Shloka 21
सहदेवस्य गोसंख्य-तन्तिपाल-रूपेण विराट-समागमः | Sahadeva’s Audience with Virāṭa as Cattle-Enumerator
Tantipāla
वासांसि यावन्ति लभे तावत् तावद् रमे तथा । मालिनीत्येव मे नाम स्वयं देवी चकार सा । साहमपद्यागता देवि सुदेष्णे त्वन्निवेशनम्,मैं भिन्न-भिन्न स्थानोंमें सेवा करके उत्तम भोजन पाती हुई विचरती हूँ। मुझे जितने वस्त्र मिल जाते हैं, उतनोंमें ही मैं प्रसन्न रहती हूँ। स्वयं देवी द्रौपदीने मेरा नाम 'मालिनी” रख दिया था। देवि सुदेष्णे! आज वही मैं सैरन्ध्री आपके महलमें आयी हूँ
vāsāṃsi yāvanti labhe tāvat tāvad rame tathā | mālinīty eva me nāma svayaṃ devī cakāra sā | sāham apadyāgatā devi sudeṣṇe tvanniveśanam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຍິນດີພໍໃຈຢູ່ແຕ່ພຽງນັ້ນ. ນາງຜູ້ສູງສົ່ງ—ດຣໍປະດີ—ໄດ້ຕັ້ງຊື່ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ມາລິນີ’ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ບັດນີ້ ໂອ ພຣະນາງສຸເທສນາ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ ໃນສະພາບຜູ້ທຸກຍາກຂໍພຶ່ງພາ, ພ້ອມຈະຮັບໃຊ້ຕາມບ່ອນຕ່າງໆ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານດີທີ່ໄດ້ມາຈາກການຮັບໃຊ້ຢ່າງສຸຈຣິດ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights contentment and dignity in hardship: one should remain satisfied with minimal possessions, seek livelihood through honest service, and approach refuge with humility rather than entitlement—an ethical posture aligned with dharma even under distress.
During the Pāṇḍavas’ incognito stay, Draupadī (speaking through the narrative frame) presents herself to Queen Sudeṣṇā as a servant (sairandhrī), describing her readiness to work and her habit of being content with whatever clothing she receives, while mentioning the name ‘Mālinī’ associated with her past.