Adhyaya 108

Verse 1

कुंजल उवाच । ब्रह्मपुत्रो महातेजा वशिष्ठस्तपतां वरः । नहुषं तं समाहूय इदं वचनमब्रवीत्

ກຸນຊະລາ ກ່າວວ່າ: ວະສິດຖະ ຜູ້ເປັນບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ ມີຣັດສະມີຍິ່ງ ເປັນຍອດແຫ່ງນັກຕະປະ ໄດ້ເອີ້ນນະຫຸສະມາ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້

Verse 2

वनं गच्छ स्वशीघ्रेण वन्यमानय पुष्कलम् । समाकर्ण्य मुनेर्वाक्यं नहुषो वनमाययौ

ທ່ານກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງໄປປ່າໃຫ້ໄວ ຢ່າຊັກຊ້າ ແລະນໍາເອົາເສບຽງຈາກປ່າໃຫ້ອຸດົມ” ເມື່ອໄດ້ຟັງວາຈາຂອງມຸນີ ນະຫຸສະກໍໄປສູ່ປ່າ

Verse 3

तत्र किंचित्सुवृत्तांतं शुश्राव नहुषो बलः । अयमेष स धर्मात्मा नहुषो नाम वीर्यवान्

ທີ່ນັ້ນ ພະລະໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວອັນດີງາມບາງປະການວ່າ: “ນີ້ແມ່ນຜູ້ມີທຳໃນໃຈ ຊື່ນະຫຸສະ ມີວິລະພະລັງອັນຍິ່ງ”

Verse 4

आयोः पुत्रो महाप्राज्ञो बाल्यान्मात्रा वियोजितः । अस्यैवातिवियोगेन आयुभार्या प्ररोदिति

ບຸດຂອງອາຍຸ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຖືກແຍກຈາກແມ່ຕັ້ງແຕ່ເດັກນ້ອຍ; ເນື່ອງຈາກການພັດພາກອັນແຮງກ້ານັ້ນ ພັນລະຍາຂອງອາຍຸກໍຮ້ອງໄຫ້

Verse 5

अशोकसुंदरी तेपे तपः परमदुष्करम् । कदा पश्यति सा देवी पुत्रमिंदुमती शुभा

ອະໂສກະສຸນທະຣີ ໄດ້ບໍາເນົາຕະປະອັນຍາກຢິ່ງ. ເມື່ອໃດໜໍ ເທວີອິນທຸມະຕີຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຈຶ່ງຈະໄດ້ເຫັນບຸດຂອງນາງ

Verse 6

नाहुषं नाम धर्मज्ञं हृतं पूर्वं तु दानवैः । तपस्तेपे निरालंबा शिवस्य तनया वरा

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຜູ້ຮູ້ທຳຊື່ ນາຫຸສະ ຖືກພວກດານະວະພາໄປແຕ່ກ່ອນ. ແລ້ວ ນີຣາລັມບາ ທິດາຜູ້ປະເສີດຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ບຳເນັດຕະບະ (ຕະປັດ)។

Verse 7

अशोकसुंदरी बाला आयुपुत्रस्य कारणात् । अनेनापि कदा सा हि संगता तु भविष्यति

ອະໂສກະສຸນດະຣີ ນາງສາວນ້ອຍ—ເນື່ອງຈາກບຸດຂອງ ອາຍຸ—ແທ້ໆແລ້ວ ເມື່ອໃດນາງຈຶ່ງຈະໄດ້ຮ່ວມພົບກັບເຂົາ?

Verse 8

एवं सांसारिकं वाक्यं दिवि चारणभाषितम् । शुश्राव स हि धर्मात्मा नहुषो विभ्रमान्वितः

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້ອຍຄຳໂລກີທີ່ພວກຈາຣະນະເວົ້າໃນສະຫວັນ ນາຫຸສະຜູ້ມີໃຈແຫ່ງທຳ ໄດ້ຍິນ ແມ່ນແຕ່ຖືກຄວາມຫຼົງຄອບງຳກໍຕາມ।

Verse 9

स गत्वा वन्यमादाय वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । वन्यं निवेद्य धर्मात्मा वशिष्ठाय महात्मने

ເຂົາໄດ້ໄປເກັບກ່ຽວອາຫານປ່າ ແລ້ວມຸ່ງໄປຫາອາສຣົມຂອງ ວະສິດຖະ. ດ້ວຍໃຈແຫ່ງທຳ ເຂົາໄດ້ນຳຜົນປ່ານັ້ນໄປຖວາຍແດ່ ມະຫາຕະມະ ວະສິດຖະ.

Verse 10

बद्धांजलिपुटोभूत्वा भक्त्या नमितकंधरः । तमुवाच महाप्राज्ञं वशिष्ठं तपतां वरम्

ເຂົາປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ້ມຄໍດ້ວຍພັກຕິ ແລ້ວໄດ້ກ່າວຕໍ່ ວະສິດຖະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ນັກຕະບະ.

Verse 11

भगवञ्छ्रूयतां वाक्यमपूर्वं चारणेरितम् । एष वै नहुषो नाम्ना आयुपुत्रो वियोजितः

ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໂປດຟັງຖ້ອຍຄຳອັນບໍ່ເຄີຍມີນີ້ ທີ່ຈາຣະນະໄດ້ກ່າວ. ນີ້ແມ່ນ ນະຫຸຊະ ບຸດຂອງ ອາຍຸ ບັດນີ້ຖືກແຍກອອກຈາກສະພາບເກົ່າຂອງຕົນ.

Verse 12

मात्रा सह सुदुःखैस्तु इंदुमत्या हि दानवैः । शिवस्य तनया बाला तपस्तेपे सुदुश्चरम्

ພ້ອມກັບແມ່ຂອງນາງ ອິນດຸມະຕີ ຜູ້ຖືກດານະວະກົດຂີ່ ແລະຈົມຢູ່ໃນຄວາມໂສກອັນໜັກ ທິດານ້ອຍຂອງພຣະສິວະໄດ້ບຳເນັດຕະບະອັນຍາກຢິ່ງ

Verse 13

निमित्तमस्य धीरस्य नहुषस्येति वै गुरो । एवमाभाषितं तैस्तु तत्सर्वं हि मया श्रुतम्

“ຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ຄູອາຈານ ນີ້ແມ່ນເຫດປັດໃຈທີ່ກ່ຽວກັບພຣະຣາຊາ ນະຫຸຊະ ຜູ້ໝັ້ນຄົງ” ພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນີ້ ແລະຂ້ອຍໄດ້ຟັງທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ

Verse 14

कोसावायुः स धर्मात्मा कासा त्विंदुमती शुभा । अशोकसुंदरी कासा नहुषेति क उच्यते

“ວາຍຸ ຜູ້ມີຈິດໃຈແຫ່ງທຳນັ້ນ ແມ່ນໃຜ? ແລະ ອິນດຸມະຕີ ຜູ້ເປັນມງຄົນ ແມ່ນໃຜ? ອະໂສກະສຸນດະຣີ ແມ່ນໃຜ? ແລະໃຜຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ນະຫຸຊະ?”

Verse 15

एतन्मे संशयं जातं तद्भवांश्छेत्तुमर्हति । अन्यः कोपि महाप्राज्ञः कुत्रासौ नहुषेति च

ຄວາມສົງໄສນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍ; ທ່ານສາມາດຕັດມັນໃຫ້ຂາດໄດ້. ແລະຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່ອີກຜູ້ນັ້ນແມ່ນໃຜ—ແລະ ນະຫຸຊະ ບັດນີ້ຢູ່ໃສ?

Verse 16

तत्सर्वं तात मे ब्रूहि कारणांतरमेव हि । वशिष्ठ उवाच । आयु राजा स धर्मात्मा सप्तद्वीपाधिपो बली

“ລູກເອີຍ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າຟັງທັງໝົດ—ເຫດອັນແທ້ຈິງຢູ່ໃນແມ່ນຫຍັງ?” ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: “ພຣະຣາຊາອາຍຸ ເປັນຜູ້ມີທຳ ແລະມີພະລັງ ເປັນເຈົ້າເຫນືອດວີບທັງເຈັດ।”

Verse 17

भार्या इंदुमती तस्य सत्यरूपा यशस्विनी । तस्यामुत्पादितः पुत्रो भवान्वै गुणमंदिरम्

ພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງຄື ອິນດຸມະຕີ—ມີສັດຈະເປັນທຳ ແລະມີກຽດຊື່ລື. ຈາກນາງໄດ້ປະສູດພຣະໂອຣສ ຄືທ່ານນີ້ແຫຼະ ຜູ້ເປັນສຳນັກແຫ່ງຄຸນງາມ.

Verse 18

आयुना राजराजेन सोमवंशस्य भूषणम् । हरस्य कन्या सुश्रोणी गुणरूपैरलंकृता

ໂດຍພຣະຣາຊາອາຍຸ ຜູ້ເປັນຣາຊາເຫນືອຣາຊາ—ເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງວົງສາໂສມ—ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດທິດາຂອງຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີສະໂພກງາມ ແລະປະດັບດ້ວຍຄຸນທຳແລະຄວາມງາມ.

Verse 19

अशोकसुंदरी नाम्ना सुभगा चारुहासिनी । तस्य हेतोस्तपस्तेपे निरालंबा तपोवने

ນາງມີນາມວ່າ ອະໂສກະສຸນດະຣີ—ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ ແລະຍິ້ມງາມ. ເພື່ອເຫດນັ້ນ ນາງໄດ້ບຳເນົາຕະປະໃນປ່າຕະປະ ໂດຍບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາໃດໆ.

Verse 20

तस्या भर्ता भवान्सृष्टो धात्रा योगेन निश्चितः । गंगायास्तीरमाश्रित्य ध्यानयोग समाश्रिता

ພຣະຜູ້ສ້າງ (ທາຕຣິ) ໄດ້ສ້າງທ່ານໃຫ້ເປັນສາມີຂອງນາງ ໂດຍກຳນົດແນ່ນອນດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງພຣະບັນຊາຜ່ານໂຍຄະ. ນາງອາໄສຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ ແລະດຳລົງຢູ່ໃນວິນັຍແຫ່ງທະຍານ-ໂຍຄະ.

Verse 21

हुंडश्च दानवेंद्रो यो दृष्ट्वा चैकाकिनीं सतीम् । तपसा प्रज्वलंतीं च सुभगां कमलेक्षणाम्

ແລ້ວ ຫຸນຑະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ເມື່ອເຫັນນາງສະຕີຢູ່ລຳພັງ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟຕະປະ ງາມສະງ່າ ແລະມີດວງຕາດຸດດອກບົວ—

Verse 22

रूपौदार्यगुणोपेतां कामबाणैः प्रपीडितः । तां बभाषेऽन्तिकं गत्वा मम भार्या भवेति च

ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມະທຳໃຫ້ທຸກທ້ອນ ລາວເຂົ້າໄປໃກ້ນາງ—ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມ ຄວາມໃຈກວ້າງ ແລະຄຸນທຳ—ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເປັນເມຍຂອງຂ້າ”

Verse 23

एवं सा तद्वचः श्रुत्वा तमुवाच तपस्विनी । मा हुंड साहसं कार्षीर्मा जल्पस्व पुनः पुनः

ເມື່ອນາງນັກຕະປະໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ນາງກ່າວວ່າ “ໂອ ຫຸນຑະ ຢ່າກະທຳຢ່າງຫານຫືນ; ຢ່າເວົ້າຊ້ຳໆອີກ”

Verse 24

अप्राप्याहं त्वया वीर परभार्या विशेषतः । दैवेन मे पुरा सृष्ट आयुपुत्रो महाबलः

ໂອ ວີຣະບຸລຸດ ເຈົ້າບໍ່ອາດໄດ້ຂ້າ ໂດຍພິເສດເພາະຂ້າເປັນເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ. ດ້ວຍພຣະລິຂິດ ແຕ່ກ່ອນຂ້າມີບຸດຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ ນາມ “ອາຍຸປຸດຕະ”

Verse 25

नहुषो नाम मेधावी भविष्यति न संशयः । देवदत्तो महातेजा अन्यथा त्वं करिष्यसि

ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຜູ້ມີປັນຍານາມ “ນະຫຸສະ” ຈະເກີດຂຶ້ນ. “ເທວະດັດຕະ” ຈະມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງ—ບໍ່ຊັ້ນແລ້ວ ເຈົ້າຈະກະທຳໄປອີກຢ່າງ

Verse 26

ततः शाप्रं पदास्यामि येन भस्मी भविष्यसि । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं कामबाणैः प्रपीडितः

“ແລ້ວຂ້າຈະເວົ້າຄຳສາບໃນທັນທີ ໂດຍຄຳສາບນັ້ນເຈົ້າຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ” ເມື່ອໄດ້ຍິນວາຈານັ້ນ ຜູ້ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມະເທວະທຳຮ້າຍ ກໍທຸກທົນຢ່າງໜັກ।

Verse 27

व्याजेनापि हृता तेन प्रणीता निजमंदिरे । ज्ञात्वा तया महाभाग शप्तोऽसौ दानवाधमः

ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຂໍ້ອ້າງກໍຕາມ ລາວກໍລັກນາງໄປ ແລະນຳເຂົ້າໄປສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ. ເມື່ອນາງຮູ້ເລື່ອງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ນາງຈຶ່ງສາບແຊ່ງອະສູນຊົ່ວຜູ້ນັ້ນ।

Verse 28

नहुषस्यैव हस्तेन तव मृत्युर्भविष्यति । अजाते त्वयि संजाता वदसे त्वं यथैव तत्

ຄວາມຕາຍຂອງເຈົ້າຈະເກີດຂຶ້ນດ້ວຍມືຂອງນະຫຸສະເອງ. ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຍັງບໍ່ທັນເກີດ ແຕ່ກໍເວົ້າຮາວກັບໄດ້ອຸບັດແລ້ວ—ເຈົ້າກ່າວຢ່າງນັ້ນແທ້।

Verse 29

स त्वमायुसुतो वीर हृतो हुंडेन पापिना । सूदेन रक्षितो दास्या प्रेषितो मम चाश्रमम्

ໂອ ວິລະບຸດແຫ່ງອາຍຸ ເຈົ້າຖືກຫຸນຑະຜູ້ມີບາບລັກໄປ. ແຕ່ສູດ (ສາລະທີ/ຜູ້ຮັບໃຊ້) ໄດ້ປົກປ້ອງເຈົ້າ ແລະຜ່ານນາງຂ້າຮັບໃຊ້ ໄດ້ສົ່ງເຈົ້າມາຫາອາສຣົມຂອງຂ້າ।

Verse 30

भवंतं वनमध्ये च दृष्ट्वा चारणकिन्नरैः । यत्तु वै श्रावितं वत्स मया ते कथितं पुनः

ເມື່ອເຫັນເຈົ້າຢູ່ກາງປ່າ ພວກຈາຣະນະ ແລະ ກິນນະຣະ ກໍໄດ້ລາຍງານຂ່າວນັ້ນແທ້. ແລະ ໂອ ລູກນ້ອຍທີ່ຮັກ ສິ່ງທີ່ຂ້າໄດ້ຍິນມາ ຂ້າກໍໄດ້ເລົ່າຊ້ຳໃຫ້ເຈົ້າຟັງອີກຄັ້ງແລ້ວ।

Verse 31

जहि तं पापकर्तारं हुंडाख्यं दानवाधमम् । नेत्राभ्यां हि प्रमुंचंतीमश्रूणि परिमार्जय

ຈົ່ງສັງຫານຜູ້ກໍ່ບາບນັ້ນ—ຊື່ຫຸນຑະ ຜູ້ຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດໃນຫມູ່ດານະວະ—ແລ້ວຈົ່ງເຊັດນ້ຳຕາທີ່ໄຫຼອອກຈາກດວງຕາຂອງເຈົ້າເສຍ।

Verse 32

इतो गत्वा प्रपश्य त्वं गंगातीरं महाबलम् । निपात्य दानवेंद्रं तं कारागृहात्समानय

ຈາກນີ້ໄປ ແລ້ວຈົ່ງເບິ່ງຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາອັນມີພະລັງ. ເມື່ອໂຄ່ນລົ້ມຈອມດານະວະນັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງນຳລາວອອກຈາກເຮືອນຈຳມາທີ່ນີ້.

Verse 33

अशोकसुंदरी याहि तस्या भर्ता भवस्व हि । एतत्ते सर्वमाख्यातं प्रश्नस्यास्य हि कारणम्

ຈົ່ງໄປຫາ ອະໂສກະສຸນທະຣີ; ແທ້ໆແລ້ວ ຈົ່ງເປັນຜົວຂອງນາງ. ຂ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງທຸກຢ່າງແລ້ວ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນເຫດແຫ່ງຄຳຖາມນີ້.

Verse 34

आभाष्य नहुषं विप्रो विरराम महामतिः

ເມື່ອໄດ້ກ່າວກັບ ນະຫຸສະ ແລ້ວ ພຣາຫມັນຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງນັ້ນກໍນິ່ງສງົບໄປ.

Verse 35

आकर्ण्य सर्वं मुनिना प्रयुक्तमाश्चर्यभूतं स हि चिंत्यमानः । तस्यांतमेकः परिकर्तुकाम आयोः सुतः कोपमथो चकार

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳທັງໝົດທີ່ມຸນີກ່າວ—ອັນນ່າອັດສະຈັນ—ເຂົາກໍຄິດໄຕ່ຕອງຢູ່ໃນໃຈ. ແລ້ວເພາະປາດຖະນາຈະໃຫ້ເລື່ອງນັ້ນສິ້ນສຸດ ບຸດຄົນໜຶ່ງຂອງ ອາຍຸ ຈຶ່ງເກີດໂທສະຂຶ້ນ.

Verse 108

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्यानेऽष्टोत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ ໑໐໘ ໃນ ພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ອັນຄວນບູຊາ ໃນເລື່ອງເວນະ ມະຫິມາຂອງ ຄຸຣຸ-ຕີຣຖະ ປະຫວັດຈະຍະວະນະ ແລະ ເລື່ອງນະຫຸຊະ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।