Shloka 5
श्रीमतः पाण्डवान् दृष्टवा ज्वलत: पावकानिव । मुहूर्तमिव च ध्यात्वा सरोष: पृथिवीपति:,वहाँ प्रज॒जलित अग्नियोंके समान तेजस्वी श्रीसम्पन्न पाण्डवोंको देखकर पृथ्वीपति विराटने दो घड़ीतक मन-ही-मन कुछ विचार किया। फिर वे कुपित होकर देवताके समान स्थित मरुदगणोंसे घिरे हुए देवराज इन्द्रके तुल्य सुशोभित कंकसे बोले--
śrīmataḥ pāṇḍavān dṛṣṭvā jvalataḥ pāvakān iva | muhūrtam iva ca dhyātvā saroṣaḥ pṛthivīpatiḥ |
ເມື່ອເຫັນພວກປານດະວະຜູ້ມີສິຣິສົມບັດ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟທີ່ລຸກໂຊນ ພະຣາຊາວິຣາຕະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນ ໄດ້ຢຸດຄິດໃນໃຈຢູ່ຊົ່ວຄາວ. ແລ້ວເມື່ອໂທສະເກີດຂຶ້ນ ພະອົງຈຶ່ງກ່າວກັບ ກັງກະ ຜູ້ສະຫງ່າງາມດັ່ງພະອິນທຣາ ທ່າມກາງກຸ່ມມະຣຸດຜູ້ອຸປະຖຳ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension central to dharma in governance: a ruler must pause to reflect (dhyātvā) before acting, yet strong emotion (saroṣaḥ) can quickly overtake judgment when confronted with extraordinary power (tejas). It implicitly values deliberation, while also showing how perception of threat can provoke reactive speech and decisions.
Vaiśampāyana narrates that King Virāṭa sees the Pāṇḍavas shining fiercely like flames. He thinks for a brief moment and then becomes angry, preparing to speak—setting up a charged exchange that follows, driven by Virāṭa’s reaction to their formidable presence.