Shloka 30
समुपाप्राय मूर्धानं संश्लिष्य च पुन: पुनः । युधिष्ठिरं च भीम॑ च माद्रीपुत्री च पाण्डवौ,फिर उन्होंने युधिष्ठचिर, भीम, अर्जुन तथा नकुल-सहदेवका बार-बार मस्तक सूँघा और सबको हृदयसे लगाया
samupāprāya mūrdhānaṃ saṃśliṣya ca punaḥ punaḥ | yudhiṣṭhiraṃ ca bhīmaṃ ca mādrīputrī ca pāṇḍavau ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ນາງເຂົ້າໄປໃກ້ ແລ້ວດົມກະໂຫຼກຂອງພວກເຂົາຊ້ຳໆ ພ້ອມກັບກອດຮັດຊ້ຳໆ—ທັງຢຸທິສຖິຣະ ແລະ ພີມະ ກັບປານດະວະສອງອົງຜູ້ເກີດແຕ່ມາດຣີ. ກິລິຍານີ້ສະທ້ອນການຮັບຮູ້ຄວາມເປັນຍາດຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະຄວາມຮັກໃຄ່ຫຼັງຜ່ານຄວາມທຸກຍາກ ຢືນຢັນສາຍສຳພັນເລືອດເນື້ອ ແລະໜ້າທີ່ຕາມທຳມະໃນການເຄົາລົບ ແລະປົກປ້ອງຄົນຂອງຕົນ ໂດຍສະເພາະຫຼັງການພັດພາກັນດົນ ແລະການຊ່ອນຕົວ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kinship: after danger and separation, elders/kinsfolk reaffirm bonds through respectful, affectionate gestures. Such recognition and embrace symbolize protection, loyalty, and the moral duty to cherish one’s family and allies.
A woman (contextually a close elder/relative figure in the episode) approaches the Pāṇḍavas and, in a tender act of reunion, repeatedly smells their heads and embraces them—specifically Yudhiṣṭhira, Bhīma, and the twin sons of Mādrī (Nakula and Sahadeva).