Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

ກຸນຊະລາກ່າວວ່າ: ເມື່ອມະຫາມຸນີ ດັດຕາເຕຣຍະ ຜູ້ມີພາກດີຍິ່ງ ໄດ້ເດີນທາງຈາກໄປແລ້ວ ພຣະມະຫາຣາຊາ “ອາຍຸ” ກໍກັບໄປຍັງນະຄອນຂອງພຣະອົງ

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງ “ອິນດຸມະຕີ” ອັນສະຫງ່າງາມດ້ວຍສຣີ (ສິຣິມົງຄົນແລະຄວາມມັ່ງຄັ່ງ); ພ້ອມພຽງດ້ວຍຄວາມສຸກແລະຊັບສົມບັດທຸກປະການ ດຸຈວິມານຂອງພຣະອິນທຣາ

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນໄດ້ສ້າງຕັ້ງອານາຈັກຂອງຕົນ ດັ່ງພຸຣັນດຣະ (ພຣະອິນ) ປົກຄອງສະຫວັນ ພ້ອມກັບນາງອິນດຸມະຕີ ທິດາຂອງສະວັຣພານຸ।

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

ແລະ ພຣະມະເຫສີອິນດຸມະຕີໄດ້ຖືພາໂດຍການເສວຍຜົນໄມ້ນັ້ນ; ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງວາຈາຂອງທັດຕາເຕຣຍະ ຄັນນັ້ນປະກອບດ້ວຍຮັດສະມີທິບ.

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ! ນາງອິນດຸມະຕີໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນອັນສູງສຸດ—ໃນຍາມຄ່ຳແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍແສງກາງວັນ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ນຳມາຊຶ່ງມົງຄຸນຫຼາຍປະການ.

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

ແລະ (ນາງໄດ້ເຫັນ) ບຸລຸດຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າສູ່ພາຍໃນເຮືອນ ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ—ເປັນພຣາຫມັນຜູ້ປະດັບດ້ວຍພວງມຸກ ແລະງາມສະພັງໃນເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ.

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

ພວງມາລາດອກໄມ້ຂາວສ່ອງປະກາຍຢູ່ທີ່ຄໍຂອງທ່ານ; ອະວະຍະວະທັງປວງງາມສະຫງ່າດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກປະການ ແລະຖືກທາດ້ວຍນ້ຳຫອມທິບອັນຫອມຟຸ້ງ.

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

ມີສີ່ພະຫັດ ຖືສັງຂະໃນພະຫັດ ຖືຄະທາ ຈັກຣ ແລະດາບ; ມີສະຫວັນສະຫວ່າງດ້ວຍສະຫວ່າງຂອງສະຫວັນທີ່ຖືກຊູງເໜືອ ຄ້າຍດວງຈັນກົມ.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

ທ່ານສະຫວ່າງໄສດ້ວຍພະລັງອັນໃຫຍ່ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບ; ງາມພິເສດດ້ວຍສາຍຄໍ ກຳໄລ ກຳໄລແຂນ ແລະກຳໄລຕີນ.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

ປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູຄູ່ທີ່ຄ້າຍດວງຈັນກົມ; ຊາຍຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ມີຮູບລັກສະນະແບບນັ້ນ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

ແລ້ວໄດ້ເຊີນອິນທຸມະຕີມາ ແລະນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສນັ້ນ ຖືກອາບດ້ວຍນົມ; ໂດຍໃຊ້ສັງຂະທີ່ເຕັມນົມ ຂາວດັ່ງດວງຈັນ.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

ອີກເທື່ອແລ້ວອີກເທື່ອ ໄດ້ປະດັບໃຫ້ຄົບຖ້ວນດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທີ່ຜູກດ້ວຍແກ້ວມະນີແລະຄຳ—ເພື່ອນົບນ້ອມບູຊານາກຂາວຮູບງາມ ຜູ້ປະເສີດມີພັນເສົາຫົວ.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

ປະດັບດ້ວຍແກ້ວມະນີອັນໃຫຍ່ ສ່ອງສະຫວ່າງ ເຕັມໄປດ້ວຍແປວລັດສະມີແຫ່ງທາມ—ພຣະອົງໂຍນໄປທີ່ຂອບປາກ ແລ້ວປະທານ “ມຸກຕາຜະລະ” ຜົນດຸດມຸກອີກຄັ້ງ।

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

ຕໍ່ມາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ ໄດ້ວາງສິ່ງນັ້ນໄວ້ທີ່ຄໍຂອງອິນດຸມະຕີ; ແລ້ວມອບດອກປັດມະໃສ່ມືນາງ ຈຶ່ງເສດັດກັບສູ່ທາມຂອງພຣະອົງເອງ।

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ເຫັນມະຫາຄວາມຝັນແບບນັ້ນ ນາງຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງຢ່າງຄົບຖ້ວນໃຫ້ແກ່ ອາຍຸ ຜູ້ເປັນລູກຊາຍອັນປະເສີດ ແລະເປັນຈອມກະສັດແຫ່ງປະຖົມພື້ນດິນ।

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ມະຫາກະສັດກໍຄິດໄຕ່ຕອງອີກຄັ້ງ; ຈາກນັ້ນເຊີນອາຈານຂອງພຣະອົງມາ ແລ້ວເລົ່າຄວາມຝັນອັນປະເສີດນັ້ນ।

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

ກະສັດໄດ້ກ່າວຕໍ່ ຊາວນະກະ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຜູ້ຮູ້ທົ່ວ ແລະເປັນຍອດໃນຫມູ່ນັກປັນຍາວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ມີພອນ, ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ຄືນນີ້ ພັນລະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້….”

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

ເມື່ອເຫັນເຮືອນຂອງພຣາຫມັນເປັນຢ່າງນັ້ນ ຄືຈະປ່ຽນແປງແປກປະຫຼາດ ລາວຈຶ່ງຄິດວ່າ “ເຫດໃດຈຶ່ງປາກົດດັ່ງຄວາມຝັນ?” ຊາວນະກະກ່າວວ່າ “ແຕ່ກ່ອນ ດັດຕາເຕຣຍະຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ປະທານພອນ (ວຣ) ໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ”

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

ແລະໝາກໄມ້ອັນປະເສີດທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບກະສັດ ເພື່ອໄດ້ບຸດຜູ້ມີຄຸນ—ໂອ ພະຣາຊາ, ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຢ່າງໃດກັບໝາກນັ້ນ? ເຈົ້າໄດ້ນ້ອມຖວາຍໃຫ້ແກ່ໃຜ?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງພະຣາຊາວ່າ “ຂ້າໄດ້ມອບໃຫ້ພຣະມະເຫສີຜູ້ມີຄຸນແລ້ວ” ຊາວນະກະຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະ ຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

ດ້ວຍພຣະປຣະສາດ (ພຣະເມດຕາ) ຂອງດັດຕາເຕຣຍະ ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າຈະມີບຸດອັນປະເສີດ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍອັມຊະ (ສ່ວນ) ຂອງພຣະວິສນຸ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສແຕ່ຢ່າງໃດ

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າໄດ້ບອກເຫດແຫ່ງຄວາມຝັນໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ບຸດຂອງເຈົ້າຈະເທົ່າທຽມອິນດຣະ ແລະ ອຸເປນດຣະ (Upendra) ແລະຈະມີພະລັງກ້າຫານອັນທິບ

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

ບຸດຂອງທ່ານຈະເປັນຜູ້ມີທຳມະທຸກປະການ ເປັນຜູ້ສືບຕໍ່ແລະເພີ່ມພູນໂສມວົງ; ແລະຈະຊໍານານທັງທະນຸຣເວດ ແລະ ພຣະເວດທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ.

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແກ່ພຣະຣາຊາແລ້ວ ຊໍນະກະກໍໄດ້ກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ. ພຣະຣາຊາພ້ອມດ້ວຍນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່.

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສີຣີປັດມະປຸຣານະ» ພາກພູມິຂັນຑະ ໃນເລື່ອງວີນະ ໃນການສັນລະເສີນຄຸຣຸຕີຣຖະ ແລະໃນຈະວະນະຈະຣິຕະ ບົດທີ 104 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.