Adhyaya 106

Verse 1

कुंजल उवाच । आयुभार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यंती सुबालं तं देवोपममनौपमम्

ກຸ້ນຈະລະ ກ່າວວ່າ: ພັນລະຍາຜູ້ມີບຸນຍິ່ງຂອງ ອາຍຸ—ທິດາຂອງ ສະວັຣພານຸ—ບໍ່ໄດ້ເຫັນລູກຊາຍນ້ອຍຂອງນາງ; ເດັກນ້ອຍນັ້ນງາມຫຼາຍ ດຸດເທວະ ແລະຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 2

हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हृतो बालः सुलक्षणः

ນາງໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນດັງໃຫຍ່ ແລ້ວນາງຜູ້ຜິວພັນງາມກໍຮ້ອງໄຫ້ວ່າ: “ໃຜໄດ້ພາລູກນ້ອຍຂອງຂ້າ—ຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະຮູບງາມ—ໄປ?”

Verse 3

तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । संप्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः

ດ້ວຍຕະປະ, ທານ, ຍັດຍະ ແລະ ນິຍົມວັດອັນຫຍຸ້ງຍາກ, ໂອ້ລູກເອີຍ, ຂ້າໄດ້ຮັບເຈົ້າແທ້—ຫຼັງຈາກຄວາມລໍາບາກ ແລະ ການທົດລອງອັນຮຸນແຮງຊໍ້າໆ.

Verse 4

दत्तात्रेयेण पुण्येन संतुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता

ດັດຕາເຕຣຍະຜູ້ມີບຸນ ມະຫາອາດມາເມື່ອພໍໃຈແລ້ວ ໄດ້ປະທານລູກຊາຍ; ແຕ່ “ໃຜໄດ້ຊິງເອົາລູກທີ່ປະທານແລ້ວໄປ?”—ນາງຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມສົງສານແລະໂສກາ.

Verse 5

हा पुत्र वत्स मे तात हा बालगुणमंदिर । क्वासि केनापनीतोसि मम शब्दः प्रदीयताम्

ອ້າຍລູກເອີຍ ລູກນ້ອຍຂອງແມ່ ທີ່ຮັກ! ໂອ້ ເຮືອນແຫ່ງຄຸນງາມຂອງເດັກນ້ອຍ—ເຈົ້າຢູ່ໃສ? ໃຜພາເຈົ້າໄປ? ຂໍໃຫ້ແມ່ໄດ້ຍິນສຽງເຈົ້າເຖີດ.

Verse 6

सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोसि न संशयः । केन त्वमपनीतोसि मम प्राणैः समन्वितः

ເຈົ້າແມ່ນເຄື່ອງປະດັບຂອງວົງສາຈັນທຣະທັງປວງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໃຜພາເຈົ້າໄປ—ເຖິງແມ່ນເຈົ້າຜູກພັນກັບລົມຫາຍໃຈຊີວິດຂອງຂ້າ?

Verse 7

राजसुलक्षणैर्दिव्यैः संपूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहृतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्

“ເດັກນ້ອຍຕາດຸດດອກບົວ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະກະສັດອັນເທວະ ຖືກພາໄປໃນມື້ນີ້. ໃຜລັກພາລູກທີ່ຮັກຂອງຂ້າ? ຂ້າຈະເຮັດຢ່າງໃດ? ຂ້າຈະໄປໃສ?”

Verse 8

स्फुटं जानाम्यहं कर्म ह्यन्यजन्मनि यत्कृतम् । न्यासनाशः कृतः कस्य तस्मात्पुत्रो हृतो मम

ຂ້ອຍຮູ້ຊັດເຈນວ່າ ໃນຊາດກ່ອນຂ້ອຍໄດ້ເຮັດກຳອັນໃດ. ຂ້ອຍໄດ້ທຳລາຍຂອງຝາກອັນເປັນອາມານັດຂອງໃຜ? ເພາະເຫດນັ້ນ ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກພາໄປຈາກຂ້ອຍ.

Verse 9

किं वा छलं कृतं कस्य पूर्वजन्मनि पापया । कर्मणस्तस्य वै दुःखमनुभुंजामि नान्यथा

ຫຼືໃນຊາດກ່ອນ ຂ້ອຍຜູ້ມີບາບໄດ້ເຮັດການຫລອກລວງຕໍ່ໃຜ? ແນ່ນອນ ຂ້ອຍກຳລັງເສວຍທຸກຂ໌ນີ້ເພາະຜົນແຫ່ງກຳນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ບໍ່ມີເຫດອື່ນໃດ.

Verse 10

रत्नापहारिणी जाता पुत्ररत्नं हृतं मम । तस्माद्दैवेन मे दिव्य अनौपम्य गुणाकरः

ນາງກາຍເປັນຜູ້ລັກຮັດຕະນະ—ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຜູ້ດຸດດັ່ງແກ້ວມະນີຖືກພາໄປ. ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍລິຂິດແຫ່ງເທວະ ສຳລັບຂ້ອຍບັດນີ້ມີຜູ້ທິບນີ້ ເປັນຂຸມຊັບແຫ່ງຄຸນຄວາມດີອັນບໍ່ມີຜູ້ເທົ່າ.

Verse 11

किं वा वितर्कितो विप्रः कर्मणस्तस्य वै फलम् । प्राप्तं मया न संदेहः पुत्रशोकान्वितं भृशम्

ຈະຄາດຄະເນຕໍ່ໄປມີປະໂຫຍດອັນໃດ ໂອ ພຣາຫມັນ? ຜົນແຫ່ງກຳນັ້ນໄດ້ມາຮອດຂ້ອຍແທ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ແລະໜັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍ.

Verse 12

किं वा शिशुविरोधश्च कृतो जन्मांतरे मया । तस्य पापस्य भुंजामि कर्मणः फलमीदृशम्

ຫຼືວ່າໃນຊາດອື່ນ ຂ້ອຍໄດ້ກະທຳຜິດຕໍ່ເດັກນ້ອຍຜູ້ໃດບໍ? ບັດນີ້ຂ້ອຍກຳລັງເສວຍຜົນເຊັ່ນນີ້—ນີ້ແມ່ນຜົນແຫ່ງກຳບາບນັ້ນ.

Verse 13

याचमानस्य चैवाग्रे वैश्वदेवस्य कर्मणः । किं वापि नार्पितं चान्नं व्याहृतीभिर्हुतं द्विजैः

ໃນເວລາປະກອບພິທີ ໄວສະວະເທວະ (Vaiśvadeva) ຖ້າມີຜູ້ຂໍທານຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູ ອາຫານໃດຈຶ່ງຈະວ່າຍັງບໍ່ໄດ້ຖວາຍ? ຫຼືອາຫານໃດທີ່ພວກພຣາຫມັນຍັງບໍ່ໄດ້ບູຊາເປັນອາຫຸຕິໃນພິທີໂຮມ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາສັກສິດ ວະຍາຫຣິຕິ?

Verse 14

एवं सुदेवमानाच्च स्वर्भानोस्तनया तदा । इंदुमती महाभाग शोकेन करुणाकुला

ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ ອິນດຸມະຕີ ທິດາຂອງ ສະວະຣະພານຸ ໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງຢ່າງຍິ່ງຈາກ ສຸເທວະ; ແຕ່ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ນາງກັບຖືກຄວາມໂສກຄອບງໍາ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະລຸນາ.

Verse 15

पतिता मूर्च्छिता शोकाद्विह्वलत्वं गता सती । निःश्वासान्मुंचमाना सा वत्सहीना यथा हि गौः

ດ້ວຍຄວາມໂສກອັນໜັກ ນາງຜູ້ມີສິນທຳນັ້ນລົ້ມລົງ ແລະສະຫຼົບໄປ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍຢ່າງຫນັກ. ນາງຖອນໃຈຍາວໆບໍ່ຂາດ ດຸດດັ່ງແມ່ງົວທີ່ຂາດລູກງົວ.

Verse 16

आयू राजा स शोकेन दुःखेन महतान्वितः । बालं श्रुत्वा हृतं तं तु धैर्यं तत्याज पार्थिवः

ພຣະຣາຊາ ອາຍູ ຖືກຄວາມໂສກແລະທຸກຂ໌ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງໍາ. ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າເດັກນ້ອຍຖືກພາໄປ ພຣະອົງກໍສູນເສຍຄວາມອົດທົນ ແລະລະທິ້ງຄວາມໝັ້ນຄົງທັງປວງ.

Verse 17

तपसश्च फलं नास्ति नास्ति दानस्य वै फलम् । यस्मादेवं हृतः पुत्रस्तस्मान्नास्ति न संशयः

ຕະປະ (ຕະປັດ) ບໍ່ມີຜົນ ແລະທານະກໍບໍ່ມີຜົນແທ້; ເພາະລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍຖືກພາໄປແບບນີ້—ໃນຂໍ້ນີ້ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 18

दत्तात्रेयः प्रसादेन वरं मे दत्तवान्पुरा । अजेयं च जयोपेतं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्

ໃນການກ່ອນ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງ ດັດຕາເຕຣຍະ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນໜຶ່ງ: ບຸດຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ ປະກອບດ້ວຍໄຊຊະນະ ແລະຄົບຄືນດ້ວຍຄຸນທຳທັງປວງ.

Verse 19

तस्य वरप्रदानस्य कथं विघ्नो ह्यजायत । इति चिंतापरो राजा दुःखितः प्रारुदद्भृशम्

“ພອນນັ້ນຖືກປະທານແລ້ວ ເປັນໄປໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງເກີດອຸປະສັກ?” ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ກະສັດຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ກໍເສົ້າໂສກ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.

Verse 106

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने षडधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີປັດມະປຸຣານະ» ພາກ «ພູມິຂັນດະ»—ໃນເລື່ອງວ່າດ້ວຍ ເວນະ, ໃນການສັນລະເສີນມະຫາຕະມະຍະຂອງຕີຣຖະຊື່ «ກຸຣຸຕີຣຖະ», ໃນປະຫວັດຂອງ ຈະຍະວະນະ, ແລະໃນຕອນກ່ຽວກັບ ນາຫຸສະ—ບົດທີ 106 ສິ້ນສຸດລົງ.