Adhyaya 105

Verse 1

कुंजल उवाच । गता सा नंदनवनं सखीभिः सह क्रीडितुम् । तत्राकर्ण्य महद्वाक्यमप्रियं तु तदा पितुः

ກຸ້ນຊະລະກ່າວວ່າ: ນາງໄດ້ໄປຍັງປ່ານັນທະນະ ເພື່ອຫຼິ້ນກັບໝູ່ສະຫາຍຍິງ. ແຕ່ທີ່ນັ້ນນາງໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາອັນໜັກແນ່ນຂອງບິດາ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເປັນສິ່ງບໍ່ນ່າພໍໃຈແກ່ນາງ.

Verse 2

चारणानां सुसिद्धानां भाषतां हर्षणेन तु । आयोर्गेहे महावीर्यो विष्णुतुल्यपराक्रमः

ເມື່ອພວກຈາຣະນະ ແລະ ສິດທະຜູ້ສໍາເລັດ ເວົ້າດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ໃນເຮືອນຂອງອາຍໍ ກໍໄດ້ເກີດວີຣະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງ ຜູ້ມີພະລັງກ້າຫານເທົ່າພຣະວິສນຸ.

Verse 3

भविष्यति सुतश्रेष्ठो हुंडस्यांतं करिष्यति । एवंविधं महद्वाक्यमप्रियं दुःखदायकम्

“ບຸດຜູ້ປະເສີດຈະບັງເກີດ ແລະຈະນຳໃຫ້ຫຸນຑະສິ້ນສຸດ।” ແຕ່ຖ້ອຍຄຳອັນໜັກແນ່ນັ້ນບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈ ແລະນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາ।

Verse 4

समाकर्ण्य समायाता पितुरग्रे निवेदितम् । समासेन तया तस्य पुरतो दुःखदायकम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ນາງກໍມາ ແລະທູນຕໍ່ໜ້າບິດາ; ໂດຍຫຍໍ້ ນາງໄດ້ເລົ່າຕໍ່ໜ້າທ່ານເຖິງເລື່ອງທີ່ເຈັບປວດ ແລະນຳໂສກເສົ້າມາ।

Verse 5

पितुरग्रे जगादाथ पिता श्रुत्वा स विस्मितः । शापमशोकसुंदर्याः सस्मार च पुराकृतम्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ໜ້າບິດາ; ບິດາໄດ້ຍິນແລ້ວກໍປະຫລາດໃຈ ແລະລະລຶກເຖິງຄຳສາບຂອງອະໂສກະສຸນທຣີ ທີ່ເຄີຍກ່າວໄວ້ແຕ່ກ່ອນ।

Verse 6

एतस्यार्थे तपस्तेपे सेयं चाशोकसुंदरी । गर्भस्य नाशनायैव इंदुमत्याः स दानवः

ເພື່ອເຫດນີ້ແທ້ໆ ອະໂສກະສຸນທຣີໄດ້ບຳເນັດຕະບະ; ແລະອະສູຣຕົນນັ້ນກໍເຮັດເພື່ອທຳລາຍຄັນຂອງອິນທຸມະຕີເທົ່ານັ້ນ।

Verse 7

विचक्रे उद्यमं दुष्टः कालाकृष्टो दुरात्मवान् । छिद्रान्वेषी ततो भूत्वा इंदुमत्यास्तु नित्यशः

ຖືກກາລເວລາຂັບດັນ ຄົນຊົ່ວຜູ້ຈິດຊົ່ວນັ້ນກໍລົງມື; ຕໍ່ມາເປັນຜູ້ຄົ້ນຫາຊ່ອງໂຫວ່ ເຂົາຈຶ່ງຈ້ອງຫາຄວາມອ່ອນແອໃນອິນທຸມະຕີຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 8

यदा पश्यति तां राज्ञीं रूपौदार्यगुणान्विताम् । दिव्यतेजः समायुक्तां रक्षितां विष्णुतेजसा

ເມື່ອເຂົາເຫັນນາງພຣະຣາຊິນີນັ້ນ—ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມ ຄວາມສູງສົ່ງ ແລະຄຸນທຳ—ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທຊະທິບ ແລະຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍເທຊະຂອງພຣະວິສນຸ

Verse 9

दिव्येन तेजसा युक्तां सूर्यबिंबोपमां तु ताम् । तस्याः पार्श्वे महाभाग रक्षणार्थं स्थितः सदा

ນາງຜູ້ປະກອບດ້ວຍເທຊະທິບ ຈຶ່ງສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ. ໂອ ຜູ້ມີພາກດີ! ຂ້າງກາຍນາງ ເຂົາຢືນຢູ່ເສມອ ເພື່ອການປົກປ້ອງ

Verse 10

दूरात्स दानवो दुष्टस्तस्याश्च बहुदर्शयन् । नानाविद्यां महोग्रां च भीषिकां सुविभीषिकाम्

ຈາກໄກ ດານະວະຜູ້ຊົ່ວນັ້ນ ສະແດງຫຼາຍຢ່າງໃຫ້ນາງເຫັນ ແລ້ວນຳໃຊ້ວິທະຍາຫຼາຍປະເພດອັນຮຸນແຮງ—ນ່າຢ້ານ ແລະນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ—ເພື່ອໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານ

Verse 11

गर्भस्य तेजसा युक्ता रक्षिता विष्णुतेजसा । भयं न जायते तस्या मनस्येव कदापुनः

ນາງຜູ້ປະກອບດ້ວຍເທຊະແຫ່ງຄັນ ແລະຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍເທຊະຂອງພຣະວິສນຸ ຄວາມຢ້ານບໍ່ເຄີຍເກີດໃນນາງ ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈ; ຈະເກີດໃນເວລາອື່ນໄດ້ແນວໃດ

Verse 12

विफलो दानवो जात उद्यमश्च निरर्थकः । मनीप्सितं नैव जातं हुंडस्यापि दुरात्मनः

ດານະວະນັ້ນກາຍເປັນຜົນສູນ ແລະຄວາມພະຍາຍາມຂອງມັນກໍໄຮ້ຄ່າ; ແມ່ນແຕ່ຮຸṁḍa ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ກໍບໍ່ໄດ້ສິ່ງທີ່ຕົນປາຖະໜາ

Verse 13

एवं वर्षशतं पूर्णं पश्यमानस्य तस्य च । प्रसूता सा हि पुत्रं च स्वर्भानोस्तनया तदा

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີຢ່າງສົມບູນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ ທິດາຂອງສະວະຣະພານູກໍໄດ້ປະສູດບຸດຊາຍໜຶ່ງ

Verse 14

रात्रावेव सुतश्रेष्ठ तस्याः पुत्रो व्यजायत । तेजसातीव भात्येष यथा सूर्यो नभस्तले

ໃນຄືນນັ້ນເອງ ໂອ ບຸດຜູ້ປະເສີດ ບຸດຂອງນາງໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີອັນພິເສດ ດຸດດັ່ງຕາເວັນໃນນະພາ

Verse 15

सूत उवाच । अथ दासी महादुष्टा काचित्सूतिगृहागता । अशौचाचारसंयुक्ता महामंगलवादिनी

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ນາງທາສີຄົນໜຶ່ງ—ຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ—ເຂົ້າມາຍັງເຮືອນຄອດ ປະພຶດຕາມອາຈານແຫ່ງຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດ ແຕ່ກ່າວຖ້ອຍຄໍາມະຫາມົງຄຸນ

Verse 16

तस्याः सर्वं समाज्ञाय स हुंडो दानवाधमः । दास्या अंगं प्रविश्यैव प्रविष्टश्चायुमन्दिरे

ເມື່ອຮູ້ທຸກຢ່າງກ່ຽວກັບນາງແລ້ວ ຫຸນຑະ—ຜູ້ຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດໃນຫມູ່ດານະວະ—ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນກາຍຂອງນາງທາສີ ແລະອາໄສກາຍນັ້ນເຂົ້າໄປຮອດຫ້ອງຊັ້ນໃນຂອງອາຍຸ

Verse 17

महाजने प्रसुप्ते च निद्रयातीवमोहिते । तं पुत्रं देवगर्भाभमपहृत्य बहिर्गतः

ເມື່ອຄົນໃນເຮືອນທັງປວງຫຼັບໄຫຼ ແລະຖືກນິທຣາຄອບງໍາຢ່າງໜັກ ລາວຈຶ່ງລັກພາບຸດນັ້ນ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດດັ່ງຄັນທິບ—ແລ້ວອອກໄປພາຍນອກ

Verse 18

कांचनाख्यपुरे प्राप्तः स्वकीये दानवाधमः । समाहूय प्रियां भार्यां विपुलां वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອມາຮອດນະຄອນຂອງຕົນຊື່ ກາຍັນຈະນາຂະຍະ ອະສູຣຜູ້ຊົ່ວຊ້ານັ້ນໄດ້ເອີ້ນນາງວິປຸລາ ພັນລະຍາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້

Verse 19

वधस्वैनं महापापं बालरूपं रिपुं मम । पश्चात्सूदस्य वै हस्ते भोजनार्थं प्रदीयताम्

“ຈົ່ງຂ້າມະຫາບາບີນີ້—ສັດຕູຂອງຂ້າຜູ້ປອມເປັນເດັກນ້ອຍ—ແລ້ວຈົ່ງມອບໃຫ້ມືພໍ່ຄົວເພື່ອເປັນອາຫານ”

Verse 20

नानाभेदैर्विभेदैश्च पाचयस्व हि निर्घृणम् । सूदहस्तान्महाभागे पश्चाद्भोक्ष्ये न संशयः

“ໂອ ຜູ້ໃຈຮ້າຍ ຈົ່ງປຸງມັນໃຫ້ຫຼາຍວິທີ ແລະຫຼາຍແບບ. ໂອ ນາງຜູ້ມີວາສະນາ ພາຍຫຼັງຂ້າຈະກິນຈາກມືພໍ່ຄົວ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”

Verse 21

वाक्यमाकर्ण्य तद्भर्तुर्विपुला विस्मिताभवत् । कस्मान्निर्घृणतां याति भर्त्ता मम सुनिष्ठुरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງຜົວ ນາງວິປຸລາກໍຕົກໃຈ: “ເປັນຫຍັງຜົວຂອງຂ້າ—ຜູ້ແຂງກະດ້າງ—ຈຶ່ງກາຍເປັນຄົນໃຈຮ້າຍເຊັ່ນນີ້?”

Verse 22

सर्वलक्षणसंपन्नं देवगर्भोपमं सुतम् । कस्य कस्मात्प्रभक्ष्येत क्षमाहीनः सुनिर्घृणः

ບຸດຜູ້ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ດັ່ງກຸມານທິບໃນຄັນ—ຜູ້ໃດຈະໄຮ້ຄວາມອົດທົນ ແລະໃຈຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ຈົນກິນເຂົາໄດ້? ແລ້ວຈະກິນບຸດຂອງໃຜ ແລະເພາະເຫດໃດ?

Verse 23

इत्येवं चिंतयामास कारुण्येन समन्विता । पुनः पप्रच्छ भर्तारं कस्माद्भक्ष्यसि बालकम्

ນາງຄິດດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາເຕັມຫົວໃຈ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມຜົວອີກຄັ້ງວ່າ “ເພາະເຫດໃດທ່ານຈຶ່ງຈະກິນເດັກນ້ອຍນີ້?”

Verse 24

कस्माद्भवसि संक्रुद्धो अतीव निरपत्रपः । सर्वं मे कारणं ब्रूहि तत्त्वेन दनुजेश्वर

“ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງໂກດຮ້າຍນັກ ແລະໄຮ້ຄວາມອາຍຢ່າງຫນັກ? ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ຈົ່ງບອກເຫດທັງໝົດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງ”

Verse 25

आत्मदोषं च वृत्तांतं समासेन निवेदितम् । शापमशोकसुंदर्या हुंडेनापि दुरात्मना

ແລ້ວເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ເຖິງຄວາມຜິດຂອງຕົນ ແລະເລື່ອງລາວທັງໝົດ—ວ່າຮຸນຑະຜູ້ຊົ່ວໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງມາໃສ່ອະໂສກະສຸນທະຣີແນວໃດ

Verse 26

तया ज्ञातं तु तत्सर्वं कारणं दानवस्य वै । वध्योऽयं बालकः सत्यं नो वा भर्त्ता मरिष्यति

ແລ້ວນາງກໍເຂົ້າໃຈເຫດທັງໝົດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການກະທຳຂອງດານະວະນັ້ນ: “ເດັກນ້ອຍນີ້ແທ້ຈິງຖືກກຳນົດໃຫ້ຖືກຂ້າ—ບໍ່ຊັ້ນຜົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຕາຍ”

Verse 27

इत्येवं प्रविचार्यैव विपुला क्रोधमूर्च्छिता । मेकलां तु समाहूय सैरंध्रीं वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນ ວິປຸລາຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳຈົນມືດຫົວຄ້າຍຈະສະຫຼົບ; ນາງຈຶ່ງເອີ້ນເມກະລາ ສາວໃຊ້ ແລ້ວກ່າວຄຳນີ້

Verse 28

जह्येनं बालकं दुष्टं मेकलेऽद्य महानसे । सूदहस्ते प्रदेहि त्वं हुण्डभोजनहेतवे

ມື້ນີ້ທີ່ເມກະລາ ຈົ່ງຂັບໄລ່ເດັກຊົ່ວນີ້ ໂຍນເຂົ້າໄປໃນຄົວໃຫຍ່. ຈົ່ງມອບໃຫ້ຢູ່ໃນມືພໍ່ຄົວ ເພື່ອໃຫ້ເປັນອາຫານແກ່ພວກຫຸນດາ.

Verse 29

मेकला बालकं गृह्य सूदमाहूय चाब्रवीत् । राजादेशं कुरुष्वाद्य पचस्वैनं हि बालकम्

ເມກະລາຈັບເດັກນັ້ນໄວ້ ເອີ້ນພໍ່ຄົວມາ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ມື້ນີ້ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງກະສັດ—ຈົ່ງປຸງເດັກນີ້ໃຫ້ສຸກແທ້”

Verse 30

एवमाकर्णितं तेन सूदेनापि महात्मना । आदाय बालकं हस्ताच्छस्त्रमुद्यम्य चोद्यतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ຄົວຜູ້ມີໃຈສູງກໍຈັບມືເດັກນັ້ນ ຍົກອາວຸດຂຶ້ນ ແລະຕຽມຈະຟັນ

Verse 31

एष वै देवदेवस्य दत्तात्रेयस्य तेजसा । रक्षितस्त्वायुपुत्रश्च स जहास पुनः पुनः

“ແທ້ຈິງ ໂດຍລັດສະມີແຫ່ງທັດຕາເຕຣຍະ—ເທວະເຫນືອເທວະ—ບຸດແຫ່ງວາຍຸຜູ້ນີ້ຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງ; ແລະເຂົາຫົວເຮາະຊ້ຳໆ”

Verse 32

हसंतं तं समालोक्य स सूदः कृपयान्वितः । सैरंध्री च कृपायुक्ता सूदं तं प्रत्यभाषत

ເຫັນເຂົາຍິ້ມຢູ່ ພໍ່ຄົວນັ້ນກໍເກີດເມດຕາກະລຸນາ ແລ້ວເວົ້າຂຶ້ນ. ແລະນາງໄຊຣັນທຣີ ຜູ້ເປັນສາວໃຊ້ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົງສານ ໄດ້ກ່າວກັບພໍ່ຄົວນັ້ນ

Verse 33

नैष वध्यस्त्वया सूद शिशुरेव महामते । दिव्यलक्षणसंपन्नः कस्य जातः सुसत्कुले

ໂອ ຜູ້ສັງຫານ, ຢ່າຂ້າເຂົາເລີຍ—ເຂົາເປັນແຕ່ເດັກນ້ອຍ, ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່. ຜູ້ມີໝາຍທິບອັນພ້ອມພຽງນີ້ ເກີດໃນຕະກູນສູງສົງ ແລະມີຄຸນທຳຂອງໃຜ?

Verse 34

सूद उवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे वाक्यं वै कृपयान्वितम् । राजलक्षणसंपन्नो रूपवान्कस्य बालकः

ສູດາກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ດີ, ຄຳທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນແທ້ຈິງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ. ເດັກຊາຍຮູບງາມນີ້ ຜູ້ມີລັກສະນະແຫ່ງກະສັດ ເປັນລູກຂອງໃຜ?”

Verse 35

कस्माद्भोक्ष्यति दुष्टात्मा हुंडोऽयं दानवाधमः । येन वै रक्षितो वंशः पूर्वमेव सुकर्मणा

ເປັນຫຍັງ ຮຸນດາຜູ້ຈິດຊົ່ວນີ້—ຜູ້ຕ່ຳຊ້າທີ່ສຸດໃນຫມູ່ດານະວະ—ຈຶ່ງຄວນໄດ້ເສວຍຜົນ? ໃນເມື່ອກ່ອນ ວົງສານີ້ໄດ້ຖືກປົກປ້ອງໂດຍກຳດີອັນຊອບທຳ

Verse 36

आपत्स्वपि स जीवेत दुर्गेषु नान्यथा भवेत् । सिंधुवेगेन नीतस्तु वह्निमध्ये गतोऽथवा

ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມວິບັດ ກໍຄວນພະຍາຍາມດຳລົງຊີວິດ; ໃນສະພາບອັນອັນຕະລາຍຢ່າເຮັດຢ່າງອື່ນ—ຈະຖືກກະແສນ້ຳແຮງພັດພາໄປ ຫຼືຕົກເຂົ້າກາງໄຟກໍຕາມ

Verse 37

जीवतेनात्र संदेहो यश्च कर्मसहायवान् । तस्माद्धि क्रियते कर्म धर्मपुण्यसमन्वितम्

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຍັງມີຊີວິດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ໂດຍສະເພາະຜູ້ທີ່ມີກຳດີເປັນຜູ້ຊ່ວຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນກະທຳກິດທີ່ປະກອບດ້ວຍທຳ ແລະບຸນ

Verse 38

आयुष्मंतो नरास्तेन प्रवदंति सुखं ततः । तारकं पालकं कर्म रक्षते जाग्रते हि तत्

ດ້ວຍການປະພຶດທຳນັ້ນ ມະນຸດຍ່ອມມີອາຍຸຍືນ ແລ້ວຕໍ່ມາກ່າວວາຈາດ້ວຍຄວາມສະດວກແລະຄວາມສຸກ. ກຳທີ່ຕື່ນຮູ້—ທັງຊ່ວຍພົ້ນແລະຄ້ຳຈຸນ—ຍ່ອມປົກປ້ອງແທ້.

Verse 39

मुक्तिदं जायते नित्यं मैत्रस्थानप्रदायकम् । दानपुण्यान्वितं कर्म प्रियवाक्यसमन्वितम्

ກຳນັ້ນເກີດຂຶ້ນເປັນນິດເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ ແລະມອບສະຖານະແຫ່ງມິດຕະພາບ. ເປັນການກະທຳທີ່ປະກອບດ້ວຍບຸນແຫ່ງທານ ແລະພ້ອມດ້ວຍວາຈາອັນໄພເຣາະ.

Verse 40

उपकारयुतं यश्च करोति शुभकृत्तदा । तमेव रक्षते कर्म सर्वदैव न संशयः

ຜູ້ໃດກະທຳກຸສົນພ້ອມດ້ວຍການເກື້ອກູນ ກຳນັ້ນເອງຍ່ອມປົກປ້ອງເຂົາທຸກເວລາ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 41

अन्ययोनिं प्रयाति स्म प्रेरितः स्वेन कर्मणा । किं करोति पिता माता अन्ये स्वजनबान्धवाः

ຖືກຂັບດັນໂດຍກຳຂອງຕົນເອງ ບຸກຄົນຍ່ອມໄປສູ່ຍົນີອື່ນ ຄືການເກີດໃໝ່. ພໍ່ແມ່ ຫຼືຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ ຈະຊ່ວຍຫຍັງໄດ້?

Verse 42

कर्मणा निहतो यस्तु न स्युस्तस्य च रक्षणे । सूत उवाच । येनैव कर्मणा चैव रक्षितश्चायुनंदनः

ຜູ້ໃດຖືກກຳຂອງຕົນເອງທຳລາຍ ກໍບໍ່ມີໃຜປົກປ້ອງໄດ້. ສູຕະກ່າວວ່າ: ແຕ່ໂດຍກຳນັ້ນເອງ ທາຍາດແຫ່ງອາຍຸ (ອາຍຸນັນດນ) ກໍຖືກປົກປ້ອງເຊັ່ນກັນ.

Verse 43

तस्मात्कृपान्वितो जातः सूदः कर्मवशानुगः । सैरंध्री च तथा जाता प्रेरिता तस्य कर्मणा

ດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ຄົວຜູ້ເມດຕາກໍເກີດຂຶ້ນ ຕາມການບັງຄັບແຫ່ງກຳ; ແລະນາງຮັບໃຊ້ (ໄສຣັນທຣີ) ກໍເກີດຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ ໂດຍອຳນາດຂອງກຳນັ້ນຜັກດັນ।

Verse 44

द्वाभ्यामेव सुतश्चायो रक्षितश्चारुलक्षणः । रात्रावेव प्रणीतोऽसौ तस्माद्गेहान्महाश्रमे

ບຸດຜູ້ງາມ ແລະມີລັກສະນະມົງຄຸນນັ້ນ ຖືກປົກປ້ອງໂດຍພວກເຂົາສອງຄົນເທົ່ານັ້ນ; ແລະໃນຄືນນັ້ນເອງ ຖືກນຳອອກຈາກເຮືອນໄປສູ່ອາສຣົມໃຫຍ່।

Verse 45

वशिष्ठस्याश्रमे पुण्ये सैरंध्र्या पुण्यकर्मणा । शुभे पर्णकुटीद्वारे तस्मिन्नेव महाश्रमे

ໃນອາສຣົມອັນບໍລິສຸດຂອງວະສິດຖະ ໂດຍໄສຣັນທຣີຜູ້ມີກຸສົນກຳ ຢູ່ທີ່ປະຕູອັນເປັນມົງຄຸນຂອງກຸດຕິໃບໄມ້ ໃນມະຫາອາສຣົມນັ້ນເອງ...

Verse 46

गता सा स्वगृहं पश्चान्निक्षिप्य बालकोत्तमम् । एणं निपात्य सूदेन पाचितं मांसमेव हि

ຕໍ່ມານາງກໍກັບໄປເຮືອນຂອງນາງ; ຫຼັງຈາກວາງເດັກນ້ອຍຜູ້ປະເສີດໄວ້ແລ້ວ ນາງໃຫ້ລົ້ມກວາງຫນຶ່ງ ແລະພໍ່ຄົວກໍປຸງມັນເປັນເນື້ອແທ້ໆ।

Verse 47

भोजयित्वा सुदैत्येंद्रो हुंडो हृष्टोभवत्तदा । शापमशोकसुंदर्या मोघं मेने तदासुरः

ເມື່ອໄດ້ຈັດອາຫານເລີ້ຍງແລ້ວ ຫຸນດະ—ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ໃນຫມູ່ໄທຕະຜູ້ດີ—ກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ; ໃນການນັ້ນ ອະສຸຣະຜູ້ນັ້ນເຫັນວ່າຄຳສາບຂອງອະໂສກະສຸນທຣີ ເປັນສິ່ງໄຮ້ຜົນ।

Verse 48

हर्षेण महताविष्टः स हुंडो दानवेश्वरः । कुंजल उवाच । प्रभाते विमले जाते वशिष्ठो मुनिसत्तमः

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ ຫຸນຑະ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງດານະວະ ກໍຊື່ນບານ. ກຸນຊະລາ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອອະຣຸນອັນບໍລິສຸດໄດ້ຮຸ່ງຂຶ້ນ ວະສິດຖະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດກໍປາກົດ…”

Verse 49

बहिर्गतो हि धर्मात्मा कुटीद्वारात्प्रपश्यति । संपूर्णं बालकं दृष्ट्वा दिव्यलक्षणसंयुतम्

ຜູ້ມີໃຈທຳມະອອກໄປຂ້າງນອກ ແລະມອງຈາກປະຕູກະຕ່ອມ. ເມື່ອເຫັນເດັກຊາຍຮູບຮ່າງສົມບູນ ມີເຄື່ອງໝາຍທິບ ກໍຕະລຶງງັນ.

Verse 50

संपूर्णेंदुप्रतीकाशं सुंदरं चारुलोचनम् । वशिष्ठ उवाच । पश्यंतु मुनयः सर्वे यूयमागत्य बालकम्

ສະຫວ່າງດັ່ງດວງຈັນເຕັມດວງ ງາມສົດ ມີດວງຕາອ່ອນຫວານ. ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ມຸນີທັງປວງມາ ແລະເບິ່ງເດັກນ້ອຍນີ້”

Verse 51

कस्य केन समानीतं रात्रौ द्वारांगणे मम । देवगंधर्वगर्भाभं राजलक्षणसंयुतम्

ເດັກນີ້ເປັນຂອງໃຜ ແລະໃຜນຳມາໃນຍາມຄ່ຳ ວາງໄວ້ໃນລານໜ້າປະຕູຂອງເຮົາ? ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງແກ່ນສານແຫ່ງເທວະແລະຄັນທັພ ມີລັກສະນະພະຣາຊາ.

Verse 52

कंदर्पकोटिसंकाशं पश्यंतु मुनयोऽमलम् । महाकौतुकसंयुक्ता हृष्टा द्विजवरास्ततः

ຕໍ່ມາ ມຸນີຜູ້ບໍລິສຸດໄດ້ເບິ່ງເຂົາ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງກັນດັບພະກາມເທບນັບສິບລ້ານ. ດ້ວຍຄວາມພິສົງອັນໃຫຍ່ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດກໍປິຕິຍິນດີ.

Verse 53

समपश्यन्सुतं ते तु आयोश्चैव महात्मनः । वशिष्ठः स तु धर्मात्मा ज्ञानेनालोक्य बालकम्

ແລ້ວ ພຣະ຤ິສີວະສິດຖະ ຜູ້ມີຈິດໃນທຳ ໄດ້ເຫັນບຸດຂອງອາຍຸຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່; ແລະໃຊ້ຍານຮູ້ທາງວິນຍານ ເພ່ງເບິ່ງເດັກນ້ອຍ ຈຶ່ງຮູ້ສະພາບແທ້ຂອງເຂົາ।

Verse 54

आयुपुत्रं समाज्ञातं चरित्रेण समन्वितम् । वृत्तांतं तस्य दुष्टस्य हुण्डस्यापि दुरात्मनः

ເມື່ອຮູ້ຈັກບຸດຂອງອາຍຸ ພ້ອມທັງຄວາມປະພຶດແລະນິໄສແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮູ້ບັນທຶກທັງປວງຂອງຮຸນດະ ຜູ້ຊົ່ວຊ້າແລະຈິດອະທຳນັ້ນດ້ວຍ।

Verse 55

कृपया ब्रह्मपुत्रस्तु समुत्थाय सुबालकम् । कराभ्यामथ गृह्णाति यावद्द्विजो वरोत्तमः

ແລ້ວ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ ກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະໃຊ້ມືທັງສອງຈັບປະຄອງເດັກດີນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ।

Verse 56

तावत्पुष्पसुवृष्टिं च चक्रुर्देवाः सुतोपरि । ललितं सुस्वरं गीतं जगुर्गंधर्वकिन्नराः

ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ໂປຍຝົນດອກໄມ້ອັນງາມລົງເທິງບຸດນັ້ນ; ແລະພວກຄັນທັຣວະກັບຄິນນະຣະ ຂັບຮ້ອງບົດເພງອ່ອນຊ້ອຍດ້ວຍສຽງຫວານໄພເຣາະ।

Verse 57

ऋषयो वेदमंत्रैस्तु स्तुवंति नृपनंदनम् । वशिष्ठस्तं समालोक्य वरं वै दत्तवांस्तदा

ພວກ຤ິສີໄດ້ສັນລະເສີນພຣະຣາຊະກຸມານດ້ວຍມັນຕຣາແຫ່ງເວທ. ແລ້ວ ວະສິດຖະ ເພ່ງເບິ່ງເຂົາ ແລະໃນຂະນະນັ້ນໄດ້ປະທານພອນໜຶ່ງແກ່ເຂົາແທ້ໆ।

Verse 58

नहुषेत्येव ते नाम ख्यातं लोके भविष्यति । हुषितो नैव तेनापि बालभावैर्नराधिप

“ນະຫຸສະ” — ດັ່ງນີ້ນາມຂອງທ່ານຈະໂດງດັງໃນໂລກ. ແຕ່ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດ, ແມ່ນດ້ວຍນາມນັ້ນກໍບໍ່ອິ່ມໃຈແທ້, ເພາະນິໄສເດັກນ້ອຍຍັງຄົງຢູ່.

Verse 59

तस्मान्नहुष ते नाम देवपूज्यो भविष्यसि । जातकर्मादिकं कर्म तस्य चक्रे द्विजोत्तमः

ດັ່ງນັ້ນ ນາມຂອງທ່ານຈະເປັນ “ນະຫຸສະ” ແລະທ່ານຈະເປັນຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍົກຍ້ອງບູຊາ. ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດໄດ້ປະກອບພິທີຈາຕະກັມມະ ແລະສັງສະການອື່ນໆໃຫ້ເຂົາ.

Verse 60

व्रतदानं विसर्गं च गुरुशिष्यादिलक्षणम् । वेदं चाधीत्य संपूर्णं षडंगं सपदक्रमम्

ລາວໄດ້ຮຽນຮູ້ເລື່ອງວຣະຕະ (ວັດຖຸປະຕິບັດ) ແລະທານ, ພ້ອມທັງກົດເກນການປ່ອຍອອກ ແລະລັກສະນະຂອງຄູ–ສິດເປັນຕົ້ນ; ແລະໄດ້ສຶກສາພຣະເວດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ພ້ອມດ້ວຍເວທາງຄະຫົກ ແລະວິທີສວດແບບປະດະກຣະມະ (ຄໍາຕໍ່ຄໍາ).

Verse 61

सर्वाण्येव च शास्त्राणि अधीत्य द्विजसत्तमात् । वशिष्ठाच्च धनुर्वेदं सरहस्यं महामतिः

ເມື່ອໄດ້ສຶກສາຊາສະຕຣາທັງປວງຈາກດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນແລ້ວ, ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ຍັງໄດ້ຮຽນທະນຸຣະເວດະຈາກວະສິດຖະ ພ້ອມດ້ວຍຄໍາສອນລັບເລິກ.

Verse 62

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि ग्राहमोक्षयुतानि च । ज्ञानशास्त्रादिकं न्याय राजनीतिगुणादिकान्

ລາວໄດ້ຮູ້ຈັກອາວຸດແລະອັດສະຕຣາອັນທິບ, ພ້ອມທັງມົນຕຣາ–ພິທີເພື່ອປົດປ່ອຍຈາກການຖືກກັກກຸມ; ອີກທັງຄຳພີແຫ່ງຄວາມຮູ້, ວິຊານະຍາຍະ (ຍຸດຕິທຳ/ຕັກກະ) ແລະຄຸນຄ່າກັບຫຼັກການແຫ່ງຣາຊະນີຕິ.

Verse 63

वशिष्ठादायुपुत्रश्च शिष्यरूपेण भक्तिमान् । एवं स सर्वनिष्पन्नो नाहुषश्चातिसुंदरः

ອາຍຸ ບຸດຂອງ ວະສິດຖະ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ ໄດ້ປາກົດໃນຮູບສິດ; ດັ່ງນັ້ນ ນາຫຸສະ ຈຶ່ງສຳເລັດພ້ອມທຸກປະການ ແລະງາມຍິ່ງນັກ.

Verse 64

वशिष्ठस्य प्रसादाच्च चापबाणधरोभवत्

ດ້ວຍພຣະກະຣຸນາປະສາດຂອງ ວະສິດຖະ ລາວຈຶ່ງເປັນຜູ້ຖືຄັນທະນູ ແລະ ລູກສອນ.

Verse 105

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे पंचोत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ ພູມິຂັນຑະ—ໃນຕອນເວນະອຸປາຂະຍານ—ວ່າດ້ວຍມະຫາຕະມະຍະຂອງ ຄຸຣຸ-ຕີຣຖະ ໃນເລື່ອງຂອງ ຈະຍະວະນະ ບົດທີ 105 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.