບໍ່ດົນເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຜົວຂອງເຈົ້າ; ຈົ່ງຟັງດັ່ງນີ້.” ເວົ້າແລ້ວ ຄັນທັຣວະກໍໄດ້ໄປສູ່ທີ່ສະຖິດຂອງເທວະດາ.

Verse 63

अशोकसुंदरी सा च तपस्तेपे हि तत्र वै । कामं क्रोधं परित्यज्य लोभं चापि शिवात्मजा

ແລະ ອະໂສກະສຸນດະຣີ ໄດ້ບຳເນົາຕະປະຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ; ນາງຜູ້ເປັນທິດາຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ລະກາມ ໂກຣດ ແລະ ໂລບ ດ້ວຍ.

Verse 109

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने नवाधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສຣີປັດມະປຸຣານະ ພາກ ພູມິຂັນຑະ—ໃນເລື່ອງເວນະ, ການສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຍະຂອງຄຸຣຸຕີຣຖະ, ປະຫວັດຈະຍະວະນະ, ແລະ ອາຂະຍານນະຫຸສະ—ບົດທີ 109 ຈົບລົງ.